mały|240px|Cytologia wysięku przy sporotrychozie u kotów; liczne wewnątrzkomórkowe formy drożdży Sporothrix schenckii Hektoen & C.F. Perkins – gatunek grzybów mikroskopijnych z rodziny Ophiostomataceae. Występuje na całym świecie.
Systematyka i nazewnictwo Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Sporothrix, Ophiostomataceae, Ophiostomatales, Diaporthomycetidae, Sordariomycetes, Pezizomycotina, Ascomycota, Fungii.
Jest gatunkiem typowym rodzaju Sporothrix. Po raz pierwszy opisali go w 1901 roku Ludvig Hektoen i C.F. Perkins. Ma ponad 50 synonimów naukowych. Niektóre z nich: Rhinocladium schenckii (Hektoen & C.F. Perkins) Verdun Rhinotrichum schenckii (Hektoen & C.F. Perkins) M. Ota Sporotrichum beurmannii var. schenckii (Hektoen & C.F. Perkins) Redaelli & Cif.
Charakterystyka Grzyby dymorficzne. Ich wolno żyjące formy strzępkowe występują w glebie, drewnie. Gdy przez rany lub wraz z wdychanym powietrzem dostaną się do ciała ludzi i zwierząt, następuje ich przemiana w formę drożdżową, która powoduje chorobę zwaną sporotrychozą. Infekcje grzybem Sporothrix schenckii są częste w niektórych rejonach geograficznych, np. w Peru. Sporotrychoza może być błędnie rozpoznana jako piodermia zgorzelinowa.
Kolonie grzyba rozrastają się umiarkowanie szybko w temperaturze 25 °C. Są one wilgotne, posiadają drobno pofałdowaną powierzchnię. Ich kolor początkowo jest biały, z czasem staje się kremowy do ciemnego brązu. W temperaturze 37 °C, kolonie przechodzą w formę drożdżopodobną o barwie od kremowej do beżowej.
Przypisy
Kategoria:Grzyby chorobotwórcze Kategoria:Mykobiota Polski Kategoria:Ophiostomatales