Ryszard Czarnecki

Ryszard Henryk Czarnecki (ur. 25 stycznia 1963 w Londynie jako Richard Henry Czarnecki) – polski polityk, historyk, dziennikarz i działacz sportowy.

W latach 1991–1993 oraz 1997–2001 poseł na Sejm I i III kadencji, w latach 2004–2024 deputowany do Parlamentu Europejskiego VI, VII, VIII i IX kadencji, w 1993 wiceminister kultury, w latach 1997–1998 przewodniczący Komitetu Integracji Europejskiej, w latach 1998–1999 minister-członek Rady Ministrów, w latach 2014–2018 wiceprzewodniczący Parlamentu Europejskiego VIII kadencji.

Życiorys Wykształcenie i praca zawodowa W 1981 ukończył XXXIX Liceum Ogólnokształcące im. Ludowego Lotnictwa Polskiego w Warszawie, a w 1986 studia na Wydziale Filozoficzno-Historycznym Uniwersytetu Wrocławskiego, gdzie pod wpływem swojego wykładowcy Adolfa Juzwenki (a także podziemnego wydawcy Władysława Brulińskiego) zainteresował się dorobkiem Feliksa Konecznego. W 1988 studiował w Rzymie. Od 1988 do 1990 był stypendystą Fundacji Jagiellońskiej, a od 1990 do 1991 odbywał studia doktoranckie na Uniwersytecie Wrocławskim.

Od 1986 do 1987 pracował w Archiwum Akt Nowych. W latach 1988–1990 był dziennikarzem wydawanego w Londynie „Dziennika Polskiego”, od 1990 do 1991 sekretarzem redakcji miesięcznika „Głos” Antoniego Macierewicza, a w 1991 zastępcą redaktora naczelnego „Wiadomości Dnia”. W tym samym roku przez kilka miesięcy zajmował stanowiska redaktora naczelnego „Dziennika Dolnośląskiego” oraz członka zarządu wydawcy tego pisma, spółki Norpol-Press we Wrocławiu. Pełnił też nominalnie funkcję redaktora naczelnego tygodnika „Prosto z (...)”, który spółka ta zamierzała wydawać po zamknięciu „Dziennika Dolnośląskiego”, ale który ostatecznie się nie ukazał. W latach 1993–1997 kierował redakcją katolicką telewizji Polsat. Od 1999 do 2001 przewodniczył radzie programowej Radia Polonia.

Działalność społeczna i publicystyczna W 1990 założył fundację „Pro Patria”. Był wiceprezesem (1997–1999 i 2001–2003) i prezesem (1999–2001) klubu żużlowego WTS Atlas Wrocław, a także członkiem rady nadzorczej WKS Śląsk Wrocław (2002–2003). Od 1998 do 2002 przewodniczącył radzie Fundacji Cooperation Fund, a od 1999 do 2002 wchodził w skład rady Fundacji „Pomoc Polakom na Wschodzie”. Od września 2001 do grudnia 2002 zajmował stanowisko prezesa Instytutu Prawa i Studiów Europejskich w Warszawie. W 2005 objął funkcję wiceprzewodniczącego Wydziału Zagranicznego Polskiego Związku Piłki Nożnej.

W 2017 planował ubiegać się o stanowisko prezesa Polskiego Komitetu Olimpijskiego, jednak przed samym głosowaniem wycofał swoją kandydaturę. W latach 2018–2021 był wiceprezesem Polskiego Związku Piłki Siatkowej do spraw międzynarodowych. W 2018 wszedł w skład zarządu PKOl.

Publikował m.in. w „Arcanach”, „Gazecie Polskiej”, „Nowym Państwie”, „Naszym Dzienniku”, „Gazecie Finansowej”, „Warszawskiej Gazecie”, „W Sieci Historii” i „Gazecie Polskiej Codziennie”. W 2011 objął funkcję przewodniczącego Rady Nadzorczej spółki Forum wydającej dziennik „Gazeta Polska Codziennie”.

Działalność polityczna i społeczna Od 1981 działał w Niezależnym Zrzeszeniu Studentów. W listopadzie i grudniu tego roku uczestniczył na Uniwersytecie Wrocławskim w strajku solidarnościowym ze strajkiem w Wyższej Szkole Inżynierskiej w Radomiu. W latach 80. był kolporterem i autorem podziemnej prasy opozycyjnej. Od 1982 do 1984 współpracował z Polską Niezależną Organizacją Młodzieżową. Od 1982 do 1984 był członkiem zarządu, a od 1984 do 1987 przewodniczącym podziemnego zarządu NZS na Uniwersytecie Wrocławskim. Od 1984 do 1987 był członkiem prezydium krajowego podziemnych struktur tej organizacji. W 1987 został członkiem, a następnie rzecznikiem Krajowej Komisji Koordynacyjnej NZS. Współpracował także z Archiwum Solidarności. 14 listopada 1987 był jednym z sygnatariuszy Ruchu Polityki Realnej, przekształconego następnie w Unię Polityki Realnej. W 1989 był przedstawicielem na Zachodzie Grupy Politycznej „Samostanowienie”, wchodzącej w skład Porozumienia Partii i Organizacji Niepodległościowych. W październiku 1989 współtworzył Zjednoczenie Chrześcijańsko-Narodowe. Od 1991 do 1993 był rzecznikiem i członkiem zarządu głównego tej partii.

