Nitonakrętka – rodzaj nitu rurkowego z częścią gwintowaną wewnętrznie. Składa się z części gwintowanej, części niegwintowanej cienkościennej i kołnierza.
Nitonakrętkę mocuje się w blasze lub cienkościennym profilu w sposób zbliżony do nitów rurkowych; z jednej strony osadzona jest na kołnierzu, a z drugiej na spęczeniu powstałym na części niegwintowanej. Proces montażu to:1) wkręcenie od strony kołnierza nagwintowanego trzpienia,2) osadzenie nitonakrętki w otworze,3) dociśnięcie przez kołnierz do materiału, 4) wykonanie spęczenia poprzez powrotny ruch trzpienia (bez obrotu),5) usunięcie trzpienia przez jego wykręcenie.
Odcinek gwintowany wykorzystywany jest i do montażu, i – następnie – umożliwia wkręcenie właściwego elementu złącznego. Ryflowanie i wypustki pod kołnierzem zapobiegają obracaniu się zamontowanej nitonakrętki w gnieździe..
Zaletą nitonakrętek jest przede wszystkim bardzo szybki (trwający kilkanaście sekund) montaż, stosunkowo łatwy do zautomatyzowania.
Nitonakrętki występują też w postaci nieprzelotowej, a dodatkowo wyposażone (już u producenta) w uszczelkę pod kołnierzem – zapewniają szczelność.
Coraz częściej nitonakrętki są zastępowane technologią wiercenia termicznego, która jest znacznie tańsza i szybsza.
Technika ta pozwala na wyeliminowanie takich wad nitonakrętek jak: korozja elektrochemiczna, poluzowanie lub zerwanie nitonakrętki w wyniku pracy połączenia gwintowanego, kosztowne oprzyrządowanie, tj. zaciskarki nitonakrętek, problem z montażem nitonakrętki w powierzchni walcowej.
Przypisy
Kategoria:Elementy złączne