Mikołaj Freund-KrasickiDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 5 z 3 sierpnia 1931 roku, s. 256 sprostowano nazwisko ppłk. dypl. Mikołaja Krasickiego-Freund z „Krasicki-Freund” na „Freund-Krasicki”. (ur. 1 czerwca 1888 w Czernelicy, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – polski inżynier, pułkownik dyplomowany piechoty inżynier Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy i społeczny, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys Syn Władysława i Albiny z Borysiuków. W 1907 ukończył C. K. Gimnazjum w BrzeżanachSprawozdania Dyrekcji c. i k. Gimnazjum w Brzeżanach za rok szkolny (...), Brzeżany 1904, s. 72, Brzeżany 1905, s. 47.. Następnie studiował na Wydziale Maszyn w Szkole Politechnicznej we Lwowie, gdzie w 1913 uzyskał dyplom inżyniera. Jednocześnie był aktywnym członkiem Związku Walki Czynnej oraz Związku Strzeleckiego, w którym ukończył kurs oficerski i uzyskał nominację na podporucznika. W październiku 1913 został powołany do służby w cesarskiej i królewskiej Marynarki Wojennej.

W grudniu 1915 wstąpił do Legionów Polskich i został przydzielony do 1 pułku piechoty Legionów w składzie I Brygady, gdzie dowodził 1 plutonem i 1 kompanią. 28 kwietnia 1916 roku awansował na chorążego, a 1 listopada 1916 na podporucznikaLista starszeństwa oficerów Legionów Polskich ..., s. 21.. Latem 1917, po kryzysie przysięgowym, został wcielony do c. i k. Armii i wysłany na front włoski. Tam tez został ranny w 1918. Leczył się w Krakowie, gdzie ponadto należał do Polskiej Organizacji Wojskowej. Brał udział w rozbrajaniu Austriaków.

28 października 1918 powrócił do kraju. 1 listopada tego roku wstąpił do tworzącego się w Przemyślu 5 pułku piechoty Legionów, gdzie dowodził kompanią i w zastępstwie batalionem . Uczestniczył w obronie Przemyśla, gdzie został ranny, a także odsieczy Lwowa. Formalnie został przyjęty do Wojska Polskiego z byłych Legionów Polskich z dniem 12 kwietnia 1919 z zatwierdzeniem posiadanego stopnia kapitanaDziennik Rozkazów Wojskowych Nr 44 z 24 kwietnia 1919 roku, poz. 1435.. Pełnił służbę w Adiutanturze Generalnej Naczelnego Wodza, a następnie w Adiutanturze II Wiceministra Spraw Wojskowych. Od lipca do listopada 1919 był słuchaczem I Kursu Wojennej Szkoły Sztabu Generalnego w Warszawie. Za postawę wykazaną w czasie walk prowadzonych podczas wojny polsko-ukraińskiej, 10 sierpnia 1922 otrzymał order „Virtuti Militari” V klasy, a we wniosku o jego nadanie, czytamy m.in.:

15 lipca 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu majora, w piechocie, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich. Pełnił wówczas służbę w Departamencie I Ministerstwa Spraw Wojskowych w WarszawieDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 27 z 21 lipca 1920 roku, poz. 671.. 1 czerwca 1921 w dalszym ciągu pełnił służbę w Departamencie I MSWojsk. pozostając w ewidencji Oddziału V Sztabu Ministerstwa Spraw WojskowychSpis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r., s. 8, 712.. W latach 1921–1922 był słuchaczem I Kursu Doszkolenia Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 109. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Jego oddziałem macierzystym był wówczas 79 pułk piechoty w SłonimieLista starszeństwa oficerów zawodowych. Załącznik do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 13 z 8 czerwca 1922 roku, Zakłady Graficzne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1922, s. 29..

Po ukończeniu kursu i uzyskaniu „pełnych kwalifikacji do pełnienia służby na stanowiskach Sztabu Generalnego” otrzymał przydział do Oddziału I Sztabu Generalnego WP na stanowisko kierownika referatu, pozostając oficerem nadetatowym 1 pp Leg.Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 33 z 16.09.1922 r.. W kwietniu 1924 został przydzielony z Oddziału I SG do 80 pułku piechoty w Słonimie na stanowisko dowódcy II batalionu. W październiku tego roku został przesunięty na stanowisko zastępcy dowódcy pułkuDziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 105 z 8.10.1924 r.. 31 marca 1924 awansował na podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 roku i 51. lokatą w korpusie oficerów piechotyDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 32 z 2 kwietnia 1924 roku, s. 167..

W czerwcu 1925 przeniesiony został do Dowództwa 19 Dywizji Piechoty w Wilnie na stanowisko szefa sztabuDziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 61 z 6.06.1925 r.Lista oficerów Sztabu Generalnego, Oddział V Sztabu Generalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych (stan z dnia 31 grudnia 1925 roku), Drukarnia Sztabu Generalnego, Warszawa 1926, s. 6.. Z dniem 31 października 1926 został mianowany szefem sztabu Dowództwa Okręgu Korpusu Nr III w GrodnieDziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 50 z 24.11.1926 r.. W marcu 1927 zastąpił pułkownika Juliusza Zulaufa na stanowisku dowódcy 19 pułku piechoty Odsieczy Lwowa we LwowieDziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 11 z 31.03.1927 r.. W czerwcu 1930 obowiązki dowódcy pułku zdał podpułkownikowi dypl. Feliksowi Kwiatkowi, a następnie objął stanowisko szefa sztabu Dowództwa Okręgu Korpusu Nr VI we LwowieDziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 11 z 18.06.1930 r.Lista oficerów dyplomowanych (stan z dnia 15 kwietnia 1931 roku), Sztab Główny, Drukarnia Sztabu Generalnego, Warszawa 1931, s. 5..

