Grand Prix Monako – wyścig zaliczany do mistrzostw świata Formuły 1, jedna z najstarszych i najbardziej prestiżowa impreza tego typu.
Historia thumb|Tor tworzą ulice na co dzień wykorzystywane przez normalne pojazdy Pierwszą edycję zorganizował w 1929 roku Antony Noghes, producent papierosów i mieszkaniec Monte Carlo. Pomysł popierał ówczesny władca Książę Louis II, który stworzył organizację "Automobile Club de Monaco", której Noghes był pierwszym prezydentem. Inauguracyjny wyścig wygrał William Grover-Williams ("Williams"), który jeździł w samochodzie Bugatti. Charakterystyczny, zielony kolor nadwozia stał się w przyszłości rozpoznawalnym znakiem Brytyjczyków w sportach samochodowych.
Tor Circuit de Monaco tworzą obecnie ulice Monte Carlo i La Condamine. Trasa zawiera wiele wzniesień, ciasnych zakrętów i wąskich odcinków co powoduje, że jest to w chwili obecnej najbardziej wymagający tor w Formule 1. Kierowcy zmieniają biegi średnio co dwie sekundy, czyli 40 razy w ciągu okrążenia i około 3100 razy podczas całego dystansu. Z wielu względów tor wydaje się nie pasować do wyścigów z powodu ciasnych ulic, które praktycznie uniemożliwiają wyprzedanie. Jednakże, już wielokrotnie dochodziło tu do zażartych pojedynków. Poza tym wyścig jest najbardziej prestiżowym ze wszystkich obecnych i jego przyszłość w kalendarzu F1 jest raczej pewna.
thumb|Od sezonu 2006, na czas wyścigu budowane były większe boksy, które nadal pozostają najciaśniejszymi w całym cyklu Mistrzostw Świata Formuły 1 Grand Prix Monako było jednym z tych, które zostały zorganizowane w inaugurującym Formułę 1 sezonie 1950. W sezonie 1952 wyścig odbył się, ale nie był zaliczany do Mistrzostw Świata. Od sezonu 1955 wyścig odbywa się każdego roku jako eliminacja Mistrzostw Świata Formuły 1.
Organizatorem wyścigu jest Automobile Club de Monaco, który organizuje także Rajd Monte Carlo i Puchar Monako w Kartingu.
Tor w Monako jest uważany za jeden z najbardziej niebezpiecznych obiektów F1. Mimo to zginął na nim tylko jeden kierowca F1. Najtragiczniejszy wypadek miał miejsce w 1967 roku, kiedy to bolid Ferrari za kierownicą którego jechał Lorenzo Bandini stanął w płomieniach. Uwięziony w środku kierowca nie miał szans na przeżycie mimo szybko podjętej akcji gaśniczej. Spłonął w palącej się w temperaturze 700 stopni benzynie.
W sezonie 2020 z powodu panującej pandemii COVID-19 wyścig został przeniesiony, a następnie odwołany. W sezonie 2021 wyścig powrócił do kalendarza.
Zwycięzcy Grand Prix Monako
|- bgcolor="C0C0C0" !align=center | 1951–1954 | colspan=4 | nie rozegrano
|- bgcolor="C0C0C0" !align=center | 2020 | colspan=4 | nie rozegrano
Liczba zwycięstw (kierowcy): 6 – Ayrton Senna 5 – Graham Hill, Michael Schumacher 4 – Alain Prost 3 – Lewis Hamilton, Stirling Moss, Nico Rosberg, Jackie Stewart 2 – Fernando Alonso, David Coulthard, Juan Manuel Fangio, Niki Lauda, Jody Scheckter, Maurice Trintignant, Max Verstappen, Sebastian Vettel, Mark Webber 1 – Kimi Antonelli, Jean-Pierre Beltoise, Jack Brabham, Jenson Button, Patrick Depailler, Mika Häkkinen, Denny Hulme, Charles Leclerc, Bruce McLaren, Juan Pablo Montoya, Lando Norris, Olivier Panis, Riccardo Patrese, Sergio Pérez, Ronnie Peterson, Kimi Räikkönen, Carlos Reutemann, Daniel Ricciardo, Jochen Rindt, Keke Rosberg, Jarno Trulli, Gilles Villeneuve
Liczba zwycięstw (producenci podwozi): 16 – McLaren 10 – Ferrari 7 – Lotus, Red Bull Racing 6 – Mercedes 5 – BRM 3 – Cooper, Tyrrell, Williams 2 – Benetton, Brabham, Maserati, Renault 1 – Alfa Romeo, Brawn, Ligier, Wolf
Liczba zwycięstw (producenci silników): 14 – Mercedes 13 – Ford 10 – Ferrari 7 – Honda 6 – Renault 5 – BRM, Climax 3 – TAG 2 – Maserati 1 – Alfa Romeo, BMW, Honda RBPT, Mugen-Honda, RBPT, Repco, TAG Heuer
Zwycięzcy Grand Prix Monako poza Formułą 1
Linki zewnętrzne