Józef Emil Słonecki (ur. 11 sierpnia 1899 we Lwowie, zm. 1 października 1970 w Bytomiu) – polski piłkarz, napastnik, lewoskrzydłowy.
Sukcesy odnosił w Pogoni Lwów, której był długoletnim piłkarzem. W barwach tego klubu w 1922, 1923 i 1925 zostawał mistrzem Polski. W reprezentacji Polski debiutował 23 września 1923 w meczu z Finlandią, ostatni raz zagrał dwa lata później. Łącznie rozegrał sześć spotkań.
Namówiony przez trenera Pogoni, Austriaka Karla Fischera, w połowie lat 20. wyjechał do włoskiego Triestu, gdzie został (wspólnie z kolegą klubowym Emilem Goerlitzem) pierwszym polskim piłkarzem zawodowym.
Po zakończeniu II wojny światowej był trenerem w Polonii Bytom, spadkobierczyni lwowskiej Pogoni. W 1963, wskutek nieszczęśliwego wypadku podczas treningu, stracił lewą nogę. Miał żonę, zmarłą w 1966.
Pochowany na cmentarzu Mater Dolorosa w Bytomiu. mały|Grób Józefa Słoneckiego na cm. Mater Dolorosa I w Bytomiu. mały|Napis na grobie Józefa Słoneckiego.
Przypisy
Bibliografia Andrzej Gowarzewski: Mistrzostwa Polski. