Javier „Javi” Fernández López (ur. 15 kwietnia 1991 w Madrycie) – hiszpański łyżwiarz figurowy startujący w konkurencji solistów. Brązowy medalista olimpijski z Pjongczangu (2018) i trzykrotny uczestnik igrzysk olimpijskich (2010, 2014, 2018), dwukrotny mistrz świata (2015, 2016), 7-krotny mistrz Europy (2013–2019), medalista finału Grand Prix oraz 8-krotny mistrz Hiszpanii (2010, 2012–2018). Zakończył karierę amatorską 26 stycznia 2019 roku.

W 2014 roku był chorążym reprezentacji Hiszpanii na zimowych igrzyskach olimpijskich w Soczi.

W 2018 roku został pierwszym hiszpańskim łyżwiarzem figurowym, który zdobył medal zimowych igrzysk olimpijskich.

Życiorys Początki Urodził się w rodzinie Eriquety i Antonio Fernández, oficera marynarki i mechanika. Ma starszą siostrę Laurę (ur. 1988), która uprawiała łyżwiarstwo figurowe oraz występowała na mistrzostwach Europy i świata, a następnie została pielęgniarką.

Rodzice zabrali Laurę i Javiera na lodowisko Diamond w Aluche, gdy Laura miała 2,5 roku, zaś Javier był niemowlakiem. Sami chętnie chodzili na lodowisko jeszcze w czasach narzeczeńskich i chcieli, aby ich dzieci również nauczyły się jeździć na łyżwach. Fernández rozpoczął naukę łyżwiarstwa w wieku sześciu lat, gdy zobaczył jak jeździ jego siostra Laura. Długo wahał się między wyborem dyscypliny, którą chce trenować, rozważając jeszcze tenis ziemny i piłkę nożną. Jednak po pół roku od wstąpienia Laury do szkoły łyżwiarskiej Majadahonda SC dołączył do niej. Rodzeństwo przeniosło się do miasta Jaca z matką, zaś ojciec został w stolicy. Jednak Javier nie robił tam wystarczających postępów w łyżwiarstwie i był wyśmiewany przez rówieśników, którzy uważali, że „łyżwiarstwo figurowe jest sportem dla gejów”. Javier wylądował swój pierwszy potrójny skok łyżwiarski – potrójnego salchowa mając 12 lat, zaś do 16 roku życia wylądował czysto pierwszego potrójnego axla.

Kariera sportowa 2005–2008 Pierwsze starty międzynarodowe Fernández rozpoczął karierę juniorską w sezonie 2005/2006, gdy zdobył tytuł wicemistrza Hiszpanii juniorów. Rok później został mistrzem Hiszpanii juniorów i zajął czwarte miejsce na Zimowym Olimpijskim Festiwalu Młodzieży Europy 2007 w hiszpańskim mieście Jaca. Ponadto zadebiutował 28. miejscem na mistrzostwach Europy 2007 w Warszawie oraz 35. miejscem na mistrzostwach świata 2007. W kolejnym sezonie zajmował 13. miejsce na mistrzostwach świata juniorów 2008 oraz poprawiał swoje rezultaty na mistrzostwach Europy (17. miejsce) i świata (30. miejsce).

2008–2011 Debiut olimpijski i treningi u Morozowa W 2008 roku Fernández pojechał na letni obóz treningowy do Andory, gdzie jego talent łyżwiarski został dostrzeżony przez rosyjskiego trenera Nikołaja Morozowa, który w 2006 roku doprowadził Shizukę Arakawę do mistrzostwa olimpijskiego. Morozow zaproponował Fernándezowi miejsce w jego grupie szkoleniowej w Stanach Zjednoczonych bez pobierania opłat za treningi. 17-letni Javier przyjął ofertę Morozowa bez konsultacji z rodzicami. Pomimo darmowych treningów inne koszty związane z karierą sportową i życiem w Stanach Zjednoczonych wynosiły od 2 do 3 tysięcy dolarów amerykańskich miesięcznie, zaś Javier nie otrzymał w tym zakresie żadnego wsparcia finansowego od Hiszpańskiej Federacji Łyżwiarskiej. W celu zapewnienia synowi możliwość dalszych treningów, jego rodzice wykorzystali oszczędności, które pierwotnie miały służyć na remont ich mieszkania. Ponadto, aby móc finansować karierę sportową syna podjęli również dodatkowe prace – ojciec zaczął naprawiać helikoptery, a matka zatrudniła się na poczcie. Latem 2009 roku Javier wyjechał do Hackensack w stanie New Jersey i zamieszkał z trenerem Mikelem Garcíą, który pomagał mu z nauką języka angielskiego, gotowaniem i odnalezieniem się w nowym otoczeniu.

