Colleen Jones (ur. 16 grudnia 1959 w Halifaksie, zm. 24 listopada 2025 w ), kanadyjska curlerka i prezenterka telewizyjna. W latach 2001 i 2004 jako kapitan reprezentacji kraju sięgnęła po złote medale mistrzostw świata.
Colleen Jones wystąpiła aż w 21 mistrzostwach Kanady, sześciokrotnie zdobywała tytuł mistrzyni, co jest najlepszym wynikiem w historiiCanadian Women’s Curling Championships – records and statistics..
Kariera sportowa Jones zaczęła grać w curling w wieku 16 lat, w miejscowym Mayflower Curling Club. Bardzo szybko osiągnęła wysoki poziom gry, już po trzech latach, w 1979 jako druga w zespole Penny LaRocque wystąpiła na mistrzostwach Kanady. W tym samym roku dotarła do finału Canada Games.
W następnym sezonie Jones stworzyła swoją własną drużynę, z którą wygrała mistrzostwa Nowej Szkocji. Na Canadian Ladies Curling Association Championship 1980 zajęła drugie miejsce. Dwa lata później z innymi zawodniczkami ponownie zagrała na mistrzostwach kraju. Turniej ten zakończył się sukcesem, Jones stała się najmłodszą kapitan w historii oraz uzyskała pierwszy tytuł mistrzowski dla Nowej Szkocji. Zespół wyjechał na MŚ 1982, gdzie po dwóch meczach barażowych zajął 5. miejsce. W 1984 przegrała finał rywalizacji krajowej na rzecz Connie Laliberte.
Dalsze występy Jones na Tournament of Hearts w latach 1986–1997, a było ich 8 kończyły się na miejscach od 5. do 9. Przełomowy okazał się rok 1999. Nowa Szkocja pod ponownym przywództwem Colleen Jones awansowała do finału, który wygrała pokonując 4:6 obrończynię tytułu (Cathy Borst)1999 Scott Tournament of Hearts.. Podobnie jak na swoim pierwszym występie na arenie międzynarodowej, Jones zajęła 5. lokatę na MŚ 1999.
Jako Team Canada te same zawodniczki zawiodły na Scott Tournament of Hearts 2000 zajmując 7. miejsce. Po roku zespół wrócił do wysokiej dyspozycji, która utrzymywała się przez kolejne lata. Collen Jones w 2001 po raz trzeci uzyskała możliwość reprezentowania Kanady na MŚ. W rundzie grupowej zawodów w Lozannie Kanadyjki przegrały tylko jeden mecz – przeciwko USA i awansowały do fazy-play off. Po pokonaniu w półfinale Dunek, wynikiem 5:2 przeciwko Szwecji (Anette Norberg) zdobyły złote medale.
Zespół z Nowej Szkocji nie oddał tytułu mistrzyń Kanady przez kolejne trzy lata. W finałach Sherry Anderson, Cathy Cunningham i Marie-France Larouche nie udało się pokonać Jones. W tym okresie drużyna utrzymywała również wysokie rezultaty w rywalizacji międzynarodowej, w każdym z występów w latach 2002–2004 wychodziła z Round Robin. W 2002 Kanadyjki przegrały półfinał ze Szkocją (Jackie Lockhart) oraz mały finał z Norwegią (Dordi Nordby) i pozostały bez medalu. Jako gospodyni turnieju w 2003 Jones zrewanżowała się Nordby w półfinale. W ostatnim meczu Kanadyjki nie zdołały pokonać Amerykanek (Debbie McCormick) i wynikiem 3:5 zdobyły srebrne medale. Rok później Kanadyjki ponownie znalazły się w finale, jednak tym razem wysoko pokonały Norweżki (Nordby) i zespół Jones uzyskał swój drugi tytuł mistrzyń świata.
Na Scott Tournament of Hearts 2005 zespół spisywał się już gorzej, został ostatecznie wyeliminowany w tie-breaker przez Sandy Comeau z Nowego Brunszwiku. Drużyna zdołała po roku awansować jeszcze do półfinałów, gdzie przegrała 4:10 z Jennifer Jones (Team Canada)2006 Scott Tournament of Hearts.. Po sezonie 2005/2006 doświadczona ekipa Colleen Jones rozpadła się. Sama Jones jako trzecia dołączyła do Kay Zinck, pozostałe zawodniczki utworzyły własną drużynę, której skipem była Mary-Anne Arsenault.
