Maria Lubera (ur. 28 stycznia 1949 w Świdnicy, zm. 29 kwietnia 2021 w Łodzi) – polska ekonomistka i wykładowczyni, działaczka opozycji w okresie PRL, urzędniczka państwowa, w 1992 sekretarz stanu w Ministerstwie Pracy i Polityki Socjalnej, w latach 1992–1995 podsekretarz stanu w Centralnym Urzędzie Planowania.
Życiorys W 1972 zyskała wykształcenie ekonomiczne na Uniwersytecie Łódzkim, gdzie w 1981 obroniła również doktorat. Od 1972 do 1995 była pracownikiem naukowym Uniwersytetu Łódzkiego. Specjalizowała się w ekonometrii.
W okresie PRL działała w opozycji demokratycznej. W marcu 1968 wzięła udział w strajku okupacyjnym na Uniwersytecie Łódzkim. Działała w Ruchu Obrony Praw Człowieka i Obywatela, a od 1980 w NSZZ „Solidarność”, przewodnicząc jej Komisji Zakładowej przy Instytucie Ekonometrii i Statystyki UŁ, a po rozwiązaniu „Solidarności” w stanie wojennym Tymczasowej Komisji Zakładowej na łódzkiej uczelni.
W latach 80. włączyła się w pomoc socjalną dla osób poszkodowanych w okresie stanu wojennego. Współredagowała opozycyjne pismo „Arka”, pisała również analizy dla Ośrodka Badań Społecznych i Zawodowych Grupy Roboczej Komisji Krajowej „Solidarności”.
Związana z łódzkim ruchem chrześcijańsko-narodowym, była członkiem Klubu Inteligencji Katolickiej (1976–1981), zaś w 1989 znalazła się wśród założycieli Zjednoczenia Chrześcijańsko-Narodowego. Członkiem ZChN pozostawała do 2010. W wyborach w 1991 bez powodzenia ubiegał się o mandat poselski z ramienia ZChN z listy Wyborczej Akcji Katolickiej w województwie łódzkimWyniki wyborów do Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 27 października 1991 roku. Cz. 1. Wyniki głosowania w okręgach wyborczych, Państwowa Komisja Wyborcza, Warszawa 1991, s. 51.. Od 1 lutego do 20 lipca 1992 była sekretarzem stanu w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej, gdzie pełniła funkcję pełnomocnika rządu ds. osób niepełnosprawnych. W latach 1992–1995 była podsekretarzem stanu w Centralnym Urzędzie Planowania, w okresie gdy resortem tym kierowali Jerzy Kropiwnicki i Mirosław Pietrewicz.
W 1995 była członkiem Delegacji Polskiej na Konferencję ONZ ws Kobiet w Pekinie. Od 1995 do 2007 była zatrudniona jako zastępca dyrektora Biura Analiz Systemu Bankowego, a następnie główny specjalista w Generalnym Inspektoracie Nadzoru Bankowego w Narodowym Banku Polskim. W okresie 2007–2014 wykładała w Salezjańskiej Wyższej Szkole Ekonomicznej i Zarządzania w Łodzi.
Należała do Polskiego Towarzystwa Ekonomicznego i Polskiego Towarzystwa Statystycznego.
Odznaczenia i wyróżnienia Od 2001 roku zasiadała w Kapitule Medalu za Zasługi w Walce o Niepodległość Polski i Prawa Człowieka 13 XII 1981 – 4 VI 1989, którym został również odznaczona.
W 2008 otrzymała Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski..
Przypisy
Bibliografia Nota biograficzna na stronie Encyklopedii „Solidarności” Wykaz 2000 osób sprawujących władzę w Rzeczypospolitej Polskiej, PressPublica, Warszawa 1994, s. 168
Linki zewnętrzne
Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Łódzkiego Kategoria:Członkowie Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego „Solidarność” (1980–1989) Kategoria:Członkowie Polskiego Towarzystwa Ekonomicznego Kategoria:Działacze KIK Kategoria:Działacze ROPCiO Kategoria:Ludzie urodzeni w Świdnicy Kategoria:Ludzie związani z Narodowym Bankiem Polskim Kategoria:Nauczyciele akademiccy Szkoły Wyższej Ekonomii i Zarządzania w Łodzi Kategoria:Nauczyciele akademiccy Uniwersytetu Łódzkiego Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (III Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Medalem za Zasługi w Walce o Niepodległość Polski i Prawa Człowieka 13 XII 1981 – 4 VI 1989 Kategoria:Politycy Zjednoczenia Chrześcijańsko-Narodowego Kategoria:Polscy ekonomiści Kategoria:Uczestnicy wydarzeń Marca 1968 Kategoria:Wiceministrowie pracy i polityki społecznej III Rzeczypospolitej Kategoria:Urodzeni w 1949 Kategoria:Zmarli w 2021