thumb|220px|Czerwonofigurowy kantaros attycki (450-425 p.n.e.) ze zbiorów Luwru
Kantaros (stgr. kántharos, łac. cantharus) – w starożytnej Grecji kielichowate naczynie służące do picia wina.
Jego cechy charakterystyczne to wysoka nóżka osadzona na niewielkiej stopce oraz dwa cienkie, pionowe, wysoko uniesione, pałąkowate imadła. Miało związek z kultem Dionizosa i obrzędami bakchicznymi. Często bogato je zdobiono odpowiednimi scenami tematycznymi, nierzadko umieszczając inskrypcje właściciela bądź ofiarodawcy albo żartobliwe napisy związane z jego przeznaczeniemEncyklopedia sztuki starożytnej. Europa – Azja – Afryka – Ameryka. Warszawa: Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe / Wydawnictwo Naukowe PWN, 1998, s. 318, (PWN)..
Liczne późniejsze kantarosy należą do kategorii naczyń plastycznych, jakie pojawiają się w attyckiej ceramice V wieku p.n.e. Występują one najczęściej w formie głów kobiecych, lecz również jako puchary o głowach mężczyzn lub satyrówMaria Ludwika Bernhard: Greckie malarstwo wazowe. Wrocław: Ossolineum, 1966, s. 20, 73..
Przypisy
Kategoria:Ceramika starożytnej Grecji Kategoria:Naczynia stołowe