Stanisław Sław-Zwierzyński (ur. 13 maja 1892, zm. 4 lipca 1916) – kapitan piechoty Legionów Polskich, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 13 maja 1892 r. w Brześciu Litewskim (dziś Brześć nad Bugiem) jako syn Antoniego i Aleksandry z d. Dietrich (pojawiające się w innych publikacjach imię Anna jest błędne). W 1909 r. ukończył szkołę realną w Białymstoku i rozpoczął studia w Mikołajewskim Instytucie Politechnicznym w Warszawie. Jako przywódca strajku studenckiego w 1911 r. został aresztowany, a następnie skazany na wydalenie z granic państwa rosyjskiego. Wyjechał do Galicji i zaczął studia na Wydziale Budowy Maszyn Szkoły Politechnicznej we LwowieM. Gałęzowski, My idziemy w zórz świtanie... Sylwetki oficerów Legionów Polskich poległych i zmarłych w walce o niepodległość w latach 1914–1916, Warszawa: IPN, 2019, s. 278.. Był członkiem Związku Walki CzynnejJerzy Kirszak, Związek Walki Czynnej, w: Biuletyn Instytutu Pamięci Narodowej, nr 5-6 (88-89), maj-czerwiec 2008 roku, s. 33.. W 1910 wstąpił do Związku Strzeleckiego we Lwowie, tworzył struktury organizacji m.in. w Zagłębiu Dąbrowskim. Ukończył kurs oficerski, otrzymując Znak oficerski „Parasol”. Równocześnie działał w PPS, w czerwcu 1914 r. został okręgowcem w Zagłębiu Dąbrowskim (używał pseudonimu „Stanisław”)M. Gałęzowski, My idziemy w zórz świtanie..., s. 278..
W sierpniu 1914 zaciągnął się do Legionów Polskich. Już 9 października 1914 mianowany porucznikiem, a 1 stycznia 1915 kapitanem. Początkowo dowódca 1 kompanii V batalionu, następnie kolejno dowodził V batalionem i (od początku 1915) IV batalionem (I batalionem 5 pułku piechoty) I Brygady. Brał udział we wszystkich bitwach I Brygady. Wyróżnił się m.in. w bitwie pod Konarami. Poniósł śmierć w bitwie pod Kostiuchnówką. O jego bohaterskiej śmierci pisał w Sprawozdaniu z boju pod Kostiuchnówką Józef PiłsudskiM. Gałęzowski, My idziemy w zórz świtanie..., s. 282..
W niepodległej Polsce pośmiertnie awansowany do stopnia majora.
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 6494 – pośmiertnie, 17 maja 1922 Krzyż Niepodległości – pośmiertnie, 19 grudnia 1930 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”. Wiktor Krzysztof Cygan, Słownik biograficzny oficerów legionów Polskich. T. 1., Gryf, Warszawa 1992 podał, że został Krzyżem Niepodległości z Mieczami.
Przypisy
Bibliografia M. Gałęzowski, My idziemy w zórz świtanie... Sylwetki oficerów Legionów Polskich poległych i zmarłych w walce o niepodległość w latach 1914–1916, Warszawa: IPN, 2019, s. 277-282.
Kategoria:Absolwenci Politechniki Lwowskiej Kategoria:Członkowie Związku Strzeleckiego (1910–1914) Kategoria:Członkowie Związku Walki Czynnej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni znakiem oficerskim tzw. „Parasolem” Kategoria:Oficerowie piechoty Legionów Polskich 1914–1918 Kategoria:Uczestnicy bitwy pod Kostiuchnówką 1916 Kategoria:Urodzeni w 1892 Kategoria:Zmarli w 1916 Kategoria:Żołnierze I Brygady Legionów Polskich Kategoria:Oficerowie 5 Pułku Piechoty Legionów Kategoria:Żołnierze Legionów Polskich polegli w I wojnie światowej