Colleen Jones występowała jako trzecia tylko przez rok. W następnym sezonie stworzyła nową drużynę i po zakończeniu rozgrywek w 2007 postanowiła zawiesić karierę. 24 marca 2010 na antenie CBC ogłosiła swój powrót do rywalizacjiColleen’s Curling Comeback.. Uczestniczyła w rywalizacji m.in. World Curling Tour, jednak 4 grudnia 2010 zdiagnozowano u niej zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych i musiała zostać poddana hospitalizacjiColleen Jones in hospital with meningitis.. Z powodu choroby nie uczestniczyła w mistrzostwach prowincji, rolę kapitana przejęła Heather Smith-Dacey, która zdobyła tytuł mistrzowski, a na Tournament of Hearts brązowe medale. Jones po powrocie do zdrowia wygrała mistrzostwa Nowej Szkocji w kategorii powyżej 50 lat i po raz pierwszy wystąpiła na Canadian Seniors, gdzie zajęła 5. miejsce. Grała w Scotties Tournament of Hearts 2013, podczas tego występu uplasowała się na 8. pozycji.
Dwukrotnie uczestniczyła w Canadian Olympic Curling Trials, w 2001 zajęła 3. miejsce. Jones rywalizowała w kategorii mikstów, 8 razy wygrywała mistrzostwa Nowej Szkocji i dwukrotnie zdobyła tytuł mistrzowski w zawodach krajowych (1993 i 1999)NS Provincial Mixed Champions..
Wielki Szlem Turniej 2006/2007 2007/2008 2010/2011 2012/2013 Autumn Gold A x A A Manitoba Lotteries A x x A Wayden Transportation A x – – Sobeys Slam F* x x – Colonial Square ?* ?* A* A Masters – ?* A* x Players’ Championships SF A A A * – turniej niezaliczany wówczas do cyklu Wielkiego Szlema+ Legenda – = turniej nie odbył się A = nie uczestniczyła x = nie zakwalifikowała się do fazy finałowej QF = ćwierćfinał SF = półfinał F = finał W = zwycięstwo
Drużyna Czwarta Trzecia Druga Otwierająca 2014/2015 Colleen Jones Kim Kelly Mary Sue Radford Nancy Delahunt 2012/2013 Mary-Anne Arsenault Colleen Jones Kim Kelly Jennifer Baxter 2010/2011 Colleen Jones Heather Smith-Dacey Blisse Comstock Teri Lake 2007/2008 Georgina Wheatcroft Kate Hamer Darah Provencal 2006/2007 Kay Zinck Colleen Jones Mary Mattatall Monica Moriarty1 1998/2006 Colleen Jones Kim Kelly Mary Anne Arsenault Nancy Delahunt 1996/1997 Helen Radford Kim Kelly 1995/1996 Kay Zinck 1993/1994 Angie Romkey Kim Kelly 1992/2993 Heather Rankin Kay Zinck Mary-Anne Arsenault 1991/1992 Mary Mattatall Kim Kelly Sue Green 1990/1991 Nancy Reid 1988/1989 Monica Moriarity Kelly Anderson 1985/1986 Penny LaRocque Cathy Caudle Sue Robinson 1983/1984 Wendy Currie Monica Jones1 Barbie Jones Gordon 1981/1982 Kay Smith 1979/1980 Sally Saunders Margie Knickle MNS 1979 Penny LaRocque Brenda Shutt Colleen Jones Charmaine Murray 1 – Monica jest siostrą Colleen, Moriarty to nazwisko po mężu
Drużyna mikstowa Czwarty/-a Trzeci/-a Drugi/-a Otwierający/-a 1998/1999 Paul Flemming Colleen Jones Tom Fetterly Monica Moriarity 1996/1997 Scott Saunders Tom Naugler Helen Radford 1995/1996 Kent Saunders Diana Johnson 1992/1994 Tom Fetterly Helen Radford 1987/1988 Kent Saunders Barb Gordon 1982/1983 Dave Delahunt Monica Jones 1979/1980 Paul Arbuckle Margie Knickle
CTRS Pozycje drużyn Colleen Jones w rankingu CTRS: 2012/2013: 19. 2010/2011: 25. 2007/2008: 64. 2006/2007: 25.
Kariera telewizyjna i życie osobiste Colleen Jones była prezenterką pogody i sportu w publicznej telewizji CBC, najczęściej występowała w dni powszednie w programie CBC News: MorningCBC – Colleen Jones.. Karierę rozpoczęła w 1982 w stacji radiowej CHUM, w 1984 zaczęła pracę w CTV Television Network. Do nadawcy publicznego trafiła po kolejnych dwóch latach. Dla CBC relacjonowała zmagania z pięciu igrzysk olimpijskich poczynając od 1988. W 2010 komentowała olimpijski turniej curlingu dla amerykańskiej stacji NBCNBC has familiar and new faces at Vancouver Games.. Ukończyła studia na Uniwersytecie DalhousieCanadian Curling.. Była mężatką i miała dwójkę synów – Zacha i Luke’a.
Zmarła w wyniku choroby nowotworowej.
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Kanadyjscy curlerzy Kategoria:Kanadyjscy dziennikarze Kategoria:Ludzie urodzeni w Halifaksie (Kanada) Kategoria:Urodzeni w 1959 Kategoria:Zmarli na choroby nowotworowe Kategoria:Zmarli w 2025