thumb|200px|Trasa Harakiri w Mayrhofen (Austria) 200px|thumb|Górka Szczęśliwicka w Warszawie 200px|thumb|Narciarska trasa biegowa na Jamrozowej Polanie 200px|thumb|Kryty stok w Xanadu Meadowlands 200px|thumb|Stok w SnowDome w Bispingen 200px|thumb|Japoński narciarz na trawie Daichi Shintani w drugim biegu slalomu w czasie Mistrzostw Świata w narciarstwie na trawie w 2009 r. w Rettenbach (Austria) 200px|thumb|Stok ze sztuczną nawierzchnią w Amen Corner pod Londynem 200px|thumb|Wyratrakowany stok w Kronplatz w Południowym Tyrolu (Włochy) 200px|right|thumb|Nieratrakowana czarna (obecnie żółta) trasa w Tortin między Verbier i Nendaz (Szwajcaria) 200px|right|thumb|Mapa największego ośrodka narciarskiego w Czechach – w Szpindlerowym Młynie, 2007 200px|right|thumb|Oznaczenia czynnych wyciągów i tras obok mapy ośrodka w Szpindlerowym Młynie 200px|right|thumb|Znak ostrzegawczy "Uwaga przepaść" na trasie narciarskiej w Wildhaus w kantonie Sankt Gallen w Szwajcarii 200px|thumb|Oznaczenia krawędzi trasy tyczkami na południowym stoku Kronplatz (Południowy Tyrol, Włochy) Trasa narciarska – oznaczona trasa, przeznaczona do zjazdu narciarskiego (po stoku lub zboczu górskim) lub do biegu narciarskiego. Trasy narciarskie przeważnie są utrzymywane przez operatorów ośrodków narciarskich, którzy utrzymują również wyciągi narciarskie.

Podział tras thumb|200x200px|Jastrzębica SKI (Przyłęków k/ Żywca) uzyskała certyfikat Polskiego Związku Narciarskiego oraz została zatwierdzona jako zgodna z wymogami Narciarskiego Regulaminu Sportowego oraz przepisami FIS Trasy narciarskie można podzielić na kilka przekrojów: podstawowy podział tras to podział na różne stopnie trudności. Trasy są oznaczone specjalnymi znakami określającymi ich trudność, według różnych skal stosowanych w poszczególnych krajach (zob. skala trudności tras narciarskich). Najłatwiejsze ze stoków narciarskich nazywane są w Polsce oślimi łączkami. podział ze względu na charakter: zjazdowe trasy narciarskie nartostrady – trasy o niskim stopniu trudności prowadzące często okrężną drogą do podstawy stoku szlaki narciarskie – rodzaj szlaków turystycznych umożliwiających narciarzom rekreacyjno-turystyczne uprawianie narciarstwa trasy biegowe ze względu na sposób utworzenia: naturalne sztuczne („usypane”), jak np. Górka Szczęśliwicka w Warszawie czy Góra Kamieńska koło Bełchatowa kryte (zjazdowe), np.: SnowDome w Bispingen w Dolnej Saksonii w Niemczech Ski Dubai w centrum handlowym Mall of the Emirates w Dubaju w American Dream Meadowlands w East Rutherford w stanie New Jersey w USA Stoki kryte, których w 2010 r. było na świecie ok. 40, mają długość od 130 m do 640 m. Najdłuższym stokiem jest stok w AlpinCenter w Bottrop w Zagłębiu Ruhry. Pierwszym krytym stokiem z trasą o stopniu trudności „czarny romb” jest stok w SnowFunPark w Wittenburgu w Meklemburgii-Pomorzu Przednim w Niemczech (długość 330 m). ze względu na nawierzchnię: śnieg naturalny sztuczny, powstały w wyniku naśnieżania inne nawierzchnie: trawa – jazda na trawie odbywa się na specjalnych nartorolkach sztuczne nawierzchnie plastikowe. Kiedyś stosowano Igelit, jednak obecnie najpopularniejszym materiałem jest Dendix. Ostatnio coraz popularniejszym materiałami są Geoplast, Neveplast, Snowflex, ze względu na przygotowanie: ratrakowane – dla ogromnej większości narciarzy. Trasy są ratrakowane przeważnie w nocy, jednak w niektórych ośrodkach trasy są zamykane o zmroku, ratrakowane, po czym znowu trasa (już oświetlona) jest ponownie otwierana. Ratraki wyrównują muldy, rozbijają grudy śniegu, kruszą lód tworzący się w ciągu dnia oraz „grabią” trasę, pozostawiając tzw. sztruks nieratrakowane – trudne trasy, często bardzo strome, z muldami, wymagające od narciarzy dużych umiejętności i kondycji fizycznej „poza trasami” – cenione przez narciarzy lubiących jeździć w puchu lub w „dziewiczym śniegu”.

