Hey – polski rockowy zespół muzyczny, założony w 1992 roku w Szczecinie. W 2017 zawiesił działalność i od tej pory wznawia ją tylko na rzecz sporadycznych koncertów. Jego obecny skład tworzą: wokalistka Katarzyna Nosowska, gitarzyści Marcin Żabiełowicz i Paweł Krawczyk, perkusista Robert Ligiewicz, basista Jacek Chrzanowski i klawiszowiec Marcin Macuk.
Hey został założony w 1992 przez gitarzystę Piotra Banacha. W pierwszym składzie znaleźli się jego znajomi ze szczecińskiej sceny rockowej: Nosowska, Żabiełowicz, Ligiewicz i Macuk, którego jeszcze w tym samym roku zastąpił Chrzanowski. Po zdobyciu drugiej nagrody dziennikarzy na festiwalu w Jarocinie Hey podpisał kontrakt z wytwórnią Izabelin Studio, a w 1993 wydał debiutancki album studyjny Fire. W pierwszych latach działalności zespół, wykonujący głównie muzykę inspirowaną stylistyką grunge, należał do czołówki najpopularniejszych polskich wykonawców, a publiczna fascynacja jego twórczością była nazywana w mediach Heyomanią. W 1995 wytwórnia dokonała nieudanej próby wypromowania grupy w Stanach Zjednoczonych. Jej brak powodzenia i wysokie koszty ponoszone w tym czasie doprowadziły do napięć z członkami i mniejszego wkładu w promocję, wskutek czego popularność zespołu zaczęła spadać. Po Fire grupa wydała w latach 90. jeszcze cztery albumy studyjne: Ho! (1994), ? (1995), Karmę (1997) i Hey (1999). W 1999 Banach opuścił zespół.
W 2001 Krawczyk, wcześniej zastępujący Banacha podczas koncertów, dołączył do Hey jako stały członek. Zmiana przyniosła grupie ewolucję brzmieniową, przejawiającą się ograniczeniem roli gitary oraz zwrotem ku muzyce alternatywnej i elektronicznej. Z Krawczykiem Hey nagrał sześć albumów studyjnych: [sic!] (2001), Music Music (2003), Echosystem (2005), Miłość! Uwaga! Ratunku! Pomocy! (2009), Do rycerzy, do szlachty, doo mieszczan (2012) i Błysk (2016). W 2007 zespół wydał album koncertowy MTV Unplugged, który okazał się jego największym sukcesem komercyjnym w XXI wieku. W latach 2012–2013 grupa poszerzyła się o klawiszowca Marcina Zabrockiego, a w 2015 do stałego składu powrócił Macuk. W 2017, po 25 latach od debiutu, Hey zawiesił działalność. Od tego czasu wznowił ją tylko na rzecz kilku koncertów i jednego utworu.
Hey uchodzi za jeden z najpopularniejszych i najważniejszych zespołów w historii polskiego rocka. Został uhonorowany licznymi nagrodami, w tym 16 Fryderykami, dwoma Złotymi Bączkami i Eska Music Award. Jego albumy były certyfikowane przez Związek Producentów Audio-Video złotymi i platynowymi płytami, w tym czterema multiplatynowymi, a 22 jego singli zajmowało pierwsze miejsce Listy przebojów Programu Trzeciego.
Historia Geneza i utworzenie Pierwszy skład Hey wywodzi się z innych zespołów szczecińskiej sceny rockowej przełomu lat 80. i 90. Na początku 1987 Piotr Banach dołączył jako perkusista do Kolaborantów. Jesienią tego samego roku skład grupy poszerzył się o basistę Jacka Chrzanowskiego. Katarzyna Nosowska w okresie nauki w technikum śpiewała w chórze Politechniki Szczecińskiej i kilku lokalnych zespołach rockowych. Podczas prób ze Szklanymi Pomarańczami poznała Chrzanowskiego, który z kolei zapoznał ją z Banachem. W 1989 Banach porzucił grę na perkusji w Kolaborantach na rzecz gitary, ponadto zaczął komponować i pisać teksty piosenek. W 1990 opuścił Kolaborantów i założył heavymetalową grupę Dum Dum, w której pierwszym składzie śpiewała Nosowska. Po nagraniu kasety demo i zagraniu tylko jednego koncertu Nosowska opuściła Dum Dum, przekonana przez ówczesnego partnera, że pozostali członkowie źle ją traktują. Rozgniewany jej decyzją Banach nie odzywał się do niej przez dwa lata.
