Inspektorat Okręgowy Straży Granicznej – podstawowe ogniwo w hierarchii służbowej Straży Granicznej.
Historia Inspektoraty Okręgowe były organem za pomocą którego Komenda Straży Granicznej sprawowała kierownictwo nad ochroną granic. Rozmieszczenie Inspektoratów Okręgowych było zależne od charakteru odcinka granicy i nasilenia przestępczości tak aby dowódca Inspektoratu Okręgowego był w stanie w sprawny sposób kierować podległymi mu jednostkami.
Na czele jednostki stał Inspektor okręgowy Straży Granicznej z reguły w stopniu majora. Miał on pełnię władzy rozkazodawczej i dyscyplinarnej w stosunku do podległych mu oficerów i szeregowych. Do pomocy miał Sztab Inspektoratu Okręgowego w składzie: 5 oficerów SG, 24 szeregowych SG i 5 pracowników cywilnych.
Inspektoraty Okręgowe otrzymywały nazwę od regionu na którym organizowały swoją działalność. Inspektoraty Okręgowe ochraniały odcinek graniczny od 350 km do 750 km. W ich skład wchodziło od trzech do pięciu Inspektoratów Granicznych.
W 1938 roku nastąpiła zmiana nazewnictwa. Od tej pory Inspektorat Okręgowy Straży Granicznej nazywał się Komenda Okręgu Straży Granicznej.
W chwili powstania Straży Granicznej istniało 5 Inspektoratów Okręgowych (Nr 1 - Mazowiecki, Nr 2 - Pomorski, Nr 3 - Wielkopolski, Nr 4 - Śląski i Nr 5 - Małopolski). W 1934 roku z na miejsce Małopolskiego Inspektoratu utworzono dwa kolejne (Nr 5 - Zachodniomałopolski i Nr 6 - Wschodniomałopolski).
Inspektoraty okręgowe Mazowiecki Inspektorat Okręgowy Straży Granicznej Pomorski Inspektorat Okręgowy Straży Granicznej Wielkopolski Inspektorat Okręgowy Straży Granicznej Śląski Inspektorat Okręgowy Straży Granicznej Małopolski Inspektorat Okręgowy Straży Granicznej Wschodniomałopolski Inspektorat Okręgowy Straży Granicznej Zachodniomałopolski Inspektorat Okręgowy Straży Granicznej
Bibliografia
Kategoria:Inspektoraty polskich formacji granicznych