Chlorospatha Jum. – rodzaj roślin zielnych, należący do rodziny obrazkowatych, liczący 25 gatunków endemicznych dla Kostaryki, Panamy, Kolumbii i Ekwadoru. Nazwa naukowa rodzaju pochodzi od greckich słów (chloros – zielony) i (spatha – szabla, w bot. także pochwa kwiatostanu).
Morfologia Pokrój Małe do średniej wielkości rośliny zielne, zawierające sok mleczny.
Łodyga Łodyga płożąca do wzniesionej, u niektórych gatunków zredukowana do podziemnego kłącza.
Liście Roślina tworzy od jednego do kilku liści. Ogonki tworzą relatywnie długą pochwę liściową. Blaszka liściowa sercowata, strzałkowata, oszczepowata, trójdzielna lub wachlarzowatopalczasta. Użyłkowanie siatkowate.
Kwiaty Roślina jednopienna, tworząca od 3 do 8 kwiatostanów typu kolbiastego pseudancjum. Pęd kwiatostanowy smukły, wspierany przez pochwę liściową. Pochwa kwiatostanu w dolnej części lekko zwinięta w rurowatą, wąską i wydłużoną komorę, w środkowej zwężona, w górnej części wąska, otwarta. Kolba w dolnej części, pokrytej kwiatami żeńskimi, wolna lub przyrośnięta do pochwy. Odcinek kolby pokryty kwiatami męskimi oddzielony jest od fragmentu kwiatów żeńskich paskiem nieregularnych prątniczek. Kwiaty męskie 3-5-pręcikowe, zrośnięte w odwrotnie piramidalne synandrium. Pyłek uwalniany w tetradach. Zalążnie 1-4-komorowe, o niepełnych przegrodach, jajowate do niemal kulistych, zawierające od kilku do kilkunastu anatropowych zalążków, położonych paretialnie lub bazalnie.
Owoce Owocostan składa się pomarszczonych, białych do żółtawych jagód. Nasiona maleńkie, żeberkowane.
Gatunki podobne Rodzaj Chrolospatha jest blisko spokrewniony z rodzajem żółtosocza, od którego różni się wąską i wydłużoną komorą pochwy kwiatostanu oraz nieregularnymi, grzybokształtnymi prątniczkami, położonymi między strefą kwiatów męskich i żeńskich.
Biologia i ekologia Rozwój Wieloletnie geofity, hemikryptofity lub chamefity. Rośliny są zapylane przez chrząszcze z rodziny kusakowatych.
Siedlisko Wilgotny detrytus równikowych i podrównikowych lasów wiecznie zielonych, od nizin po zbocza Andów Północnych.
Genetyka Liczba chromosomów 2n = 26.
Systematyka Pozycja rodzaju według Angiosperm Phylogeny Website (aktualizowany system APG IV z 2016) Należy do plemienia Caladieae, podrodziny Aroideae, rodziny obrazkowatych, rzędu żabieńcowców w kladzie jednoliściennych.
Gatunki Chlorospatha amalfiensis Croat & L.P.Hannon Chlorospatha antioquiensis Croat & L.P.Hannon Chlorospatha atropurpurea (Madison) Madison Chlorospatha besseae Madison Chlorospatha betancurii Croat & L.P.Hannon Chlorospatha callejasii Croat & L.P.Hannon Chlorospatha castula (Madison) Madison Chlorospatha cogolloi Croat & L.P.Hannon Chlorospatha corrugata Bogner & Madison Chlorospatha croatiana Grayum Chlorospatha cutucuensis Madison Chlorospatha dodsonii (G.S.Bunting) Madison Chlorospatha feuersteiniae (Croat & Bogner) Bogner & L.P.Hannon Chlorospatha gentryi Grayum Chlorospatha hammeliana Grayum & Croat Chlorospatha hastifolia Bogner & L.P.Hannon Chlorospatha ilensis Madison Chlorospatha kolbii Engl. in E.von Regel Chlorospatha kressii Grayum Chlorospatha lehmannii (Engl.) Madison Chlorospatha longipoda (K.Krause) Madison Chlorospatha luteynii Croat & L.P.Hannon Chlorospatha macphersonii Croat & L.P.Hannon Chlorospatha mirabilis (Mast.) Madison Chlorospatha nicolsonii Croat & L.P.Hannon
Zagrożenia i ochrona Cztery gatunki z rodzaju Chlorospatha znajdują się w Czerwonej księdze gatunków zagrożonych.
Chlorospatha besseae Kategoria: zagrożone (EN) – B1ab(iii), wersja 3.1 Rok oceny: 2003 Dynamika populacji: nieznana Główne zagrożenie: Niszczenie siedlisk. Obecnie znane są dwie subpopulacje.
Chlorospatha castula Kategoria: narażone (VU) – D2, wersja 3.1 Rok oceny: 2003 Dynamika populacji: nieznana Główne zagrożenie: Niszczenie siedlisk. Obecnie znana jedna populacja.
Chlorospatha cutucuensis Kategoria: zagrożone (EN) – B1ab(iii), wersja 3.1 Rok oceny: 2003 Dynamika populacji: nieznana Główne zagrożenie: Niszczenie siedlisk. Obecnie znane są dwie subpopulacje.
Chlorospatha ilensis Kategoria: narażone (VU) – D2, wersja 3.1 Rok oceny: 2003 Dynamika populacji: nieznana Główne zagrożenie: Niszczenie siedlisk. Obecnie znane są trzy subpopulacje.
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne Mapa występowania Zdjęcia
Kategoria:Obrazkowate