Arnold Hugh Martin Jones (ur. 9 marca 1904, zm. 9 kwietnia 1970 w Salonikach) – brytyjski historyk, badacz późnego antyku i wczesnego Bizancjum.
Życiorys Od 1946 roku był zatrudniony jako wykładowca historii starożytnej w University College w Londynie. W 1951 roku przeniósł się do University of Cambridge.
Za jego najbardziej znaną pracę uważana jest książka o imperium rzymskim w okresie 284-602. Praca wydana w 1964 zapoczątkowała wiele dyskusji nad tematem schyłkowego antyku. Zmarł nagle na atak serca, w drodze na wykłady w Salonikach.
Wybrane prace The Cities of the Eastern Roman Provinces, 1937. The Herods of Judaea, 1938. The Greek City from Alexander to Justinian, 1940. Ancient Economic History, 1948. Constantine and the Conversion of Europe, 1948. Athenian Democracy, 1957. Studies in Roman Government and Law, 1960. The Later Roman Empire, 284–602: A Social, Economic and Administrative Survey, 1964. Sparta, 1967. The Decline of the Ancient World, 1968. Augustus, 1970. (współautor) Prosopography of the Later Roman Empire, t. 1 (1971).
Bibliografia Russell Meiggs, Obituary: Arnold Hugh Martin Jones, "Journal of Roman Studies" 60 (1970), s.186–187.
Kategoria:Brytyjscy historycy Kategoria:Urodzeni w 1904 Kategoria:Zmarli w 1970 Kategoria:Brytyjscy bizantynolodzy Kategoria:Historycy starożytności