Tadeusz Kaniowski (ur. 4 kwietnia 1921 w Gródku Jagiellońskim, zm. 20 kwietnia 2009 we Wrocławiu) – polski profesor nauk medycznych, radiolog.
Medycynę studiował początkowo (od 1940) we Lwowie, w tamtejszym Instytucie Medycznym. Po wojnie, we wrześniu 1945, trafił w ramach wypędzeń Polaków ze Lwowa do Krakowa, gdzie dokończył studia i na przełomie lat 1945 i 1946 otrzymał dyplom lekarskiSwą specjalizację z radiologii i radioterapii rozpoczął pod kierunkiem Witolda Grabowskiego (1902–1963), jednego z twórców polskiej radiologii.. W 1946 przyjechał do Wrocławia, gdzie podjął pracę jako młodszy asystent w Klinice Radiologicznej połączonych wówczas jeszcze24 sierpnia 1945 utworzono we Wrocławiu jedną wspólną wyższą uczelnię: Politechnikę i Uniwersytet we Wrocławiu, ze wspólnym rektorem, senatem i administracją, z wydziałami uniwersyteckimi: Prawno-Administracyjnym, Humanistycznym, Matematyczno-Przyrodniczym, Lekarskim z Oddziałem Farmaceutycznym, Medycyny Weterynaryjnej, Rolnictwa z Oddziałem Ogrodniczym, oraz wydziałami politechnicznymi: Chemicznym, Mechaniczno-Energetycznym, Budownictwa i Hutniczo-Górniczym. Uczelnia ta działała do roku 1950, kiedy stopniowo rozdzielona została na Uniwersytet, Politechnikę, Akademię Medyczną i Wyższą Szkołę Rolniczą. Uniwersytetu i Politechniki. Wkrótce, w 1948, wezwany został do odbycia obowiązkowej służby wojskowej, którą w stopniu porucznika pełnił jako kierownik pracowni rentgenowskiej w szpitalu Marynarki Wojennej w Oliwie. Do Wrocławia powrócił w 1949 i do 1954 pracował, już w stopniu naukowym doktora, jako starszy asystent w Klinice Radiologicznej tutejszej uczelni medycznej. W kolejnych latach uzyskał stanowisko adiunkta (1954), napisał rozprawę habilitacyjną (1961), a następnie został docentem (1963) w tej klinice. Od roku 1965 pełnił obowiązki kierownika pracowni rentgenowskiej w II Klinice Chirurgicznej Akademii Medycznej, a potem (wskutek reorganizacji w 1971) – dyrektora Instytutu Radiologii i Radioterapii oraz Zakładu Rentgenodiagnostyki tego Instytutu.
Pełnił funkcję prodziekana (1971–1972) i dziekana (1972–1974) Wydziału Lekarskiego w Akademii, uzyskując w tym czasie (1973) tytuł profesora nauk medycznych. Na emeryturę przeszedł w 1982, pozostając jeszcze potem konsultantem radiologicznym w Dolnośląskim Centrum Gruźlicy i Chorób Płuc we Wrocławiu. W 1983 otrzymał honorowe członkostwo Polskiego Lekarskiego Towarzystwa RadiologicznegoTaka informacja znajduje się na oficjalnej stronie PLTR. W źródłowym biogramie autorstwa syna prof. T. Kaniowskiego opublikowanym w „Medium” (gazecie Dolnośląskiej Izby Lekarskiej) napisano natomiast, że „w roku 1986 został mianowany na Członka Honorowego Polskiego Radiologicznego Towarzystwa Naukowego”..
Prof. Tadeusz Kaniowski był autorem i współautorem ponad stu prac ogłoszonych w czasopismach naukowych (w tym podręczników Choroby wewnętrzne, 1977; Klinika chorób wewnętrznych, pod redakcją Edwarda Szczeklika, 1977; Radiologia, pod redakcją Stanisława Leszczyńskiego, 1984), promotorem ośmiu doktorantów. Odznaczony został m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi i Medalem Komisji Edukacji Narodowej.
Syn Tadeusza Kaniowskiego, Wojciech, jest profesorem we wrocławskiej Akademii Sztuk Pięknych im. Eugeniusza Gepperta.
Przypisy
Bibliografia , Nr 6-7 (239-240), czerwiec-lipiec 2010, , s. 34–35 Kto jest kim w polskiej medycynie. Informator biograficzny (redaguje zespół Lidia Becela i inni), Wydawnictwo Interpress, Warszawa 1987, s. 280
Linki zewnętrzne
Kategoria:Absolwenci Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Jagiellońskiego Kategoria:Ludzie urodzeni w Gródku (obwód lwowski) Kategoria:Ludzie nauki związani z Wrocławiem Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi Kategoria:Odznaczeni Medalem Komisji Edukacji Narodowej Kategoria:Polacy wysiedleni z Kresów Wschodnich w latach 1944–1946 Kategoria:Polscy radiolodzy Kategoria:Urodzeni w 1921 Kategoria:Nauczyciele akademiccy Akademii Medycznej we Wrocławiu Kategoria:Zmarli w 2009 Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Świętej Rodziny we Wrocławiu