Po odejściu z Dum Dum Nosowska nagrywała wokale wspierające dla innych zespołów. Tymczasem do Dum Dum dołączył jako perkusista Robert Ligiewicz (pseudonim Bubek), którego Banach poznał na przeglądzie muzycznym w klubie Pinokio. Wiosną 1992 Banach podjął decyzję o założeniu drugiego zespołu, Hey. Po dwuletnim braku kontaktu zaproponował Nosowskiej występowanie w nim jako wokalistka, na co ona się zgodziła. Marcin Macuk, którego Banach znał z liceum, równocześnie dołączył do Dum Dum i Hey jako basista. Drugim gitarzystą Hey został Marcin Żabiełowicz, wcześniej występujący w zespole Guitars Project, którego Banach poznał w sklepie muzycznym Rock’n’Roller, gdzie pracował jako sprzedawca. Na początku czerwca 1992 Hey odbył swoją pierwszą próbę, podczas której zagrał trzy piosenki z repertuaru Dum Dum. Później Ligiewicz otrzymał od Banacha propozycję dołączenia do Hey. Początkowo był niechętny do występowania w zespole, w którym śpiewa kobieta, jednak usłyszawszy wokal Nosowskiej zmienił zdanie.
Inspiracją dla Banacha przy wymyśleniu nazwy zespołu był okrzyk wojenny plemienia Dakotów: „Hokka-hey! Hadree, hadree, succomee, succomee!”.
1992–1994: Początek działalności i Heyomania Pierwszy koncert Hey, poprzedzony tylko dwoma próbami, odbył się 1 lipca 1992 na Rock Festiwalu w Kielcach i obejmował cztery utwory: dwa z repertuaru Dum Dum i dwa nowo napisane. W festiwalowym konkursie grupa zajęła drugie miejsce (zaraz za Dum Dum). W następstwie sukcesu Ligiewicz, dotychczas grający w Heyu gościnnie, postanowił zostać w nim na stałe. Macuk uznał, że nie jest w stanie pogodzić szkoły z graniem w trzech zespołach, więc opuścił Hey. Chrzanowski, nadal grający w Kolaborantach, otrzymał od Banacha propozycję zastąpienia Macuka, jednak odrzucił ją ze względu na brak czasu. Tymczasem Hey wysłał demo nagrane przez Dum Dum w 1989 (ze śpiewem Nosowskiej) na festiwal w Jarocinie, który odbywał się w dniach 6–8 sierpnia 1992. Zespół zakwalifikował się do konkursu, a Chrzanowski zgodził się z nim zagrać. Podczas festiwalu grupa wygrała drugą nagrodę dziennikarzy, zaraz za Dum Dum. Chrzanowski postanowił pozostać w jej składzie na stałe i w tym samym roku opuścił Kolaborantów. W Jarocinie na Hey zwróciła uwagę Katarzyna Kanclerz, menedżerka prowadząca z Andrzejem Puczyńskim wydawnictwo muzyczne Izabelin Studio. Nieświadoma, że zespół ma przygotowane tylko cztery utwory, zaproponowała im kontrakt fonograficzny, jednak muzycy byli niechętni podpisania go. Mimo braku formalnej współpracy, Kanclerz zaczęła organizować zespołowi koncerty i działania promocyjne, między innymi teledysk do utworu „One of Them” (nagrany w ramach programu Luz TVP). W listopadzie 1992 członkowie Hey podpisali kontrakt i przeprowadzili się do mieszkania Kanclerz w Warszawie.
6 listopada 1992 Izabelin Studio wydało na wspólnym singlu magnetofonowym utwory Hey „One of Them” i „Fate”. Tego samego dnia w warszawskim klubie Fugazi zespół zagrał promocyjny koncert w obecności osób z branży muzycznej w ramach supportu dla Frank Rubel. Również w listopadzie 1992 grupa wystąpiła jako support podczas czterech koncertów Acid Drinkers, a 24 listopada 1992 rozpoczęła nagrywanie debiutanckiego albumu. 3 stycznia 1993 Hey zagrał podczas emitowanego przez TVP finału pierwszej edycji Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy, gdzie zaprezentował specjalnie na tę okazję przygotowany utwór „Moja i twoja nadzieja”, nagrany z gościnnym udziałem Edyty Bartosiewicz. Piosenka promowała nadchodzący album jako singel i zajęła 1. miejsce na Liście przebojów Programu Trzeciego. Debiutancki album zespołu, Fire, został wydany 8 lutego 1993 na kasecie i 6 maja 1993 na płycie kompaktowej (CD). Po trzech tygodniach jego sprzedaż przekroczyła 30 tysięcy egzemplarzy. Dwa kolejne single promujące album, „Dreams” i „Teksański”, również zajęły 1. miejsce Listy przebojów Programu Trzeciego, zaś ostatni, „Eksperyment”, dotarł do pozycji 4Pozycje na Liście Przebojów Programu Trzeciego:
. W 1997 Związek Producentów Audio-Video certyfikował Fire poczwórną platyną, co przekłada się na 400 tysięcy sprzedanych egzemplarzyRegulaminy przyznawania wyróżnień: Dla wydawnictw do maja 2002: Dla wydawnictw od maja 2002 do lipca 2005: Dla wydawnictw od lipca 2005 do czerwca 2015: Dla wydawnictw od czerwca 2015 do sierpnia 2021: .
