Dmytro Wasyliowycz Pawłyczko (, ur. 28 września 1929 w Stopczatowie; zm. 29 stycznia 2023) – ukraiński poeta, tłumacz, krytyk literacki, działacz społeczny, polityk. W latach 1999–2001 ambasador Ukrainy w Polsce.
Życiorys Urodził się w rodzinie chłopskiej we wsi Stopczatów, powiat kołomyjski, województwo stanisławowskie, II Rzeczpospolita. Od jesieni 1945 do lata 1946 był przetrzymywany w areszcie, oskarżony o przynależność do Ukraińskiej Powstańczej Armii. W roku 1953 ukończył studia na wydziale filologicznym Uniwersytetu Lwowskiego, kierował działem poezji magazynu „Żowteń”. Po przeprowadzce do Kijowa pracował w sekretariacie Związku Pisarzy Ukrainy. W latach 1971–1978 był redaktorem magazynu „Wseswit”.
Był jednym z organizatorów Ludowego Ruchu Ukrainy na rzecz Przebudowy, , pierwszym przewodniczącym .
W latach 1990–1994, 1998–1999 i 2005–2006 – I, III i IV kadencji. Od 21 października 2005 był deputowanym Rady Najwyższej Ukrainy IV kadencji z ramienia Ukraińskiej Partii Ludowej.
Był autorem wielu tomów wierszy, m.in. Miłość i nienawiść (1953), Moja ziemia (1955), Czarna nić (1958), Wzywa prawda! (1958), Tajemnica twojej twarzy (1979), Spirala (1984), Nostalgia (1998), Poświadczam życie (2000), Naparstek (2002), jak również tłumaczem poezji anglojęzycznej (między innymi sonetów Szekspira), polskiej, bułgarskiej, rosyjskiej i innych.
Jego poezje stanowią część dwóch antologii Bohdana Zadury: Wiersze zawsze są wolne. Przekłady z poezji ukraińskiej (Biuro Literackie – Kolegium Europy Wschodniej im. Jana Nowaka-Jeziorańskiego, Wrocław 2005, ; wydanie 2: Biuro Literackie – Kolegium Europy Wschodniej im. Jana Nowaka-Jeziorańskiego, Wrocław 2007, ) oraz 100 wierszy wolnych z Ukrainy (Biuro Literackie, Kołobrzeg 2022, ).
W 2008 otrzymał nagrodę literacka ZAiKS-u dla tłumaczy.
Był współtwórcą Deklaracji Niepodległości Ukrainy. Od października 1995 do maja 1998 był ambasadorem Ukrainy na Słowacji, w latach 1999–2001 ambasadorem Ukrainy w Polsce.
Zmarł 29 stycznia 2023 roku.
1 lutego 2023 roku został pochowany w Stopczatowie, małej ojczyźnie poety, obok grobów swoich rodziców na miejscowym cmentarzuНа Косівщині поховали Дмитра Павличка // газета «Галичина», 1 лютого 2023 о 17:39Дмитра Павличка поховають 1 лютого у Стопчатові на Івано-Франківщині — НСПУ // Степан Пенкалюк, suspilne, 30 січня 2023, 22:26.
Ordery i odznaczenia Order Wolności (2015, Ukraina) Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (Polska, 2014) Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej (Polska, 2001) Krzyż Komandorski Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej (Polska, 1993) Brązowy Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” (2018)
Przypisy
Bibliografia Неділько Всеволод, Українське слово, t. 1, Київ, 1994. Дмитро Павличко – гість Донбасу (ексклюзивне інтерв'ю для журналу „Схід”) w: Схід, nr 3(61), 2004, С. 3–4. Sonety Dmytra Pawłyczki
Kategoria:Absolwenci Wydziału Filologicznego Uniwersytetu Lwowskiego Kategoria:Ambasadorowie Ukrainy w Polsce Kategoria:Odznaczeni Brązowym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (III Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Komandorskim Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej Kategoria:Odznaczeni Orderem Wolności (Ukraina) Kategoria:Pisarze związani z Kijowem Kategoria:Pisarze związani ze Lwowem Kategoria:Prezesi „Proswity” Kategoria:Ukraińscy działacze społeczni Kategoria:Ukraińscy poeci XX wieku Kategoria:Ukraińscy poeci XXI wieku Kategoria:Ukraińscy politycy Kategoria:Urodzeni w 1929 Kategoria:Zmarli w 2023