W sezonie 2008/2009 Javier zdobył drugi tytuł mistrza Hiszpanii juniorów i poprawił swoje rezultaty na zawodach międzynarodowych. Na mistrzostwach Europy zajął 11. lokatę, zaś na mistrzostwach świata był 19., co pozwoliło na zdobycie kwalifikacji olimpijskiej w konkurencji solistów dla Hiszpanii – po raz pierwszy od 1956 roku.

W sezonie olimpijskim 2009/2010 zadebiutował w zawodach z cyklu Grand Prix, Trophée Éric Bompard 2009, gdzie zajął 11. miejsce oraz wywalczył pierwszy tytuł mistrza Hiszpanii seniorów. Następnie po raz pierwszy zajął miejsce w pierwszej dziesiątce mistrzostw Europy (8. miejsce). Jego debiut olimpijski był pierwszym występem hiszpańskiego solisty na igrzyskach olimpijskich od 54 lat, od startu Dario Villalby. Na igrzyskach olimpijskich 2010 w Vancouver Fernández zajął finalnie 14. miejsce, zaś jego program dowolny został sklasyfikowany na 10. miejscu. Sezon zakończył 12. miejscem na mistrzostwach świata.

thumb|left|Program dowolny Piraci z Karaibów na zawodach Skate Canada International 2010

W kolejnym sezonie nie udało mu się obronić tytułu krajowego. Przegrał z Javierem Rayą i zdobył srebrny medal, ale pomimo tego pojechał na mistrzostwa Europy 2011 (9. miejsce), gdyż jego wysoka lokata na poprzednich mistrzostwach zapewniła Hiszpanii możliwość wystawienia dwóch solistów. Na mistrzostwach świata poprawił wynik z poprzedniego sezonu, zajmując 9. miejsce.

2011–2014 Przenosiny do Orsera i początek dominacji w Europie W sezonie 2010/2011 trener Morozow przenosił swoją bazę treningową kilkakrotnie, przez co Fernández i reszta jego uczniów przez 18 miesięcy dzieliła cykl treningowy między Moskwę i Dyneburg na Łotwie, mieszkając w hotelach. Ponadto w późniejszych wywiadach Javier przyznał, że odczuwał faworyzowanie przez Morozowa Florenta Amodio, który dołączył przed sezonem do ich grupy szkoleniowej, a w 2011 roku został mistrzem Europy, podczas gdy Javier zajął jedynie 9. lokatę. Z tego powodu w lecie 2011 roku hiszpańska federacja zaaranżowała próbne treningi Fernándeza w Cricket Club w Kanadzie. Javier od początku był pewien, że chce się tam przenieść, ale innego zdania byli kanadyjscy trenerzy. Uważali go za wielki talent, ale widzieli, że Javier ma leniwe podejście do treningów. Ostatecznie postanowili dać mu szansę i Javier rozpoczął treningi u Briana Orsera w Toronto.

thumb|Fernández z trenerem Orserem na Rostelecom Cup 2011 Od kolejnego sezonu, 2011/2012, Javier nieprzerwanie zdobywał 7 tytułów mistrza Hiszpanii z rzędu, zaś zmiany w podejściu do treningów sprawiły, że po raz pierwszy stanął na podium zawodów z cyklu Grand Prix, zdobywając srebrne medale na Skate Canada International 2011 i Rostelecom Cup 2011. Stając na podium w Kanadzie, został pierwszym hiszpańskim medalistą zawodów z tego cyklu. Wysokie miejsca w tych zawodach zapewniły mu także pierwszą kwalifikację do finału Grand Prix, również jako pierwszemu Hiszpanowi w historii. Podczas finału w kanadyjskim Quebecu zdobył brązowy medal, przegrywając z Kanadyjczykiem Patrickiem Chanem i Japończykiem Daisuke Takahashim ustanawiając przy tym rekordy życiowe i skacząc czysto aż dwa poczwórne skoki. Javier był jednym z pretendentów do tytułu na mistrzostwach Europy 2012 w Sheffield. Jednakże ze względu na ból uda oraz szyi, po programie krótkim zajmował dopiero czwarte miejsce. Ostatecznie zakończył zawody na 6. miejscu, głównie z powodu problemów z wylądowaniem potrójnych axli i potknięciach przy innych skokach. Na mistrzostwach świata Fernández poprawił swoje miejsce z poprzedniego roku i zajął 9. miejsce.

thumb|Pierwszy tytuł mistrza Europy (2013)