Możliwe są również inne podziały: trasy oświetlone i nieoświetlone trasy sezonowe i całoroczne. Te ostatnie to trasy na lodowcach, na dużych wysokościach n.p.m.

Urozmaicenia, atrakcje i utrudnienia na trasach Poza pięknymi widokami, które można podziwiać z wielu tras narciarskich, na trasach narciarskich tworzone są różne formy uatrakcyjniające przebieg tras. Do takich form należą m.in.: muldy, wymagające od narciarzy dużego wysiłku i umiejętności "hopki", pozwalające na wykonywanie skoków w czasie zjazdów ścianki – wyjątkowo strome fragmenty tras. W Polsce najbardziej znaną ścianką jest ścianka w górnej części przebiegu trasy FIS w SkiArenie Szrenica koło Szklarskiej Poręby. Jej nachylenie wynosi ponad 50%Opis tras kompleksu SkiArena Szrenica (dostęp=2012-05-18) podjazdy i zjazdy – na trasach biegowych.

Znaki spotykane na trasach Mapy ośrodków W pobliżu stacji narciarskiej i innych dobrze widocznych miejscach umieszczane są mapy ośrodków, z zaznaczonymi kolejami i wyciągami, trasami [przeważnie oznaczonymi kolorem odpowiadającym trudności (patrz niżej) trasy], lokalami gastronomicznymi, parkingami, WC, ośrodkami ratowniczymi, itp.

Znaki oznaczające stopień trudności trasy Podstawowymi oznaczeniami określającymi stopień trudności trasy narciarskiej są znaki znormalizowane według ujednoliconej skali (w danym ośrodku lub kraju).

Znaki zakazu, ostrzegawcze i informacyjne Poza tymi oznaczeniami na trasie ustawiane są różne inne znaki, analogiczne do znaków drogowych. Dzielą się one na: zakazu ostrzegawcze i informacyjne.

Przykładowo w Polsce wzory tych znaków zostały ustalone w Załączniku nr 2 do Rozporządzenia Rady Ministrów z 6 maja 1997 r. w sprawie określenia warunków bezpieczeństwa osób przebywających w górach, pływających, kąpiących się i uprawiających sporty wodne (). Są to:

znaki zakazu

znaki ostrzegawcze

znaki informacyjne

Ponadto Zarząd Główny PTTK w uchwale 170/XVI/2007 z 21 kwietnia 2007 r. wydał instrukcję (dostęp 24 kwietnia 2010 r.) znakowania szlaków turystycznych, wśród nich – w rozdziale VII.D – znakowania szlaków narciarskich. Poza powyższymi znakami w instrukcji tej znajdują się takie znaki jak:

zakręt w prawo (lewo) nierówności terenu rozwidlenie szlaku odcinek szlaku jednokierunkowego (nartostrady) o ruchu dwukierunkowym trudniejszy odcinek szlaku, wymagający zmniejszenia szybkości jazdy przeszkoda na szlaku i obowiązek zatrzymania się.

Podobne znaki stosowane są również w innych krajach. Przykładowo, w Czechach znaki na trasach narciarskich wprowadzone są normą ČSN 01 8027 obowiązującą od 2009 r. Analogiczna norma, STN 01 8027, obowiązuje na Słowacji. W obu tych krajach wprowadzono również znaki ostrzegające przed stromymi fragmentami tras, uwaga – skrzyżowanie z trasą biegową, uwaga – wyciąg, uwaga – samochód, uwaga – sztuczne naśnieżanie trasy, godziny otwarcia tras, zakaz jazdy na nartach i kilka innych. Podobne znaki (jak w Polsce i w Czechach) stosowane są w innych krajach.

Inne znaki i oznaczenia Ponadto na trasach spotyka się inne znaki i oznaczenia. Wśród nich są: tyczka kierunkowa, ustawiana w terenach otwartych z namalowanym w górnej części znakiem szlaku kierunkowskaz, w tym strzałka kierunkowa znaki identyfikujące trasę (często w połączeniu ze znakiem określającym stopień trudności trasy) czasem stosuje się kolorowanie śniegu na krawędziach tras w celu oznaczenia ich przebiegu inne oznaczenia, np. piktogramy informujące o wyciągach narciarskich:

Zabezpieczenia tras Trasy narciarskie są często zabezpieczone w celu uchronienia narciarzy przed poważniejszymi kontuzjami, wynikającymi z wypadnięcia z trasy. Do podstawowych urządzeń zabezpieczających należą: siatki ochronne, które zatrzymują narciarza, który w niekontrolowany sposób wyjeżdżałby z trasy. Siatki ustawia się na krawędziach tras, aby uniemożliwić wpadnięcie w las, zabudowania albo spadnięcie w przepaść. Na bardziej niebezpiecznych odcinkach ustawia się dwa a nawet trzy rzędy siatek materace ochronne, którymi okłada się wszelkie przeszkody na trasie lub jej brzegu, takie jak: pojedyncze drzewa, konstrukcje wyciągów, armatki śnieżne stojące na brzegu trasy i inne potencjalnie niebezpieczne przeszkody.

