Solicytacja – nakłanianie penitenta przez spowiednika w czasie spowiedzi do czynności seksualnych. Może być dokonana przez rozmowę, wręczanie pisma do przeczytania, umawianie się co do przyszłych czynów, znaki, gesty, spojrzenia, dotyk. Definiowana jest przez prawo kanoniczne. Sprawca może być ukarany karą poprawczą, zakazem sprawowania władzy lub urzędu kościelnego, usunięciem z danego terytorium lub wydaleniem ze stanu duchownego. Podlega jurysdykcji sądu kościelnego, może być również przestępstwem w ujęciu świeckiego prawa karnego w zależności od okoliczności (np. nakłanianie osób nieletnich, szantaż).
Historia Odkąd sobór laterański IV (1215) nałożył wiernym coroczny obowiązek spowiedzi, zaczęła się upowszechniać spowiedź indywidualna. Niektórzy pozbawieni skrupułów kapłani zaczęli wykorzystywać tę posługę jako okazję do uwiedzenia penitenta do pewnej formy zbliżenia seksualnego. W XVI w. Kościół zaczął formułować prawa, które dążyły do uśmierzenia tego procederu i ukarania winnych. Kwestię postępowania w przypadku podejrzeń o solicytację regulowały dekrety papieskie z lat: 1561, 1622, 1741, 1869, 1917, 1922, 1962, 1983 i 2001.
Statystyki Badania na podstawie dokumentów trybunałów hiszpańskich ujawniły, że w latach 1723–1820 zostało przeprowadzonych 3775 postępowań, zakończonych stwierdzeniem winyCharles Henry, A History of the Inquisition in Spain. (New York, MacMillan, 1907), p. 135..
Obecnie obowiązujące przepisy
Przypisy
Bibliografia
”Kanoniczne prawo karne: część szczególna” (Wydaw. Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego, Warszawa, 2003 r., ) Kodeks Prawa Kanonicznego kan. 1387 Kodeks Prawa Kanonicznego kan. 982
Kategoria:Prawo kanoniczne Kategoria:Sakrament spowiedzi