Wodorosiarczek amonu, – nieorganiczny związek chemiczny, nietrwała wodorosól amonowa kwasu siarkowodorowego.
Występowanie Stały wodorosiarczek amonu tworzy jedną z 3 warstw chmur w atmosferach planet-olbrzymów w Układzie Słonecznym. Chmury te zlokalizowane są powyżej chmur złożonych z lodu, a poniżej chmur zestalonego amoniaku. Według modeli matematycznych stały występuje w chmurach: na Jowiszu w temperaturach od −95 do −65 °C przy ciśnieniu ok. 1,5–2 atm na Saturnie w temperaturach od −95 do −55 °C przy ciśnieniu ok. 2,5–4,5 atm na Uranie w temperaturach od −80 do −50 °C przy ciśnieniu ok. 15–30 atm na Neptunie w temperaturach od −75 do −45 °C przy ciśnieniu ok. 15–35 atm.
Otrzymywanie Można go otrzymać w wyniku długotrwałego (ok. 24 h) nasycania siarkowodorem rozcieńczonej (poniżej 7%) wody amoniakalnej lub rozcieńczonego roztworu soli mieszanej w temperaturze 0 °C. Uzyskane roztwory są bezbarwne, lecz na powietrzu szybko żółkną wskutek powstawania wielosiarczków.
Reakcje prowadzone z użyciem bardziej stężonych roztworów amoniaku w wodzie lub etanolu, a także w warunkach bezwodnych w fazie gazowej prowadzą do uzyskania soli mieszanych o składzie od do . Tworzą one białe kryształy o pokroju igieł lub płatków, łatwo sublimujące w temperaturze pokojowej. Na powietrzu szybko żółkną.
Nie jest jednak możliwe uzyskanie czystego siarczku amonu , gdyż jon amonowy () jest ok. 10 tys. razy silniejszym kwasem niż jon wodorosiarczkowy ().
Właściwości Tworzy bezbarwne kryształy w układzie rombowym. Dobrze rozpuszcza się w wodzie, dając roztwory o odczynie zasadowym. W temperaturze pokojowej ulega rozkładowi do amoniaku i siarkowodoru:
Z tego powodu zarówno roztwory, jak i forma stała mają odrażający zapach, a powstające gazy są silnie trujące. Wyraźne efekty fizjologiczne obserwuje się nawet przy ich niewielkim stężeniu we wdychanym powietrzu i są one znacznie poważniejsze, niż przy wdychaniu samego siarkowodoru.
Historia Pierwsze prace nad siarczkami amonu prowadził w latach 40. XIX w. J. Fritzsche. Warunki otrzymywania i właściwości wodorosiarczku amonu opisał w 1895 roku angielski chemik W.P. Bloxam.
Przypisy
Kategoria:Nieorganiczne sole amonowe Amonu, wodorosiarczek Amonu, wodorosiarczek