W wyborach parlamentarnych w 1991, otrzymawszy 12 199 głosów został wybrany w okręgu wrocławskim posłem na Sejm I kadencji z listy Wyborczej Akcji Katolickiej. Od 1991 do 1993 był wiceprzewodniczącym Komisji Kultury i Środków Przekazu. Od czerwca do września 1993 sprawował funkcję wiceministra kultury w rządzie Hanny Suchockiej. W wyborach w 1993 bez powodzenia kandydował do Sejmu z listy Katolickiego Komitetu Wyborczego „Ojczyzna”. W listopadzie 1993 został wiceprezesem ZChN. Po rezygnacji Wiesława Chrzanowskiego, w październiku 1994 zastąpił go na czele partii, a w marcu 1995 został formalnie wybrany na prezesa ZChN. Funkcję tę pełnił do lutego 1996. Od listopada 1994 zabiegał o powołanie „wielkiej prawicowej konfederacji”, złożonej z Porozumienia 11 Listopada i Przymierza dla Polski, na potrzeby kampanii do wyborów prezydenckich z 1995. W marcu 1996 wziął udział w konferencji zwołanej pod hasłem zjednoczenia centroprawicowej opozycji wobec rządów Sojuszu Lewicy Demokratycznej przez prokapitalistycznych lobbystów z Grupy Windsor oraz prawe skrzydło Unii Wolności z Bronisławem Komorowskim, Janem Rokitą i Donaldem Tuskiem. Po ustąpieniu z funkcji prezesa ZChN został członkiem rady naczelnej partii, a od 1998 do 2000 przewodniczył temu gremium. mały|left|Bronisław Geremek, Jerzy Buzek i Ryszard Czarnecki w 1997 W wyborach parlamentarnych w 1997, uzyskując 37 001 głosów., zdobył mandat poselski z listy Akcji Wyborczej Solidarność. Od 17 października 1997 do 27 lipca 1998 był przewodniczącym Komitetu Integracji Europejskiej (w randze ministra). Od 27 lipca 1998 do 26 marca 1999 pełnił urząd ministra-członka Rady Ministrów w rządzie Jerzego Buzka. Po odejściu z rządu przewodniczył sejmowej Komisji Łączności z Polakami za Granicą oraz był wiceprzewodniczącym Komisji Nadzwyczajnej Prawa Europejskiego.

W kwietniu 2001 został prezesem regionu dolnośląskiego ZChN. W wyborach parlamentarnych w tym samym roku ubiegał się ponownie o mandat posła z listy Akcji Wyborczej Solidarność Prawicy, która nie przekroczyła progu wyborczego (uzyskał 5261 głosów). W wyborach samorządowych w 2002 bez powodzenia kandydował na prezydenta Wrocławia z ramienia Komitetu Wyborczego Wyborców Nasz Wrocław, zdobywając 8797 głosów (5,37%). Był zaliczany w tym okresie do grona sympatyków Opus Dei.

Pozostając członkiem ZChN (w którym w 2002 ponownie został wiceprezesem), wiosną 2002 objął funkcję doradcy Andrzeja Leppera i Samoobrony RP ds. Unii Europejskiej. W 2003 przez kilka miesięcy był doradcą prezydenta Włocławka Władysława Skrzypka ds. integracji z UE. W lutym 2004 został członkiem Samoobrony RP, po czym w wyborach w czerwcu tego samego roku uzyskał mandat deputowanego do Parlamentu Europejskiego z listy tego ugrupowania, otrzymując 31 717 głosów w okręgu dolnośląsko-opolskim. W Europarlamencie zajął się m.in. unijnymi przedsięwzięciami monitorującymi wybory w krajach Trzeciego Świata. Od 2004 do 2007 wchodził w skład rady politycznej Samoobrony RP. Był członkiem komitetu wyborczego Andrzeja Leppera jako kandydata w wyborach prezydenckich w 2005, po czym przekonał Leppera do poparcia Lecha Kaczyńskiego w drugiej turze wyborów. Przyczynił się do mianowania Leppera wicemarszałkiem Sejmu w tym samym roku i pośrednio do zawiązania się koalicji PiS-Samoobrona-LPR w 2006. Przed wyborami samorządowymi w 2006 był kandydatem na prezydenta Wrocławia, jednak wycofał swoją kandydaturę i poparł Rafała Dutkiewicza. 16 lipca 2007 został wykluczony z Samoobrony RP, co uzasadniono jego sprzeciwem wobec decyzji partii o opuszczeniu koalicji rządowej po dymisji Andrzeja Leppera ze stanowiska wicepremiera na tle afery gruntowej.

