DDT () – radziecki i rosyjski zespół rockowy, utworzony w 1980 w Ufie. Liderem grupy, autorem większości utworów i jedynym niezmienionym jak dotąd członkiem zespołu jest Jurij Szewczuk.
Nazwa grupy wywodzi się od związku chemicznego DDT, który stosowany był jako środek owadobójczy. Istnieją także inne rozwinięcia skrótu (np. Dom dziecięcej twórczości, Dzień dobry, towarzysze), jednak są to tylko wymysły fanówPochodzenie nazwy zespołu, portal „Wriemia Z” (ros.)..
Pierwszy polski koncert DDT miał miejsce w Sali Kongresowej w Warszawie 22 października 2010 roku, Ambasada Rosji w Polsce..
Historia 1980–1986 (Ufa) Pod koniec 1980 roku, zarekomendowany przez znajomego, Jurij Szewczuk dołączył do grupy, mającej próby w miejscowym domu kultury. Zespół nie miał własnych utworów, grał jedynie covery zagranicznych wykonawców. Przez pewien czas członkowie sprzeczali się nawet, czy możliwe jest granie muzyki rockowej po rosyjskuSzewczuk o albumie Swinja na radugie, portal „Wriemia Z” (ros.)., nie mając pojęcia o istnieniu w tym czasie wielu moskiewskich i leningradzkich zespołów. W składzie nowo powstałej, nienazwanej jeszcze grupy znaleźli się Jurij Szewczuk, gitarzysta Rustem Asanbajew, basista Giennadij Rodin, klawiszowiec Władimir Sigaczow i perkusista Rinat Szamsutdinow, DDT Moskwa (ros.)..
W 1981 roku, w warunkach domowych zespół nagrał 7 utworów, które potem znalazły się na pierwszym albumie, nazwanym DDT-1 (ДДТ-1). Jednak z powodu słabej jakości nagrań i niskich umiejętności muzyków, płyta nie zyskała szerokiego rozgłosu. W ciągu następnych dwóch lat, dwukrotnie zmieniany był perkusista: Szamsutdinow został zastąpiony Siergiejem Pastiernakowem, a później jego miejsce zajął Rustem Karimow.
W 1982 roku Komsomolskaja prawda ogłosiła konkurs dla młodych artystów „Złoty kamerton”, w którym nagrodą był zapis singla w wytwórni płytowej Miełodija. Grupa dostała się do drugiego etapu, jednak dla dalszego uczestnictwa potrzebna była nazwa zespołu. Szewczuk zaproponował więc „DDT”, które zostało przyjęte i pozostaje niezmienione do dziśZałożenie DDT, portal „vikent.ru” (ros.).. Muzycy DDT z utworami: Innopłanietianin (Иннопланетянин), Cziornoje sołnce (Чёрное солнце) oraz Nie strielaj (Не стреляй) zostali laureatami konkursuJurij Szewczuk – biografia, portal „7dniej” (ros.)., a samego wokalistę zaproszono do Moskwy na nagranie piosenki Nie strielaj w studiu Miełodija. Jednakże jeden z warunków podpisania profesjonalnego kontraktu wymagał od zespołu wykonywania utworów oficjalnych radzieckich kompozytorów. Szewczuk odmówił podjęcia takiej decyzji i grupa powróciła do grania dla wąskiego kręgu znawców muzyki rockowej.
Tego samego roku DDT wypuściło swój drugi album – Swinja na radugie (Свинья на радуге). Pod względem muzycznym był on nie mniej eksperymentalny niż poprzedni. I chociaż hard rockowe brzmienia są wyraźnie wyczuwalne, ostateczny wybór nie został wtedy jeszcze dokonany i na płycie można usłyszeć elementy rock and rolla, bluesa i country.
W 1983 roku Szewczuk i Sigaczow wraz z trzema członkami czerepowieckiego zespołu Rok-sientiabr' (Рок-сентябрь) nagrali album Kompromiss (Компромисс). Nagranie zyskało szerszą akceptację i znacznie zwiększyło popularność grupy.
W maju tego samego roku DDT wystąpiło na stadionie Łużniki w Moskwie, jako część oficjalnego trzydniowego festiwalu Rock za pokój. Wydarzenie było pokazywane w telewizji, jednak występ zespołu został wycięty z poświęconego festiwalowi programuRosyjski rock. Mała encyklopedia (ros.)..
Rok później do grupy dołączył nowy perkusista – Siergiej Rudoj. W maju DDT nagrało album Pierifierija (Периферия), a Władimir Sigaczow został tymczasowo zastąpiony Władisławem Siencziłło. Album spowodował pojawienie się utarczek z władzami, między innymi wezwanie Jurija Szewczuka przez KGB i lokalny komitet KPZRAlbum Pieriferija, portal „Wriemia Z” (ros.)..
