thumb thumb

7 Pułk Saperów Wielkopolskich (7 psap) – oddział saperów Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej.

Batalion (pułk) był jednostką wojskową istniejącą w okresie pokoju i spełniającą zadania mobilizacyjne wobec oddziałów i pododdziałów saperów. Spełniał również zadania organizacyjne i szkoleniowe. Stacjonował w Poznaniu. W 1939, po zmobilizowaniu jednostek przewidzianych planem mobilizacyjnym, został rozwiązany.

Formowanie i zmiany organizacyjne Pułk został sformowany 22 sierpnia 1921 roku z połączenia XIV, XVII i XXV batalionów saperów oraz VII batalionu zapasowego saperów. Oddział stacjonował w garnizonie Poznań, w koszarach pruskiego 29 batalionu pionierów na Wildzie.

W 1929 roku jednostka przeformowana została w 7 batalion saperów i podporządkowana dowódcy 3 Brygady Saperów w Poznaniu. W marcu 1934 roku batalion podporządkowany został dowódcy 2 Brygady Saperów w Krakowie, która w październiku tego roku przemianowana została na 2 Grupę Saperów. W czerwcu 1937 roku batalion wydzielił ze swego składu jedną kompanię saperów, na bazie której sformowany został Ośrodek Sapersko-Pionierski 25 Dywizji Piechoty w Kaliszu.

Mobilizacja 1939 7 batalion saperów był jednostką mobilizującą. W 1939 roku zgodnie z planem mobilizacyjnym „W” sformował w mobilizacji alarmowej piętnaście pododdziałów dla Armii „Poznań”: 14 batalion saperów typ IIa dla 14 DP – mjr Henryk Kosicki 17 batalion saperów typ IIb dla 17 DP – kpt. Aleksander Karchesy 47 batalion saperów typ IIb dla armii – kpt. Teofil Jaroszewski pluton mostowy 4 tonowy nr 47 Szefostwo Fortyfikacji Typ II „Poznań” Dowództwo Grupy Fortyfikacyjnej Nr 71 rezerwowa kompania saperów nr 171 rezerwowa kompania saperów nr 172 rezerwowa kompania saperów nr 173 rezerwowa kompania saperów nr 174 – kpt. rez. Michał Lorkiewicz rezerwowa kompania saperów nr 175 pluton parkowy saperów nr 71 pluton parkowy saperów nr 72 lekka kolumna pontonowa typ I nr 171 lekka kolumna pontonowa typ II nr 172

Latem 1939 z tabel mobilizacyjnych baonu wykreślono cztery plutony miotaczy ognia (nr (71-74).

Kadra 7 psap / 7 bsap

Dowódcy pułku i batalionu płk Mieczysław Laudowicz kpt. inż. Roman Szymański kpt. Marceli Rewieński kpt. inż. Jan Sulerzycki mjr Roman Rygiel mjr Jan Wańtuch mjr Otton Gloeh płk Artur Włodzimierz Górski (XI 1922 – I 1926Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 138 z 29.12.1925 r.) ppłk Wiktor Krajewski (p.o. II – VIII 1926) płk dypl. SG Aleksander Henryk Szychowski (3 IX 1926 – 27 IV 1929Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 9 z 27.04.1929 r.) ppłk dypl. dr Marian Jan Steifer (27 IV 1929 – I 1931) mjr Stanisław Perko (p.o. I – III 1931) ppłk Konstanty Zdzisław Skąpski (III 1931 – III 1935) p.o. mjr Wincenty Krzywiec (p.o. IV 1935) ppłk Arkadiusz Kazimierz Balcewicz (V 1935 – XI 1938) ppłk Marian Zarzycki (14 XI 1938 – 3 IX 1939)

Zastępcy dowódcy pułku i batalionu mjr sap. Otton Gloeh mjr sap. Jan I Wantuch (p.o. 1923) mjr / ppłk sap. Wiktor Krajewski (II 1924 – VI 1927) ppłk sap. Roman Bierówka (VI 1927 – IV 1928) mjr sap. Edward Nejberg (od IV 1928) mjr sap. Stanisław Perko (IX 1930 – III 1931) mjr sap. Zenon Lenczewski (VI 1933 – III 1934) mjr sap. Wincenty Krzywiec (od III 1934 mjr sap. Henryk Kosicki (1939) mjr sap. Roman Szymanowski (II z-ca d-cy/kwatermistrz – 1939)