Sezon 2012/2013 był początkiem pasma sukcesów w karierze Fernándeza. W trakcie przerwy między sezonami pracował z Orserem na obozach letnich oraz ulepszał swoje umiejętności łyżwiarskie, pracując między innymi nad piruetami, potrójnym axlem oraz kombinacją potrójnych skoków (triple-triple). W międzyczasie do klubu w Toronto dołączył Japończyk Yuzuru Hanyū, który w poprzednim sezonie zdobył brąz na mistrzostwach świata i miał być konkurencją dla Fernándeza w kolejnych sezonach. Po rozpoczęciu sezonu od brązowego medalu Finlandia Trophy 2012 Fernández po raz pierwszy zwyciężył w zawodach z cyklu Grand Prix, Skate Canada International 2012 pokonując faworyta gospodarzy Patricka Chana, a następnie zajął czwarte miejsce na NHK Trophy 2012. W finale Grand Prix w Soczi zajął czwarte miejsce, przegrywając brązowy medal z Chanem o niespełna 0,04 pkt, pomimo tego, że w programie dowolnym wykonał trzy skoki poczwórne, stając się drugim Europejczykiem w historii, który tego dokonał (pierwszym był Brian Joubert). Po przybyciu Fernándeza na mistrzostwa Europy 2013 do Zagrzebia okazało się, że jego łyżwy zagubiły się na lotnisku przez co nie mógł trenować. Łyżwy odzyskał dopiero dzień przed zawodami, ale nie przeszkodziło mu to w zostaniu pierwszym hiszpańskim mistrzem Europy, pokonując przy tym Francuza Florenta Amodio i Czecha Michala Březinę. Na kończących sezon mistrzostwach świata w kanadyjskim London zdobył brązowy medal za Kanadyjczykiem Patrickiem Chanem i Kazachem Dienisem Tienem, choć po programie krótkim zajmował miejsce siódme, zaś jego program dowolny był czwarty w klasyfikacji.

Sezon olimpijski 2013/2014 rozpoczął od brązowego medalu na Rostelecom Cup 2013 i piątego miejsca na NHK Trophy 2013, przez co nie awansował do finału cyklu. Z kolei na mistrzostwach Europy w Budapeszcie obronił tytuł, zdobywając drugi złoty medal z rzędu. Na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 2014 w Soczi był chorążym reprezentacji Hiszpanii podczas ceremonii otwarcia igrzysk. Tuż przed igrzyskami media obiegły słowa Fernándeza: „lepiej, żeby homoseksualiści trochę mniej się z tym obnosili na igrzyskach” opublikowane przez gazetę El Mundo w których odniósł się do braku tolerancji dla homoseksualistów w Rosji. Jego słowa zostały pozbawione kontekstu w przekazie medialnym, przez co został oskarżony o homofobię. Fernández odniósł się do oskarżeń, przepraszając wszystkich kogo te słowa mogły urazić i dodał, że zostały wycięte z kontekstu, a docelowo chodziło mu o „szacunek praw kraju, który się odwiedza” a nie dyskryminację orientacji seksualnej. W zawodach olimpijskich zajmował trzecie miejsce po programie krótkim. W programie dowolnym wykonał poczwórnego toeloopa oraz poczwórnego salchowa w kombinacji, jednak przy kolejnym podejściu do poczwórnego salchowa wykonał tylko trzy obroty, zaś jako ostatni skok w programie ponownie wykonał tylko potrójnego salchowa. Tym samym w swoim programie dowolnym Fernández złamała zasadę Zayaka, przez co sędziowie, z powodu powtórzenia elementu nie przyznali mu za niego punktów. Ostatecznie Fernández zajął czwarte miejsce, tracąc do zajmującego trzecie miejsce Dienisa Tiena jedynie 1,18 pkt. Sezon zakończył wywalczeniem brązowego medalu mistrzostw świata w Saitamie, plasując się za Japończykami, Yuzuru Hanyū i Tatsukim Machidą.

2014–2017 Kolejne tytuły mistrza świata i Europy thumb|Pierwszy tytuł mistrza świata (2015)

W sezonie 2014/2015 zdobywał medale we wszystkich zawodach, w których brał udział. Sezon Grand Prix rozpoczął od srebrnego medalu Skate Canada International 2014, a następnie zwyciężył w Rostelecom Cup 2014. W finale Grand Prix rozgrywanym w Barcelonie zdobył srebrny medal, przegrywając z Hanyū. Następnie w Sztokholmie wywalczył trzeci tytuł mistrza Europy z przewagą 26,81 pkt nad Rosjaninem Maksimem Kowtunem. Podczas mistrzostw świata 2015 w Szanghaju zdobył pierwszy tytuł mistrza świata i został jednocześnie pierwszym hiszpańskim mistrzem świata w łyżwiarstwie figurowym, wygrywając z Hanyū i Tienem.

thumb|Drugi tytuł mistrza świata (2016)