Gallinago – rodzaj ptaków z podrodziny słonek (Scolopacinae) w obrębie rodziny bekasowatych (Scolopacidae).
Zasięg występowania Rodzaj obejmuje gatunki występujące na całym świecie oprócz obszarów antarktycznych.
Morfologia Długość ciała 22,5–47 cm; masa ciała 65–500 g; rozpiętość skrzydeł 38–56 cm.
Systematyka Etymologia Gallinago: średniowiecznołac. gallinago „słonka, bekas”, od łac. gallina „kura”, od gallus „kogucik”; -ago „przypominający”. Capella: łac. capella „koza”, od zdrobnienia caper, capri „cap”. Gatunek typowy: Scolopax coelestis Frenzel, 1801 (= Scolopax gallinago Linnaeus, 1758). Telmatias: gr. τελματιαιος telmatiaios „z bagien”, od τελμα telma, τελματος telmatos „bagno”. Gatunek typowy: Scolopax stenura Bonaparte, 1831. Pelorychus: gr. πηλος pēlos „błoto”; ορυσσω orussō „kopać”. Gatunek typowy: Scolopax brehmii Kaup, 1823 (= Scolopax gallinago Linnaeus, 1758). Enalius: gr. εναλιος enalios „z morza”, od εν en „z”; ἁλς hals, ἁλος halos „morza”. Gatunek typowy: Scolopax sabini Vigors, 1825 (= Scolopax gallinago Linnaeus, 1758). Xylocota: gr. ξυλον xulon „drewno”; κοτος kotos „niechęć, uraza, nienawiść”, od κοτεω koteō „mieć urazę”. Gatunek typowy: Scolopax paludosa (= Scolopax undulata ). Homoptilura: gr. ὁμως homōs „podobny, razem”; πτιλον ptilon „pióro”; ουρα oura „ogon”. Gatunek typowy: Scolopax undulata . Nemoricola: epitet gatunkowy Gallinago nemoricola ; łac. nemus, nemoris „las”, od gr. νεμος nemos „pastwisko, polana”, od νεμω nemō „udać się na pastwisko”; -cola „mieszkaniec”, od colere „mieszkać”. Gatunek typowy: Gallinago nemoricola . Spilura: gr. σπιλος spilos „plamka”; ουρα oura „ogon”. Gatunek typowy: Scolopax stenura . Odura: gr. ωδη ōdē „piosenka”; ουρα oura „ogon”. Gatunek typowy: Scolopax gallinago Linnaeus, 1758. Chubbia: Charles Chubb (1851–1924), brytyjski ornitolog z Muzeum Historii Naturalnej w Londynie w latach 1877–1920. Gatunek typowy: Gallinago stricklandii . Homoscolopax: gr. ὁμως homōs „podobny, razem”; rodzaj Scolopax (słonka). Gatunek typowy: Gallinago imperialis . Macrodura: gr. μακρος makros „duży”; rodzaj Odura Meves, 1859. Gatunek typowy: Gallinago nobilis P.L. Sclater, 1856. Odurella: zdrobnienie nazwy rodzaju Odura Meves, 1859. Gatunek typowy: Scolopax brasiliensis Swainson, 1831 (= Scolopax paraguaiae Vieillot, 1816). Eugallinago: gr. ευ eu „drobny”; rodzaj Gallinago Brisson 1760. Gatunek typowy: Gallinago macrodactyla Bonaparte, 1839. Ditelmatias: gr. δις dis „podwójny”, od δυο duo „dwa”; rodzaj Telmatias Boie, 1826. Gatunek typowy: Scolopax hardwickii J.E. Gray, 1831. Neospilura: gr. νεος neos „nowy”; rodzaj Spilura Bonaparte, 1856. Gatunek typowy: Gallinago solitaria Hodgson, 1831. Odurella: rodzaj Odura ; łac. przyrostek zdrabniający -ella. Gatunek typowy: Scolopax brasiliensis Swainson, 1831 (= Scolopax paraguaiae Vieillot, 1816). Subspilura: łac. sub „blisko”, poniżej; rodzaj Spilura Bonaparte, 1856. Gatunek typowy: Gallinago megala Swinhoe, 1861.
Podział systematyczny Do rodzaju należą następujące gatunki: Gallinago imperialis – bekas kasztanowaty Gallinago jamesoni – bekas andyjski Gallinago stricklandii – bekas kordylierski Gallinago solitaria – bekas górski Gallinago hardwickii – bekas japoński Gallinago nemoricola – bekas himalajski Gallinago stenura – bekas syberyjski Gallinago megala – bekas leśny Gallinago nigripennis – bekas afrykański Gallinago macrodactyla – bekas madagaskarski Gallinago media – bekas dubelt Gallinago gallinago – bekas kszyk Gallinago delicata – bekas amerykański – takson wyodrębniony ostatnio z G. gallinago Gallinago paraguaiae – bekas jasnolicy Gallinago magellanica – bekas magellański – takson wyodrębniony ostatnio z G. paraguaiae Gallinago andina – bekas Taczanowskiego Gallinago nobilis – bekas długodzioby Gallinago undulata – bekas wielki Gallinago azovica – wymarły gatunek żyjący w późnym miocenie na terenie dzisiejszej południowo-zachodniej Rosji
Przypisy Etymologia za: Systematyka i nazwy polskie za:
Bibliografia
Kategoria:Bekasowate