W marcu 1932 mianowany został dowódcą Brygady KOP „Wołyń” w ŁuckuDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 6 z 23 marca 1932 r.. 21 grudnia 1932 awansował na pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1933 i 13. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W opinii za 1936 sporządzonej przez inspektora armii, generała dywizji Stanisława Burhardt-Bukackiego został scharakteryzowany, jako „oficer bardzo wartościowy ideowo. Taktycznie słaby”. Z dniem 1 lutego 1937 został przeniesiony do dyspozycji Ministra Spraw WojskowychArchiwum Józefa Piłsudskiego, teczka 701/1/120, Opinie dowódców brygad KOP za 1936 rok.. Do września 1939 był członkiem Oficerskiego Trybunału Orzekającego. Ponadto udzielał się społecznie w Zarządzie Okręgu Wołyńskiego Związku Legionistów, gdzie piastował funkcję I wiceprezesa.

W czasie kampanii wrześniowej 1939, po agresji ZSRR na Polskę dostał się do niewoli sowieckiej. Następnie przebywał w obozie jenieckim w Starobielsku. Wiosną 1940 został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie na mocy decyzji Biura Politycznego KC WKP(b) z 5 marca 1940. Ofiary tej zbrodni grzebano potajemnie w bezimiennych mogiłach zbiorowych w Piatichatkach, gdzie od 17 czerwca 2000 mieści się oficjalnie Cmentarz Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie. Figuruje na tzw. liście Gajdideja (poz. 3472).

Był mężem Reginy. Mieli troje dzieci: Andrzeja Mikołaja Romana (ur. 18 października 1922), Zbigniewa Władysława (ur. 12 stycznia 1923) oraz Teresę Marię po mężu Czachowską (1924–2019), która jako sanitariuszka brała udział w powstaniu warszawskim.

Postanowieniem nr 112-48-07 Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 został awansowany pośmiertnie na stopnień generała brygady. Awans został ogłoszony w 9 listopada 2007 w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 3061 – 10 sierpnia 1922 Krzyż Niepodległości – 20 stycznia 1931 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości” Krzyż Walecznych dwukrotnieNa podstawie fotografii . Złoty Krzyż Zasługi – 10 listopada 1928M.P. z 1928 r. nr 260, poz. 634 „w uznaniu zasług, położonych na polu pracy w poszczególnych działach wojskowości” - jako Krasicki Freud Mikołaj. Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Znak oficerski „Parasol” Odznaka „Za wierną służbę”

Upamiętnienie W ramach akcji „Katyń... pamiętamy” / „Katyń... Ocalić od zapomnienia”, generał brygady Mikołaj Freund-Krasicki został uhonorowany poprzez zasadzenie Dębu Pamięci przy Zespole Szkół Terenów Zieleni im. inż. Czesława Nowaka w Radzyminie.

Zobacz też awanse generalskie oficerów II Rzeczypospolitej Polskiej z 2007 jeńcy polscy w niewoli radzieckiej (od 1939 roku) obozy NKWD dla jeńców polskich ofiary zbrodni katyńskiej – zamordowani w Charkowie

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Absolwenci Gimnazjum Brzeżańskiego Kategoria:Brygadierzy Korpusu Ochrony Pogranicza Kategoria:Członkowie Oficerskiego Trybunału Orzekającego Kategoria:Członkowie Związku Legionistów Polskich Kategoria:Członkowie Związku Strzeleckiego (1910–1914) Kategoria:Członkowie Związku Walki Czynnej Kategoria:Dowódcy 19 Pułku Piechoty Odsieczy Lwowa Kategoria:Dowódcy Brygady KOP „Wołyń” Kategoria:Jeńcy polscy w niewoli radzieckiej (kampania wrześniowa) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (dwukrotnie) Kategoria:Odznaczeni Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921 Kategoria:Odznaczeni Odznaką „Za wierną służbę” Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni znakiem oficerskim tzw. „Parasolem” Kategoria:Oficerowie – ofiary zbrodni katyńskiej – mianowani generałami Wojska Polskiego III Rzeczypospolitej Kategoria:Oficerowie 1 Pułku Piechoty Legionów Kategoria:Oficerowie dyplomowani II Rzeczypospolitej Kategoria:Oficerowie piechoty Legionów Polskich 1914–1918 Kategoria:Oficerowie Wojska Polskiego zamordowani w Charkowie Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu na Piatichatkach w Charkowie Kategoria:Polscy inżynierowie Kategoria:Pułkownicy piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Szefowie sztabu 19 Dywizji Piechoty (II RP) Kategoria:Urodzeni w 1888 Kategoria:Wojskowi związani ze Lwowem Kategoria:Zastępcy dowódcy 80 Pułku Piechoty (II RP) Kategoria:Zmarli w 1940 Kategoria:Żołnierze I Brygady Legionów Polskich