Po powrocie Sigaczowa do DDT, z grupy odszedł basista Giennadij Rodin. Nie zważając na to, Szewczuk kontynuował tworzenie piosenek i pod koniec 1985 roku materiał na nową płytę, zatytułowaną Wriemia (Время), był już gotowy. Do zespołu dołączył nowy basista – Nijaz Abdiuszew i cała grupa wyjechała do Moskwy na nagranie albumu. Tam przyłączyli się do nich Siergiej Ryżenko i Siergiej Letow. Zespołowi nie udało się jednak znaleźć gitarzysty i wszystkie partie gitarowe na płycie zostały nagrane przez samego Szewczuka. Z powodu braku studia nagraniowego, cały zapis albumu odbywał się w mieszkaniu moskiewskich znajomychSzewczuk o albumie Wriemia, portal „Wriemia Z” (ros.)..
Na początku 1986 roku Jurij Szewczuk wraz z rodziną przeprowadził się do Leningradu, gdzie zaczął poszukiwanie nowych muzyków dla DDT.
1987–1989 (Leningrad) 23 stycznia 1987 roku na scenie Leningradzkiego Rock-klubu odbył się pierwszy koncert w nowym składzieA. Burłaka o albumie Ottiepiel, portal „Wriemia Z” (ros.).. W zespole, poza liderem Jurijem Szewczukiem, znaleźli się Władimir Sigaczow, Siergiej Letow, gitarzysta Andriej „Chudoj” Wasiljew, basista Wadim Kuryliow i perkusista Igor Docenko. W kwietniu do grupy dołączył gitarzysta i skrzypek Nikita Zajcew. Miesiąc później DDT z nowym materiałem pojawiło się na kolejnym festiwalu Leningradzkiego Rock-klubu. Muzycy wystąpili jako przedostatni, przed Akwarium.
Koncert na podolskim festiwalu stał się ostatnim dla Władimira Sigaczowa, który wyjechał do Moskwy, gdzie stworzył własną grupę „Niebo i Ziemla” (Небо и земля). W tym samym czasie do zespołu przyłączyli się Aleksandr Browko i klawiszowiec Andriej Muratow, a na nagrania do albumu Ja połucził etu rol (Я получил эту роль) zaproszony został także jazzowy saksofonista Michaił Czernow, który niedługo potem stał się stałym członkiem DDT.
Latem 1989 ukazało się nowe wydawnictwo, zatytułowane Ottiepiel (Оттепель). W ciągu następnego roku zespół wiele koncertował, m.in. występując z Alisą na festiwalu w Leningradzie, a także na Węgrzech, w USA i Japonii. Popularność w tym okresie została grupie zagwarantowana przez rozrywkowy muzyczny program telewizyjny „Wzglad”. Siergiej Łomakin w gazecie „Muzykalnaja prawda” napisałWywiad z Siergiejem Łomakinem, „Muzykalnaja prawda” (ros.).:
Lata 90. Wiosną 1992 roku grupa wypuściła album zatytułowany Aktrisa Wiesna (Актриса Весна). Jeden z obecnych na płycie utworów – Czto takoje osien’ (Что такое осень) znalazł się potem na drugim miejscu podsumowania „Top 100 najlepszych rosyjskich piosenek rockowych XX wieku” stacji „Nasze Radio”, portal „MOSKVA.FM” (ros.)., a inne kompozycje z albumu, takie jak Dożd’ (Дождь), W posledniuju osien''' (В последнюю осень), U tiebia jest’ syn (У тебя есть сын) i Rodina (Родина) również zyskały ogromną popularność, stając się wizytówką zespołu.
Na przełomie 1992 i 1993 DDT przygotowało nowy program występów, zapowiadający album Cziornyj pios Pietierburg (Чёрный пёс Петербург). Początkowo płyta miała być nagrana w studio już po zakończeniu trasy koncertowej, jednak później zdecydowano się wydać lekko poprawioną wersję z występu na żywoW. Kurylow o albumie Cziornyj pios Pietierburg, portal „Wriemia Z” (ros.).. Rok później, w styczniu 1994, grupie przyznano prestiżową nagrodę muzyczną „Owacja” w kategoriach najlepszy zespół rockowy roku oraz najlepszy rockowy wykonawca roku (ros.)..
Wiosna 1995 przyniosła nowy album Eto wsio... (Это всё...), na którym znalazły się takie przeboje jak Biełaja rieka (Белая река), Biełaja nocz (Белая ночь) i tytułowe Eto wsio... W przeciwieństwie do Aktrisy Wiesny, która została nagrana w dwa tygodnie, prace nad Eto wsio... zajęły blisko rok. Spowodowała to m.in. spora rotacja członków zespołu i duża ilość materiału zebranego przez Jurija Szewczuka. Początkowo album miał być dwuczęściowy, jednak ostatecznie zdecydowano, że nagranych utworów nie wystarcza na pełnowartościową drugą płytę. Część piosenek została więc odłożona na potem i ukazała się kilka lat później na wydawnictwie Rożdionnyj w SSSR (ros.).. W tym czasie do składu grupy dołączył młody gitarzysta Artur Owsiepian, a także – ponownie – Siergiej Ryżenko. Udział w nagraniu albumu wziął także basista Anatolij KrupnowHistoria grupy Cziornyj Obielisk (ros.)..
