Jan Wolgner (ur. 16 grudnia 1863 w Stanisławowie, zm. 8 października 1926 tamże) – generał brygady Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Urodził się 16 grudnia 1863 w Stanisławowie, w rodzinie Jana i Wiktorii Bensdorf. Był starszym bratem Gustawa (1866–1932), pułkownika Wojska Polskiego. Przez pięć lat uczęszczał do gimnazjum w Stanisławowie. W 1882 ukończył Wyższą Wojskową Szkołę Realną w Mährisch Weißkirchen, a trzy lata później Terezjańską Akademię Wojskową w Wiener Neustadt.

Od 18 sierpnia 1885 pełnił zawodową służbę w cesarskiej i królewskiej Armii. W 1913 został przeniesiony z Galicyjskiego Pułku Piechoty Nr 13 w Opawie do Czeskiego Pułku Piechoty Nr 21 w Kutnej Horze na stanowisko komendanta 1. batalionu, który był detaszowany w Brczko, w Bośni i Hercegowinie. W czasie służby awansował na kolejne stopnie: porucznika () – 1 września 1885, nadporucznika (niem. Oberleutnant) – 1 maja 1889, kapitana (niem. Hauptmann) – 1 maja 1896, majora (niem. Major) – 1 maja 1909, podpułkownika (niem. Oberstleutnant) – 1 listopada 1912, pułkownika (niem. Oberst) – 1 marca 1915.

1 listopada 1918 został internowany przez Ukraińców w Stanisławowie. 29 maja 1919, po uwolnieniu, powierzono mu funkcję dowódcy szpitali w Stanisławowie. 17 lipca 1919 został przyjęty do Wojska Polskiego z byłej armii austriacko-węgierskiej, z zatwierdzeniem posiadanego stopnia pułkownika ze starszeństwem od dnia 1 marca 1915, i przydzielony do Dowództwa Okręgu Generalnego WarszawaDz. Rozk. Wojsk. Nr 81 z 31 lipca 1919, poz. 2820, 2830.. Od 21 sierpnia 1919 dowodził XXIII Brygadą Piechoty. Od 18 stycznia do 21 kwietnia 1921 był kierownikiem wyszkolenia w Dowództwie 6 Armii.

Od 17 września 1921 dowódca 18 Dywizji Piechoty. Na podstawie dekretu Naczelnika Państwa i Naczelnego Wodza z dnia 9 września 1922 został przeniesiony z dniem 1 października 1922 w stan spoczynku, w stopniu generała brygady. 26 października 1923 Prezydent RP zatwierdził go w stopniu generała brygady.

Mieszkał w Krakowie, a później w Stanisławowie przy ul. Moniuszki 11a. Został osadnikiem wojskowym w koloniach Butyń I i II (osada Butyń, gmina Wiśniowiec). Zmarł 8 października 1926 w Stanisławowie.

Był żonaty z Marią Goral, dzieci nie miał.

Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 1109 – 19 lutego 1922 Krzyż Zasługi Wojskowej 3 klasy z dekoracją wojenną i mieczami – 29 sierpnia 1915 Krzyż Zasługi Wojskowej 3 klasy – 13 kwietnia 1906

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Absolwenci i studenci Cesarsko-Królewskiej Terezjańskiej Akademii Szlacheckiej Kategoria:Dowódcy 18 Dywizji Piechoty (II RP) Kategoria:Generałowie brygady II Rzeczypospolitej Kategoria:Ludzie urodzeni w Stanisławowie Kategoria:Oficerowie piechoty II Rzeczypospolitej przeniesieni do korpusu generałów Kategoria:Osadnicy wojskowi II Rzeczypospolitej Kategoria:Polacy odznaczeni Krzyżem Zasługi Wojskowej Kategoria:Polacy – oficerowie armii austro-węgierskiej Kategoria:Polacy w I wojnie światowej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1863 Kategoria:Zmarli w 1926