We wrześniu 2008 wstąpił do Prawa i Sprawiedliwości. W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2009, kandydując z listy tej partii w okręgu kujawsko-pomorskim, otrzymał 27 106 głosów i zdobył ponownie mandat europosła.. W styczniu 2011 wszedł w skład komitetu politycznego PiS. W wyborach w 2014 z listy PiS po raz trzeci został wybrany do Europarlamentu, startując tym razem w okręgu wielkopolskim. 1 lipca 2014 został wybrany na jednego z wiceprzewodniczących Parlamentu Europejskiego, odwołany z tej funkcji 7 lutego 2018.

Podczas kolacji zorganizowanej w swoim domu przedstawił prezesowi PiS Jarosławowi Kaczyńskiemu prezesa Banku Zachodniego WBK i późniejszego premiera z ramienia PiS Mateusza Morawieckiego, którego kandydaturę do zarządu Banku Zachodniego przeforsował wraz z Władysławem Frasyniukiem po przejęciu tej instytucji przez Allied Irish Banks w 1999.

Od 2008 podróżował służbowo do Indii. W 2015 spotkał się w Parlamencie Europejskim z indyjską delegacją, w tym z prezeską antypakistańskiej sieci dezinformacyjnej Srivastava Group i z brytyjską przedstawicielką w Europejskim Komitecie Ekonomiczno-Społecznym Madi Sharmą. W 2016 wystąpił publicznie w Nowym Delhi u boku premiera Narendry Modiego z Indyjskiej Partii Ludowej (BJP). Wspierał kampanie dezinformacyjne Srivastava Group we własnej działalności publicystycznej. Pomiędzy 2013 a 2018 brał także udział w konferencjach grupy Baluchistan House założonej na rzecz wspierania separatystycznych dążeń w pakistańskiej prowincji Beludżystan przez przy współudziale Srivastava Group. W kwietniu 2018 odwiedził z dwoma innymi europosłami Azerbejdżan podczas zbojkotowanych przez opozycję wyborów prezydenckich w tym kraju i publicznie przedstawił pozytywną opinię na temat ich przebiegu, za co Parlament Europejski ukarał go zakazem udziału w oficjalnych misjach obserwacyjnych. Mimo to we wrześniu 2018 wyjechał z grupą europosłów (m.in. Henrim Malossem) na Malediwy przedstawiając się tam jako obserwator trwających , które przyniosły zwycięstwo popieranemu przez Narendrę Modiego kandydatowi opozycji Ibrahimowi Mohamedowi Solihowi. W październiku 2019 udał się z 26 innymi prawicowymi europosłami (m.in. Thierrym Marianim i Fulviem Martusciellem) do Indii, gdzie spotkał się z premierem Modim i odwiedził Kaszmir mimo wprowadzonego tam po , wyrażając poparcie dla działań indyjskiego rządu.

W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2019 kandydował z listy PiS w okręgu warszawskim, uzyskując po raz kolejny mandat poselski. W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2024 kandydował z listy tego samego komitetu w okręgu wielkopolskim i nie uzyskał mandatu. We wrześniu tego samego roku został zawieszony w prawach członka PiS.

Działał w Polskim Komitecie Olimpijskim i został jego oficjalnym delegatem na Letnich Igrzyskach Olimpijskich w 2020. Od 2026 prowadzi program publicystyczny RH+ na antenie telewizji wPolsce24.

W lutym 2026 poprowadził na zaproszenie delegacji Indyjskiej Partii Ludowej (BJP), obejmującej sekretarza generalnego tego ugrupowania oraz członków prorosyjskiej organizacji indyjskiej Pathway Global Alliance, jej spotkanie z Grzegorzem Braunem, Włodzimierzem Skalikiem i innymi przedstawicielami Konfederacji Korony Polskiej w Brukseli, na którym Grzegorz Braun zaprosił polityka BJP i patrona PGA Radżesza Baghę do monitorowania wyborów parlamentarnych w Polsce w 2027.

Wyniki wyborcze Wybory Komitet wyborczy Organ Okręg Wynik 1991 Sejm I kadencji nr 11 12 199 (3,37%). 1993 Sejm II kadencji nr 50 7937 (1,89%) 1997 Sejm III kadencji nr 50 37 001 (9,00%) 2001 Sejm IV kadencji nr 3 5261 (1,26%) 2004 Parlament Europejski VI kadencji nr 12 31 717 (5,36%). 2009 Parlament Europejski VII kadencji nr 2 27 106 (7,18%) 2014 Parlament Europejski VIII kadencji nr 7 84 228 (14,40%) 2019 Parlament Europejski IX kadencji nr 4 134 629 (9,73%) 2024 Parlament Europejski X kadencji nr 7 66 098 (6,43%)

Sprawy sądowe Postępowanie cywilne Porównanie Róży Thun do szmalcowników