Zawłaszczenie (łac. occupatio) – jeden ze sposobów pierwotnego nabycia własności (najstarszy w prawie rzymskim).
W prawie rzymskim Occupatio polegało na prostym objęciu w posiadanie rzeczy niczyjej (res nullius). Rzecz niczyja staje się własnością tego, kto pierwszy ją zawładnął (Res nullius cedit primo occupanti). Konkretniej zawłaszczeniu podlegały następujące kategorie rzeczy: omnia quae terra mari caelo capiuntur - to wszystko, co chwyta się na ziemi, w morzu i w powietrzu res derelictae - rzeczy porzucone świadomie przez właściciela thesaurus - skarb, tak dawno ukryty, że zatraciła się pamięć o jego pierwotnym właścicielu mienie należące do nieprzyjaciela na terenie Rzymu.
We współczesnym prawie polskim W polskim Kodeksie cywilnym zawłaszczenie uregulowano w art. 181:
Przypisy
Zobacz też
zawłaszczenie państwa
Bibliografia K. Kolańczyk, Prawo Rzymskie, Warszawa 2000 Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (, z późn. zm.)
Kategoria:Prawo rzeczowe Kategoria:Res