W marcu 1993 Hey zagrał koncert w Kopenhadze, a 25 lipca 1993 na festiwalu Printemps de Bourges we francuskim mieście Bourges, na który dostał się w wyniku polskich eliminacji. 23 czerwca 1993 zespół wystąpił na koncercie rockowym w ramach XXX Krajowego Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu, a dwa dni później podczas zorganizowanego w ramach programu telewizyjnego Luz koncertu Wojna z trzema schodami, gdzie spontanicznie w „Mojej i twojej nadziei” zaśpiewał Ryszard Riedel. Latem 1993 grupa wzięła udział w cyklu koncertów Trans Europa Express we Francji, a od 3 do 17 październiku 1993 odbyła trasę koncertową, nazwaną Trasą Złotej Płyty Fire i obejmującą 11 wyprzedanych występów. 23 listopada 1993 Hey odebrał nagrody w kategoriach: zespół roku, nadzieja roku, płyta/kaseta roku (Fire) i przebój roku („Dreams”) w plebiscycie magazynu „Tylko Rock”, dodatkowo Nosowska zdobyła statuetkę dla wokalistki roku. W grudniu 1993 Izabelin Studio wydało kasetę VHS 3–17.X.93 Live, zawierającą film dokumentalny o październikowej trasie. Na przełomie 1993 i 1994 zespół zajął 4 na 10 miejsc w plebiscycie przebojów roku czasopisma „Bravo”, a Nosowska zdobyła Paszport „Polityki” w kategorii muzyki rozrywkowej oraz nagrodę Radia Kolor dla największej osobowości scenicznej. W lutym 1994 grupa zagrała trasę koncertową we Francji, a w kwietniu 1994 jej członkowie otrzymali tytuły Honorowych Mieszkańców Miasta Szczecina.
22 kwietnia 1994 nakładem Izabelin Studio ukazał się drugi album Hey, Ho!. W dniu premiery jego sprzedaż przekroczyła 100 tysięcy egzemplarzy, a po 10 dniach 250 tysięcy. W 1997 Związek Producentów Audio-Video certyfikował go potrójną platyną za osiągnięcie nakładu 300 tysięcy kopii. Album był promowany czterema singlami: „Misie”, „Is It Strange”, „Ja sowa” i „Ho”. Trzy pierwsze z nich dotarły do 1. miejsca Listy przebojów Programu Trzeciego, zaś czwarty do 2. Trasa koncertowa promująca Ho! potrwała od 8 do 29 maja 1994 i objęła 16 występów w halach sportowo-widowiskowych i amfiteatrach. 23 czerwca 1994 Hey wystąpił na koncercie rockowym w ramach XXXI Krajowego Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu, a 26 sierpnia 1994 na XXXI Międzynarodowym Festiwalu Piosenki w Sopocie, gdzie odebrał nagrodę specjalną od Telewizji Polskiej za całokształt twórczości. 9 października 1994 zespół zagrał koncert w hali Spodek w Katowicach, przygotowany we współpracy z MTV Europe i RMF FM, poprowadzony przez Piotra Metza i Marię Guzeninę. 6 grudnia 1994 nagrania z wydarzenia zostały wydane w ramach albumu koncertowego Live!, który pokrył się platynową płytą za 100 tysięcy sprzedanych egzemplarzy. Równocześnie ukazała się kaseta VHS Live ’94 dokumentująca trasę koncertową promującą Ho!, a także box set zawierający VHS Live ’94, CD i kasetę magnetofonową Live! oraz album ze zdjęciami.
1995–2000: Nieudana próba kariery w Stanach Zjednoczonych i odejście Piotra Banacha