Urs Kälin (ur. 26 lutego 1966 w Bennau) – szwajcarski narciarz alpejski, wicemistrz olimpijski i dwukrotny medalista mistrzostw świata.
Kariera W zawodach Pucharu Świata Urs Kälin zadebiutował w drugiej połowie lat 80. Pierwsze punkty wywalczył 17 stycznia 1989 roku w Adelboden, zajmując jedenaste miejsce w gigancie. W sezonie 1988/1989 punktował jeszcze pięciokrotnie, zajmując między innymi dziesiąte miejsce w supergigancie 26 lutego 1989 roku w Whistler. W klasyfikacji generalnej zajął ostatecznie 46. miejsce, a w klasyfikacji giganta był czternasty. Wystąpił wtedy też na mistrzostwach świata w Vail, gdzie zajął 27. miejsce w supergigancie i czternaste w gigancie, a rywalizacji w slalomie nie ukończył.
Pierwszy raz na podium zawodów tego cyklu stanął 30 listopada 1989 roku w Waterville Valley, zwyciężając w gigancie. W zawodach tych wyprzedził bezpośrednio Szweda Larsa-Börje Erikssona i Austriaka Günthera Madera. Było to jednak jego jedyne podium w sezonie 1989/1990, który zakończył na 36. pozycji. W kolejnym sezonie na podium stawał dwukrotnie, w obu przypadkach zajmując drugie miejsce w gigancie: 16 grudnia 1990 roku w Alta Badia oraz pięć dni później w Kranjskiej Gorze. W klasyfikacji generalnej był tym razem piętnasty, a w klasyfikacji giganta zajął czwarte miejsce. W lutym 1991 roku zdobył swój pierwszy medal na międzynarodowej arenie, zajmując drugie miejsce w gigancie podczas mistrzostw świata w Saalbach-Hinterglemm. Rozdzielił tam na podium Austriaka Rudolfa Nierlicha oraz Johana Wallnera ze Szwecji. Na tej samej imprezie zajął także ósme miejsce w supergigancie.
Na podium Pucharu Świata stawał ponownie w sezonie 1991/1992. Najpierw był trzeci w supergigancie 8 grudnia 1991 roku w Val d’Isère, a następnie zajął drugie miejsce w tej samej konkurencji 1 marca 1992 roku w Morioce. W klasyfikacji generalnej zajął 32. miejsce, jednak w klasyfikacji supergiganta uplasował się na szóstej pozycji. Z igrzysk olimpijskich w Albertville wrócił bez medalu. Wystąpił tylko w supergigancie, kończąc rywalizację na czternastym miejscu. Na rozgrywanych rok później mistrzostwach świata w Morioce również wystąpił tylko jednej konkurencji. Tym razem był czwarty w gigancie, walkę o podium przegrywając z Johanem Wallnerem o 0,36 sekundy.
Kolejny medal wywalczył na igrzyskach olimpijskich w Lillehammer w 1994 roku, gdzie był drugi w gigancie. Już po pierwszym przejeździe Szwajcar zajmował drugie miejsce, tracąc do prowadzącego Austriaka Rainera Salzgebera 0,37 sekundy. W drugim przejeździe uzyskał czwarty czas, jednak łączny czas dał mu srebrny medal. Do zwycięzcy, Niemca Markusa Wasmeiera, stracił zaledwie 0,02 sekundy, a trzecie miejsce ze stratą 0,10 sekundy do Kälina zajął Christian Mayer z Austrii. W zawodach pucharowych nie stawał na podium, jego najlepszym wynikiem było piąte miejsce w gigancie w Aspen. Sezon 1993/1994 zakończył na 57. pozycji w klasyfikacji generalnej. Na podium zawodów tego cyklu wrócił 21 grudnia 1994 roku w Alta Badia, gdzie był drugi w gigancie. Kilkukrotnie plasował się w najlepszej dziesiątce, jednak nie stawał już na podium. W klasyfikacji generalnej sezonu 1994/1995 zajął 26. miejsce, a w gigancie był szósty.
Najlepsze wyniki w Pucharze Świata osiągnął w sezonie 1995/1996, kiedy to zajął dziewiąte miejsce w klasyfikacji generalnej, a w klasyfikacji giganta był drugi za swym rodakiem, Michaelem von Grünigenem. Na podium plasował się sześć razy, w tym dwukrotnie zwyciężał: 6 stycznia we Flachau i 9 marca 1996 roku w Kvitfjell był najlepszy w gigancie. Triumf w Kvitfjell był jego ostatnim pucharowym zwycięstwem. W lutym 1996 roku wystartował na mistrzostwach świata w Sierra Nevada, gdzie zdobył kolejny srebrny medal w swej koronnej konkurencji. W zawodach tych najlepszy był Włoch Alberto Tomba, a trzecie miejsce zajął Michael von Grünigen.
