Ludwik Szczepański, ps. Wincenty Ogórek (ur. 5 marca 1872 w Krakowie, zm. 19 lutego 1954 tamże) – polski literat, publicysta, dziennikarz, poeta, w młodości również taternik.
Życiorys Był synem literata i publicysty Alfreda Szczepańskiego oraz ojcem znanych taterników Jana Alfreda Szczepańskiego i Alfreda Szczepańskiego. Studiował prawo na Uniwersytecie Wiedeńskim i Jagiellońskim. Przez większość życia zajmował się dziennikarstwem. Wydawał czasopisma: „Życie” (założone przez siebie), dwutygodnik satyryczny „Urwisz”, „Ilustracja Polska”, „Nowiny dla Wszystkich”. W dwudziestoleciu międzywojennym był pracownikiem „Ilustrowanego Kuriera Codziennego”. Zajmował się spirytyzmem, na temat którego pisał broszury. Był współzałożycielem Towarzystwa Metapsychicznego w Krakowie.
Jego ważniejsze dzieła to dwa tomiki poezji: Hymny (1897) i Srebrne noce. Lunatica (1897), utrzymane w młodopolskim nastroju dekadentyzmu i melancholii. Napisał też powieści Król powietrza (1908) i Przewrót (1911).
Został pochowany na cmentarzu Rakowickim w Krakowie (kwatera M–płd-zach–po prawej Haitlingerów. mały|Grób Jana Alfreda i Ludwika Szczepańskich na cmentarzu Rakowickim Odznaczenia Srebrny Wawrzyn Akademicki (5 listopada 1935)M.P. z 1935 r. nr 257, poz. 306 „za szerzenie zamiłowania do literatury polskiej”..
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Ludzie urodzeni w Krakowie Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Wawrzynem Akademickim Kategoria:Pisarze Młodej Polski Kategoria:Pochowani na cmentarzu Rakowickim Kategoria:Polscy poeci Kategoria:Polscy prozaicy Kategoria:Polscy publicyści Kategoria:Spirytyzm Kategoria:Polscy taternicy Kategoria:Urodzeni w 1872 Kategoria:Zmarli w 1954