Konstantyn Lekapen (zm. 946 na Proti) – cesarz bizantyjski, koregent Konstantyna VII Porfirogenety w latach 925–945 (Konstantyn VII Porfirogeneta był cesarzem w latach 913–959), a także swego ojca Romana I (cesarz w latach 919–944) i braci Krzysztofa (cesarz w latach 920–931) i Stefana (cesarz w latach 924–945).
Był synem cesarza Romana I i Teodory. Został powołany na tron 25 grudnia 925 r. Formalnie współrządził wraz z ojcem i braćmi Krzysztofem, Stefanem oraz z Konstantynem VII. Faktycznie był narzędziem w polityce dynastycznej.
16 grudnia 944 r. wspólnie ze Stefanem Lekapenem dokonał zamachu stanu, doprowadził do detronizacji ojca i umieszczenia go w klasztorze. Przejął z bratem jako współcesarz faktyczną władzę w państwie. 27 stycznia 945 r. został obalony przez prawowitego basileusa Konstantyna VII. Zesłany jako mnich do klasztoru na wyspie Proti, spędził tam ostatnie miesiące życia.
Bibliografia Aleksander Krawczuk, Poczet cesarzy bizantyjskich, Warszawa 1996
Kategoria:Cesarze bizantyńscy Kategoria:Zmarli w 946 Kategoria:Lekapenowie