Kurt Koch (ur. 15 marca 1950 w Emmenbrücke) – szwajcarski duchowny rzymskokatolicki, doktor nauk teologicznych, biskup diecezjalny Bazylei w latach 1995–2010, arcybiskup ad personam od 2010, prefekt Dykasterii ds. Popierania Jedności Chrześcijan od 2010 (do 2022 Papieskiej Rady ds. Popierania Jedności Chrześcijan), kardynał od 2010 (najpierw w stopniu diakona, w 2021 promowany do stopnia prezbitera).
Życiorys Święcenia kapłańskie przyjął 20 czerwca 1982. Jest doktorem teologii. Dnia 21 sierpnia 1995 mianowany został biskupem rodzinnej diecezji Bazylea. Był to wówczas trudny okres dla diecezji, gdyż jego poprzednik bp Hansjörg Vogel ustąpił, gdy okazało się, że w niedługim czasie zostanie ojcem dziecka. Sakrę przyjął 6 stycznia 1996 z rąk papieża Jana Pawła II.
Zasłynął m.in. z wywiadu udzielonego w 2006 dla gazety „Neue Zürcher Zeitung”Strona internetowa gazety - NZZ online, w którym poparł muzułmanów w ich staraniach o uzyskiwanie pozwoleń na budowę w Szwajcarii minaretów przy meczetach, apelując jednocześnie o wolność wyznawania wiary w krajach muzułmańskich dla chrześcijan.
W lipcu 2007 bronił też stwierdzenia deklaracji Dominus Iesus, wydanej przez Kongregację Nauki Wiary, która w p. 17 tłumaczyła wyrażenie «subsistit in» z Konstytucji Soborowej Lumen gentium, 22:
Szwajcarski biskup przyznał też, że dokument mógł się jawić jako raniący dla protestantów i ekumenicznie nastawionych katolików. Biskup Koch powiedział też, że dokument i jego recepcja pokazały różnice w zadaniach, jakie stawiają wobec ruchu ekumenicznego katolicy i prawosławni z jednej strony, a protestanci z drugiejCatholic News Service Protestant groups dismayed at new document on identity of 'church' 11 lipca 2007.
Bronił też schorowanego Jana Pawła II przed atakami szwajcarskich intelektualistów i teologów, którzy domagali się jego rezygnacji z powodu choroby. W latach 2007–2010 był przewodniczącym Konferencji Episkopatu Szwajcarii.
1 lipca 2010 papież Benedykt XVI mianował go następcą kardynała Waltera Kaspera jako przewodniczącego Papieskiej Rady ds. Popierania Jedności Chrześcijan. Został jednocześnie podniesiony do rangi arcybiskupa. Na konsystorzu 20 listopada 2010 papież Benedykt XVI kreował go kardynałem, nadając mu tytuł diakona Nostra Signora del Sacro Cuore a Piazza Navona.
Brał udział w konklawe 2013, które wybrało papieża Franciszka oraz w konklawe 2025, które wybrało papieża Leona XIV.
3 maja 2021 podniesiony przez papieża Franciszka do rangi kardynała prezbitera z zachowaniem tytułu na zasadzie pro hac vice.
3 czerwca 2022 uzyskał tytuł doktora honoris causa Uniwersytetu Opolskiego.
Odznaczenia Krzyż Komandorski Orderu Gwiazdy Rumunii (Rumunia, 2012)
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Doktorzy honoris causa Uniwersytetu Opolskiego Kategoria:Ekumeniści katoliccy Kategoria:Kardynałowie z nominacji Benedykta XVI Kategoria:Odznaczeni Orderem Gwiazdy Rumunii Kategoria:Szwajcarscy kardynałowie Kategoria:Urodzeni w 1950