Józef Julian Sopotnicki (ur. 8 lutego 1882Rocznik Oficerski z 1928 s. 887 oraz Rocznik Oficerski Rezerw z 1934 s. 323, jako datę urodzenia podano „6 lutego 1881”. w Przemyślu, zm. 23 sierpnia 1942 w obozie koncentracyjnym KL Auschwitz) – pułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

thumb|Grobowiec rodzinny Józefa Sopotnickiego z symboliczną inskrypcją upamiętniającą jego osobę Życiorys Był synem Józefa (1842–1903, kapitan armii austriackiej) i Marii z domu Skrzyszowskiej. Był zawodowym oficerem piechoty cesarskiej i królewskiej Armii. Na stopień podporucznika został mianowany 1 września 1900. Służył w Śląsko-Morawskim Pułku Piechoty Nr 100 w Krakowie. W 1904 został przyjęty do Szkoły Wojennej w Wiedniu. Na stopień porucznika został mianowany ze starszeństwem z 1 maja 1906. Z dniem 1 listopada tego roku, po ukończeniu studiów, otrzymał tytuł oficera przydzielonego do Sztabu Generalnego i został przydzielony do 11 Brygady Górskiej w Tuzli na stanowisko oficera sztabu. W następnym roku został przydzielony na takie samo stanowisko do 47 Brygady Piechoty w Przemyślu. W czasie studiów i służby w sztabach pozostawał oficerem nadetatowym Pułku Piechoty Nr 100. W czasie I wojny światowej, 19 października 1914 został ranny pod Niskiem. W latach 1917–1918 był szefem sztabu Polskiego Korpusu Posiłkowego.

W 1918 wstąpił do Wojska Polskiego. Wziął udział w wojnie polsko-ukraińskiej. Był szefem sztabu Grupy gen. Zygmunta Zielińskiego w wyprawie z Przemyśla w kierunku Chyrowa. 22 grudnia objął dowództwo Grupy własnego imienia, atakował wojska ukraińskie odciążając obronę Lwowa od południa. 5 stycznia 1919 awansował do stopnia podpułkownika. Następnie dowodził Grupą w składzie Dywizji gen. Sikorskiego, która broniła połączenia Przemyśla i Lwowa. W kwietniu 1919 został szefem sztabu Grupy gen. Bronisława Babiańskiego na froncie wołyńskim w Kowlu. Kampanię wiosenną 1920 odbył jako oficer sztabu Grupy Operacyjnej gen. Józefa Rybaka, następnie od lipca dowodził Grupą 6 Armii, prowadząc walki z Sowietami na południowym odcinku frontu. Z początkiem września został dowódcą Rejonu Obronnego w Stryju, a od grudnia 1920 do sierpnia 1921 – w Drohobyczu.

Był autorem publikacji pt. Kampania polsko-ukraińska. Doświadczenia operacyjne i bojowe (Lwów, 1921).

Dowódca 60 pułku piechoty wielkopolskiej. 3 maja 1922 zweryfikowany został w stopniu pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 60. lokatą w korpusie oficerów zawodowych piechoty. Z dniem 1 października 1922 przeniesiony został z rezerwy oficerów sztabowych na stanowisko szefa sztabu Dowództwa Okręgu Korpusu Nr VIII w ToruniuDziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 33 z 16.09.1922 r.. Z dniem 1 lipca 1923 mianowany został dowódcą 18 Dywizji Piechoty w ŁomżyDziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 21 z 13.04.1923 r., Rocznik Oficerski" z 1923 s. 79, 328, 395. W okresie od kwietnia do lipca 1924 obowiązki dowódcy 18 DP pełnił gen. bryg. Józef Becker.. Dowodząc dywizją pozostawał oficerem nadetatowym 71 pułku piechotyRocznik Oficerski z 1924, s. 290, 339.. W sierpniu 1924 zwolniony został ze stanowiska dowódcy 18 DP i pozostawiony w dyspozycji Ministra Spraw WojskowychDziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 86 z 25.08.1924 r.. 1 września 1926 powołany został ze stanu nieczynnego i oddany do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr X w PrzemyśluDziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 44 z 14.10.1926 r..

Z dniem 29 lutego 1928 przeniesiony został w stan spoczynkuDziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 3 z 28.01.1928 r.. W 1934 pozostawał na ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III z przydziałem mobilizacyjnym do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr I. Jako oficer stanu spoczynku przewidziany był do użycia w czasie wojnyRocznik Oficerski Rezerw z 1934 s. 842.. W konspiracji był członkiem Nowej Armii Polskiej. Aresztowany 6 czerwca 1942 w Warszawie. Zmarł 23 sierpnia 1942 w obozie koncentracyjnym Auschwitz.

Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 2697 – 10 sierpnia 1922 „za obronę Lwowa” Krzyż Walecznych – 1922Rozporządzenie Ministra Spraw Wojskowych L. 6087/22 G.M.I. (Dziennik Personalny MSWojsk. z 1922 r. Nr 13, s. 387) Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Jerzy Kirszak, Sopotnicki Józef Julian w: Polski Słownik Biograficzny t. XL, Warszawa – Kraków 2000–2001 s. 501–503 wersja elektroniczna IPSB

Kategoria:Dowódcy 18 Dywizji Piechoty (II RP) Kategoria:Ludzie urodzeni w Przemyślu Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych Kategoria:Oficerowie dyplomowani II Rzeczypospolitej Kategoria:Oficerowie Polskiego Korpusu Posiłkowego Kategoria:Oficerowie Wojska Polskiego – ofiary KL Auschwitz Kategoria:Polacy – oficerowie armii austro-węgierskiej Kategoria:Polscy żołnierze podziemia Kategoria:Polskie ofiary niemieckich obozów koncentracyjnych Kategoria:Pułkownicy piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-ukraińskiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1882 Kategoria:Zmarli w 1942