Phalcoboenus – rodzaj ptaków z podrodziny sokołów (Falconinae) w rodzinie sokołowatych (Falconidae).
Zasięg występowania Rodzaj obejmuje gatunki występujące w Ameryce Południowej.
Morfologia Długość ciała 37–65 cm; masa ciała 289–1187 g; rozpiętość skrzydeł 80–125 cm.
Systematyka Etymologia Phalcoboenus: nowogr. φαλκων phalkōn, φαλκωνος phalkōnos „sokół”; gr. βαινω bainō „iść, spacerować”. Senex: , senis „starsza osoba” (tj. krzykliwy, siwowłosy). Gatunek typowy: Falco australis . Aetotriorchis: gr. αετος aetos „orzeł”; τριορχης triorkhēs „myszołów”, od τρεις treis, τρια tria „trzy”; ορχις orkhis „jądro”. Gatunek typowy: Falco novaeseelandiae J.F. Gmelin 1788 (= Falco australis J.F. Gmelin, 1788). Helotriorchis: gr. ἡλος hēlos „brodawka”; τριορχης triorkhēs „myszołów”, od τρεις treis, τρια tria „trzy”; ορχις orkhis „jądro”. Gatunek typowy: Falco australis . Oronertus: gr. ορος oros, ορεος oreos „góra” (tj. Andy chilijskie); νερτος nertos „ptak drapieżny, być może sęp”. Nazwa zastępcza dla Phalcoboenus ze względu na puryzm.
Podział systematyczny Do rodzaju należą następujące gatunki: Phalcoboenus chimango – karakara brązowa Phalcoboenus australis – karakara falklandzka Phalcoboenus carunculatus – karakara kreskowana Phalcoboenus megalopterus – karakara andyjska Phalcoboenus albogularis – karakara patagońska
Przypisy
Systematyka i nazwy polskie za:
Bibliografia
Kategoria:Sokołowate