Parówka – wędlina drobno mielona, nietrwała. Często spożywana w postaci hot doga, zapiekana w cieście lub gotowana i spożywana z dodatkami, takimi jak musztarda, majonez lub keczup.
Składniki mięso mięśniowe lub mięso oddzielane mechanicznie wieprzowe, drobiowe (MOM, MDOM) tłuszcz substancje smakowe emulsja skórkowa
Produkcja Mięso wstępnie rozdrabnia się w wilku przez siatkę . Następnie rozdrabnia się w kutrze na jednolitą masę, dodając przyprawy i lód. Po zemulgowaniu dodaje się tłuszcz i dalej emulguje. Gotowym farszem napełnia się osłonki i osadza, po czym poddaje się dalszej obróbce termicznej.
Ze względu na dążenie do ograniczenia ze względów zdrowotnych zawartości tłuszczu w wyrobach spożywczych oraz ze względu na większy popyt na wyroby wędliniarskie o zmniejszonej zawartości tłuszczu coraz częściej stosuje się różne dodatki, m.in. karagen.
Parówka w kulturze Wątek z parówką pojawia się w filmie Stanisława Barei pod tytułem Miś. Jednym z elementów tego dzieła jest realizacja filmu Ostatnia paróweczka hrabiego Barry Kenta, przy produkcji którego parówka, jako rekwizyt, zostaje skradziona. W scenopisie Misia jednak kradziony miał być dożynkowy chleb, pieczony według przepisów z czasów sanacji. Parówka jako rekwizyt Misia była także przygotowana według receptury przedwojennej. Ponieważ w tamtym czasie parówki przygotowywano w foliowych „koszulkach”, na co nie chciał zgodzić się Bareja, na potrzeby filmu zamówiono za pośrednictwem Ministerstwa Handlu Wewnętrznego kilkadziesiąt metrów baranich jelit oraz kiełbasę serdelową, z której po rozgotowaniu przygotowano wkład. Tytuł fikcyjnego filmu był kwestionowany przez cenzurę, która chciała, aby słowo „paróweczka” zamienić na „baryłeczka”.
Zobacz też wegetariańska parówka hot dog produkcja wędlin frankfurterki
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Wędliny