Wyciągi narciarskie Wzdłuż zjazdowych tras narciarskich budowane są wyciągi, ułatwiające dostanie się na start trasy (górny początek), dzięki czemu narciarstwo alpejskie przestało wymagać od narciarzy kondycji umożliwiającej im podejście z nartami (albo na nartach) na początek trasy.

Śnieg Trasy narciarskie naśnieżane są przez naturalne opady śniegu lub przez sztuczne naśnieżanie. Stan śniegu i jego atrakcyjność dla jazdy narciarskiej zależą od wielu czynników, wśród których główne to: jak dawno spadł śnieg, jaka była historia zmian temperatury między opadem a momentem jazdy narciarskiej, siła wiatru w czasie i po opadzie, nasłonecznienie i inne. Szczegółowy opis różnych warunków śniegowych przedstawiony jest w osobnym artykule.

200px|thumb|left|Armatka śnieżna w Canmore Nordic Center w Albercie w Kanadzie

Sztuczne naśnieżanie Większość tras narciarskich jest obecnie sztucznie naśnieżana w okresach małych opadów śniegu. Do naśnieżania służą armatki śnieżne lub lance. Armatka śnieżna została wynaleziona w 1950 r. przez Arta Hunta, Dave’a Richeya i Wayne’a Pierce’a. Wykorzystanie armatek na stokach rozpoczęło się dopiero w latach 70. XX wieku.

W Polsce – wśród znanych ośrodków narciarskich – nie są zaśnieżane jedynie trasy zjazdowe ze szczytu Kasprowego Wierchu (Trasy Gąsienicowa i Goryczkowa) oraz trasy ze szczytu Pilska.

Pogoda Poza warunkami śniegowymi, istotny wpływ na komfort jazdy na trasach narciarskich mają takie czynniki jak: temperatura – optymalna temperatura do jazdy na nartach to -15 °C – 0 °C. wiatr – silny wiatr utrudnia jazdę, ponadto może spowodować zatrzymanie wyciągów narciarskich mgła – gęsta mgła uniemożliwia jazdę na nartach. Zdarza się tak gęsta mgła, że narciarz nie widzi własnych nóg i nie wie, czy jedzie czy stoi. Powoduje to zaburzenia błędnika i możliwość zboczenia z trasy, spadnięcia w przepaść opady (śniegu lub deszczu) – utrudniające jazdę (śnieg może lepić się do gogli, deszcz powoduje przemakanie kombinezonu). zła widoczność – uniemożliwiająca podziwianie widoków słońce – powodujące konieczność stosowania kremów ochronnych i okularów przeciwsłonecznych. Szczególnie niebezpieczne na dużych wysokościach n.p.m. 200px|left|thumb|Ratraki pracujące na stoku w Stubaital, Austria Ratrakowanie Pokrywa śnieżna tras narciarskich jest przygotowywana przez ratraki. Podstawową rolą ratraków jest wyrównywanie powierzchni śniegu, przez zniwelowanie muld, rozprowadzenie pagórków śnieżnych usypanych przez armatki śnieżne, skruszenie zamarzniętego śniegu ziarnistego (na który najechanie przez niewprawnych narciarzy często prowadzi do kontuzji). Efektem pracy ratraka jest gładki stok o charakterystycznej strukturze, zwanej "sztruksem". Ratraki pracują najczęściej w nocy, w czasie gdy trasy są zamknięte, aby uniknąć groźnego zderzenia narciarza z pracującym ratrakiem. 200px|left|thumb|Oświetlony stok narciarski w ośrodku Keystone w Kolorado, USA Oświetlenie W wielu ośrodkach narciarskich część tras jest oświetlona. Przeważnie oświetla się trasy łatwiejsze, najczęściej niebieskie, ponieważ jazda w sztucznym oświetleniu nie zawsze pozwala na dostrzeganie nierówności terenu

Środki chemiczne W celu utwardzenia trasy narciarskiej stosuje się szereg środków chemicznych. Najczęściej używa się chlorku wapnia, mocznika, azotanu amonu oraz azotanu potasu. Proces ten nazywa się "soleniem". Przeprowadza się go najczęściej, gdy śnieg jest mokry i grząski. Sól rozpada się na jony, które obniżają temperaturę zamarzania śniegu, który utwardza powierzchnię. Daje to gęstą warstwę śniegu z utwardzona powierzchnią.

Solenie trasy narciarskiej jest najskuteczniejsze, gdy pogoda jest słoneczna i ciepła. Solenie może również być efektywne, gdy pada deszcz, który zwiększa wilgotność śniegu.

Na trasach wyścigowych stosuje się środki chemiczne tylko przy slalomie i slalomie gigancie. Homologacje FIS