Kazimierz Henryk Mroziński (ur. 4 marca 1892 w Garwolinie, zm. 6 października 1941 w KL Auschwitz) – polski działacz społeczny, komendant Polskiej Organizacji Wojskowej i naczelnik straży pożarnej w Latowiczu, żołnierz Wojska Polskiego, przemysłowiec.
Życiorys W 1912 ukończył kurs przemysłowo-handlowy w Warszawie, następnie wyjechał do Stanów Zjednoczonych. Przez dwa lata mieszkał w stanie Wisconsin w miasteczku Milwaukee. W USA należał do organizacji polonijnych Związku Polaków Nar. i Strzelca Polskiego, gdzie prowadził aktywną działalność.
Po powrocie do Polski w 1914 zamieszkał w Łukowie. Prowadził działalność konspiracyjną, przewożąc pocztę polową do Warszawy. Pod koniec sierpnia 1914 został aresztowany za działalność konspiracyjną. W więzieniu przebywał krótko i po przekupieniu strażników wyszedł na wolność. Wyjechał do Mińska Mazowieckiego, gdzie ukrywał się przez rok.
17 kwietnia 1915 wstąpił do Ochotniczej Straży Pożarnej w Latowiczu. W 1915 ukończył kurs instruktorski, kurs podoficerski i kurs Szkoły Podchorążych w Skolimowie. 25 stycznia 1916 wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej w Komendzie Latowicz I Okręgu 2 Obwodu, gdzie został mianowany komendantem. Przyjął pseudonim Sahajdaczny. Jako komendant 20-osobowego oddziału POW w Latowiczu szkolił strażaków – peowiaków w zakresie służby wojskowej.
Pod przykrywką legalnej działalności pożarniczej (Ochotniczej Straży Pożarnej w Latowiczu) prowadził działalność narodowo–patriotyczną. W latach 1917–1918 działał konspiracyjnie na terenach powiatów: garwolińskiego, łukowskiego, radzymińskiego i kaliskiego. Ścigany przez okupanta zdołał uniknąć kolejnego aresztowania. 11 listopada 1918 dowodził oddziałem Polskiej Organizacji Wojskowej z Latowicza, kierował rozbrojeniem 35-osobowego posterunku żandarmerii niemieckiej w Latowiczu i posterunku w Seroczynie. Dnia 11 listopada 1918 dowodził oddziałem POW w bitwie z Niemcami pod Stoczkiem Łukowskim.
Podczas wojny polsko-bolszewickiej został wcielony do 22 pułku piechoty, walczył na froncie. Dostał się do niewoli ukraińskiej, z której uciekł. Następnie przydzielony do batalionu zapasowego 22.pp, gdzie służył do lutego 1921.
Po zwolnieniu z Wojska Polskiego wrócił do Latowicza, gdzie prowadził karczmę i rzeźnię. Dekretem prezydenta Ignacego Mościckiego z dnia 16 marca 1933 został odznaczony Krzyżem Niepodległości.
W latach 1921–1935 sprawował funkcję naczelnika Ochotniczej Straży Pożarnej w Latowiczu.
14 lutego 1941 aresztowany przez Niemców, przewieziony na Pawiak, a następnie do obozu koncentracyjnego Auschwitz, gdzie 6 października 1941 został zamordowany.
Ordery i odznaczenia Krzyż Niepodległości (16 marca 1933) „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”. Krzyż POW Odznaka pamiątkowa „Orlęta” Gwiazda Przemyśla Odznaka pamiątkowa Rozbrojenie - Wypędzenie - Niemców
Przypisy
Bibliografia Lipiński W., Walka zbrojna o niepodległość Polski w latach 1905–1918, Warszawa 1935, s. 55. Gajowniczek Z., Dzieje Latowicza, Fundacja Przyjaciół Latowicza, Latowicz 1999. Gajowniczek Z., Dzieje Ochotniczej Straży Pożarnej w Latowiczy 1909–1999. FPL, Latowicz 1999. Czajka S., Udział sienniczan w czynie niepodległościowym 1914–1920, Niepodległość i Pamięć, Nr 19, 2003. Nałęcz T., POW 1914–1918, s. 15. Księga Pamięci. Transporty Polaków z Warszawy do KL Auschwitz.
Kategoria:Komendanci Komend Miejscowych POW Kategoria:Ludzie urodzeni w Garwolinie Kategoria:Ludzie związani z Latowiczem Kategoria:Ludzie związani z Łukowem Kategoria:Odznaczeni Gwiazdą Przemyśla Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni odznaką pamiątkową „Orlęta” Kategoria:Odznaczeni Odznaką pamiątkową Polskiej Organizacji Wojskowej Kategoria:Ofiary KL Auschwitz Kategoria:Polscy działacze społeczni Kategoria:Żołnierze Wojska Polskiego – ofiary KL Auschwitz Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1892 Kategoria:Więźniowie Pawiaka (okupacja niemiecka) Kategoria:Zmarli w 1941