László Németh (ur. 18 kwietnia 1901, zm. 3 marca 1975) – węgierski pisarz, eseista oraz tłumacz literatury czeskiej, angielskiej i rosyjskiej.
Był autorem książek eseistycznych (m.in. Magyarság és Európa z 1935 oraz Az értelmiség hivatása z 1944 roku) zawierających wizję odrodzenia Węgier, opartą na idei moralnego samodoskonalenia jednostek i dominującej roli chłopstwa w tworzeniu kultury narodowej, oraz teorie tak zwanej trzeciej drogi, zakładającą przekształcenie społeczeństwa w bezklasową zbiorowość wykształconych ludzi. Utwory literackie Németha łączyły analizę psychologiczną z elementami autobiografii i zawierały krytykę stosunków społecznych i politycznych okresu międzywojennego.
Dzieła wybrane Powieści Żałoba (1935, polskie wyd. z 1980) Grzech (1936, polskie wyd. z 1968) Odraza (1947, polskie wyd. z 1965) Litość (1965, polskie wyd. z 1970)
Dramaty Cseresnyés (1942) Galilei (1955) Ojciec i syn (1961, polskie wyd. w antologii Antologia współczesnego dramatu węgierskiego z 1980)
Eseje Magyarság és Európa (1935) Az értelmiség hivatása (1944)
Bibliografia Pisarze świata. Słownik encyklopedyczny, wyd. PWN, 1999
Kategoria:Węgierscy prozaicy Kategoria:Węgierscy dramaturdzy Kategoria:Węgierscy tłumacze Kategoria:Urodzeni w 1901 Kategoria:Zmarli w 1975