Ostatnie podium w karierze wywalczył 30 listopada 1996 roku w Breckenridge, zajmując drugie miejsce w gigancie. Kälin startował jeszcze przez cztery kolejne lata, jednak bez większych sukcesów. Jego najlepszym wynikiem w zawodach Pucharu Świata w tym czasie był czwarte miejsce w gigancie wywalczone 14 grudnia 1997 roku w Val d’Isère. Był też między innymi dwunasty w gigancie na igrzyskach w Nagano w 1998 roku i czternasty podczas rozgrywanych trzy lata później mistrzostw świata w St. Anton. Trzykrotnie zdobywał mistrzostwo Szwajcarii, zwyciężając w gigancie w latach 1991, 1995 i 1996. W grudniu 2001 roku zakończył karierę.
Osiągnięcia Igrzyska olimpijskie Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwycięzca 14. 16 lutego 1992 Albertville Supergigant 1:13,04 +2,18 Kjetil André Aamodt 2.15px 23 lutego 1994 Lillehammer Gigant 2:52,46 +0,02 Markus Wasmeier 12. 19 lutego 1998 Nagano Gigant 2:38,51 +2,66 Hermann Maier
Mistrzostwa świata Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwycięzca 27.alpineskiworld.net: 08.02.1989. Vail Super-G, men 8 lutego 1989 Vail Supergigant 1:38,81 +2,45 Martin Hangl 14. 9 lutego 1989 Vail Gigant 2:37,66 +3,71 Rudolf Nierlich DNF1alpineskiworld.net: 12.02.1989. Vail Slalom,men 12 lutego 1989 Vail Slalom 2:02,85 - Rudolf Nierlich 2. 23 stycznia 1991 Saalbach Supergigant 1:26,73 +2,59 Stephan Eberharter 2.15px 3 lutego 1991 Saalbach Gigant 2:29,94 +0,35 Rudolf Nierlich 4. 10 lutego 1993 Morioka Gigant 2:15,36 +2,27 Kjetil André Aamodt 2.15px 23 lutego 1996 Sierra Nevada Gigant 1:58,63 +0,44 Alberto Tomba 12. 25 lutego 1996 Sierra Nevada Slalom 1:42,26 +3,52 Alberto Tomba DNF1 12 lutego 1997 Sestriere Gigant 2:48,23 - Michael von Grünigen 14. 8 lutego 2001 Sankt Anton Gigant 2:23,80 +2,62 Michael von Grünigen
Puchar Świata Miejsca w klasyfikacji generalnej sezon 1988/1989: 46. sezon 1989/1990: 36. sezon 1990/1991: 15. sezon 1991/1992: 32. sezon 1992/1993: 80. sezon 1993/1994: 57. sezon 1994/1995: 26. sezon 1995/1996: 9. sezon 1996/1997: 40. sezon 1997/1998: 37. sezon 1998/1999: 139. sezon 1999/2000: 59. sezon 2000/2001: 50.
Zwycięstwa w zawodach Waterville Valley – 30 listopada 1989 (gigant) Flachau – 6 stycznia 1996 (gigant) Kvitfjell – 9 marca 1996 (gigant)
Pozostałe miejsca na podium Alta Badia – 16 grudnia 1990 (gigant) – 2. miejsce Kranjska Gora – 21 grudnia 1990 (gigant) – 2. miejsce Val d’Isère – 8 grudnia 1991 (supergigant) – 3. miejsce Morioka – 1 marca 1992 (supergigant) – 2. miejsce Alta Badia – 22 grudnia 1994 (gigant) – 2. miejsce Tignes – 12 listopada 1995 (gigant) – 3. miejsce Vail – 17 listopada 1995 (gigant) – 3. miejsce Adelboden – 16 stycznia 1996 (gigant) – 2. miejsce Hinterstoder – 10 lutego 1996 (gigant) – 2. miejsce Breckenridge – 30 listopada 1996 (gigant) – 2. miejsce
Bibliografia Profil na stronie FIS
Przypisy
Kategoria:Medaliści Zimowych Igrzysk Olimpijskich 1994 Kategoria:Narciarze alpejscy na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1992 Kategoria:Narciarze alpejscy na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1994 Kategoria:Narciarze alpejscy na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1998 Kategoria:Szwajcarscy narciarze alpejscy Kategoria:Szwajcarscy medaliści olimpijscy Kategoria:Szwajcarscy olimpijczycy (Albertville 1992) Kategoria:Szwajcarscy olimpijczycy (Lillehammer 1994) Kategoria:Szwajcarscy olimpijczycy (Nagano 1998) Kategoria:Urodzeni w 1966