Obsada personalna w 1939 roku Ostatnia organizacja pokojowa i obsada personalna batalionu dowódca batalionu – ppłk Zarzycki Marian I zastępca dowódcy batalionu – mjr Henryk Kosicki adiutant – por. Medard Lucjan Zawadzki oficer sztabowy ds. wyszkolenia – por. Leszek Bylina lekarz medycyny – kpt. dr Jerzy konstanty Saciuk II zastępca dowódcy (kwatermistrz) – mjr Roman Szymanowski oficer mobilizacyjny – kpt. Włodzimierz Kotecki zastępca oficera mobilizacyjnego – por. Edward Wincent Marzec †1940 Charków oficer administracyjno-materiałowy – por. Cyryl Walenty Bórak oficer gospodarczy – kpt. int. Józef Kaźmierczak dowódca kompanii gospodarczej – por. Antoni Rydliński oficer żywnościowy – vacat

komendant parku – kpt. Ludwik II Czarnecki zastępca komendanta – por. Urbański Mirosław Józef dowódca plutonu łączności – por. Wołosewicz Zbigniew dowódca plutonu przeciwgazowego – ppor. Bejnarowicz Tadeusz

dowódca kompanii szkolnej – kpt. Karchesy Aleksander dowódca plutonu – ppor. Dobrucki Edmund dowódca plutonu – ppor. Fuch Karol Maksymiljan dowódca plutonu – ppor. Murczyński Władysław Józef dowódca plutonu – ppor. Pełz Witold Emanuel

dowódca 1 kompanii – por. Zych Zdzisław Jerzy dowódca plutonu – ppor. Gębka Adam

dowódca 2 kompanii – por. Urbański Stanisław Wacław dowódca plutonu – ppor. Hein Witold Franciszek Józef dowódca plutonu – ppor. Świerkowski Stanisław

dowódca 3 kompanii – por. Eljasiński Stefan August dowódca plutonu – ppor. Trzeciak Leon Aleksander dowódca plutonu – ppor. Pyster Józef

dowódca 4 kompanii – kpt. Matuszewski Rafał dowódca plutonu – ppor. rez. pdsc. Wojciechowski Wacław dowódca plutonu – chor. Szymański Jan

Oddelegowani na kurs: por. Bagieński Jerzy por. Rosadowski Wacław por. Timler Tadeusz Józef

Żołnierze batalionu – ofiary zbrodni katyńskiej

Biogramy zamordowanych znajdują się na stronie internetowej Muzeum KatyńskiegoKsięgi Cmentarne – biogramy oficerów. Nazwisko i imięstopieńzawódmiejsce pracy przed mobilizacjązamordowany Paluszkiewicz Władysławpodporucznik rezerwyKatyńPerzak Pawełpodporucznik rezerwytechnikKatyńKiełducki Eugeniuszporucznik rezerwypracował w WieluniuCharkówSiebert Adamporucznik rezerwymierniczyZarząd Miejski w OstrowiuCharków

Symbole pułku Sztandar

W niedzielę 10 czerwca 1923 roku, w koszarach na Wildzie, kierownik Ministerstwa Spraw Wojskowych, gen. dyw. Aleksander Osiński wręczył dowódcy pułku chorągiew ufundowaną przez Bractwo Strzeleckie w Poznaniu. Chorągiew wykonana została w warszawskiej firmie Wincentego Wabia-Wabińskiego według wzoru zatwierdzonego dekretem Prezydenta RP z 16 kwietnia 1923 rokuDziennik Rozkazów M.S.Wojsk. Nr 43 z 13.11.1923 r., poz. 555.. W 1939 roku sztandar prawdopodobnie spalono. thumb|lewa strona sztandaru 7 psapthumb|prawa strona sztandaru 7 psap

Odznaka pamiątkowa

3 lutego 1926 roku Minister Spraw Wojskowych zatwierdził wzór odznaki pamiątkowej 7 psapDziennik Rozkazów M.S.Wojsk. Nr 3 z 3.02.1926 r., poz. 24., a 9 października 1928 roku nowy regulamin odznakiDziennik Rozkazów M.S.Wojsk. Nr 27 z 9.10.1928 r., poz. 307.. Odznaka o wymiarach 44x44 mm ma kształt krzyża maltańskiego, srebrnego, emaliowanego na biało. W centrum krzyża umieszczony jest czarno-czerwony medalion z numerem „7” z otokiem niebiesko-czarnej emalii. Odznaka jednoczęściowa - oficerska bita w srebrze lub tombaku, emaliowana. Wykonawcą odznaki był Józef Pendowski z Poznania.

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Album dziesięciolecia Okręgu Korpusu Nr VII, Poznań 1932

Piotr Stawecki, Wojsko Marszałka Józefa Piłsudskiego 12 V 1926 - 12 V 1935, Oficyna Wydawnicza "Rytm", Warszawa 2004, , s. 174-178. Eugeniusz Kozłowski, Wojsko Polskie 1936-1939. Próby modernizacji i rozbudowy, Wydawnictwo MON, Warszawa 1964, wyd. I, s. 189. 7 Pułk Saperów Wielkopolskich, Żołnierz wielkopolski z ilustracjami, Nr 10-11, Poznań 11 czerwca 1923

Spis byłych oddziałów Wojska Polskiego, Przegląd Historyczno-Wojskowy Nr 2 (183), Warszawa 2000.

Kategoria:7 Pułk (batalion) Saperów Wielkopolskich Kategoria:Wojsko Polskie II Rzeczypospolitej w Poznaniu Kategoria:Polskie jednostki saperów utworzone w 1921 Kategoria:Polskie jednostki saperów rozwiązane w 1929