Na początku 1995 Jurij Szewczuk wybrał się do Czeczenii, aby na własne oczy zobaczyć panującą tam wojnę. Zagrał tam kilkadziesiąt koncertów dla rosyjskich wojskowych, a blisko dwa lata później, w październiku 1996 cały zespół wystąpił w centrum Groznego, gdzie obecni byli przedstawiciele obu stron konfliktuHity grupy DDT, portal „ХайВей” (ros.).. Występ ten odbył się w ramach kolejnej trasy koncertowej – Ot i do – zorganizowanej z okazji 15-lecia grupy i zawierającej wszystkie jej największe przeboje.
Zimą 1995 i 1996 roku zespół przebywał w USA, gdzie w studiu Long View Farm nagrany został album Lubow''' (Любовь)Wywiad z J. Szewczukiem, portal „Wriemia Z” (ros.).. Wydawnictwo nie osiągnęło ogromnego sukcesu – powodem tego były m.in. bardzo szybkie tempo pracy, do którego nie przywykli muzycy (nagrania trwały zaledwie miesiąc) i jeszcze nie do końca zgrany nowy skład DDT – Sergiej Ryżenko powrócił do Moskwy, aby zreorganizować swoją grupę FUTBOŁS, Owsiepian zajął się karierą solową, a do stałego składu grupy dołączyli basista Igor Tichomirow (ex-Kino) i klawiszowiec Dmitrij Galickij.
23 czerwca 1996 roku na stadionie Pietrowskij Teatr „DDT” zorganizował swój pierwszy festiwal z hasłem przewodnim „Napełnimy niebo dobrocią”. W wydarzeniu wzięły udział gwiazdy rosyjskiego rocka (m.in. Alisa, AukcYon, Arkiestr Au, Strannyje Igry, Rikoszet, Tequilajazzz i samo DDT), które przedstawiały publiczności młode, nieznane zespołyBiografia DDT (ros.).. W ten sposób popularność zyskały takie grupy jak Splin czy Korol i Szut.
W czerwcu 1996 odbyła się kolejna zmiana w składzie – miejsce klawiszowca zajął Konstantin „Kot” Szumajłow. Rok później 1997 wyszedł album Rożdionnyj w SSSR (Рождённый в СССР), zawierający m.in. kompozycje, na które zabrakło miejsca na Eto wsio..., takie jak Gladi pieszkom (Гляди пешком) czy Prawda na prawdu (Правда на правду). Tytułowy utwór z wydawnictwa znalazł się potem na ścieżce dźwiękowej do filmu „Kto, jeśli nie my”.
Prawie cały rok 1997 Szewczuk spędził na wsi, przygotowując materiał do nowego albumu – Mir nomier nol (Мир номер ноль), który grupa zaprezentowała światu w maju 1998. Zadziwił on fanów innym niż dotychczas brzmieniem i szerszym użyciem technologii komputerowej. Igor Tichomirow przekształcił się z basisty w dźwiękowca, a jego miejsce zajął Pawieł Borisow, który zadebiutował na scenie Peterburskiego KSK podczas premiery nowego materiału. Niedługo potem z grupy odszedł Andriej Wasiljew.
W maju 1999 zespół rozpoczął koncerty z nowym programem występów – Żywoj (Живой), jednocześnie nie zaprzestając promocji Mir nomier nol. Pięć miesięcy później miała miejsce pierwsza poważna trasa koncertowa zespołu po Stanach Zjednoczonych. Grupa odwiedziła Nowy Jork, Waszyngton, Boston, Chicago, Los Angeles i San Francisco i osiągnęła znaczący sukces, co otworzyło drogę za ocean innym rosyjskim muzykom.
W 1999 DDT zostało także zaproszone do uczestnictwa w tworzeniu ścieżki dźwiękowej do filmu Brat 2, jednak Jurij Szewczuk ostatecznie odrzucił tę propozycję, motywując to nacjonalistycznym charakterem filmu„Jurij Szewczuk: »Brat 2« to słaby film” (ros.)..
2000–2009 Na początku 2000 roku zespół wydał nowy album – Mietiel awgusta (Метель августа), w nagraniu którego po raz pierwszy wziął udział młody muzyk jazzowy Iwan Wasiljew. Na Mietieli znalazły się też ostatnie utwory z udziałem skrzypka Nikity Zajcewa, który zmarł 23 sierpnia 2000 rokuUmarł członek „DDT” Nikita Zajcew, portal „InterMedia” (ros.)..
W połowie 2001 wytwórnia Grand Records ponownie wydała 15 albumów zespołu, dodając do każdej płyty nowe, bonusowe piosenki.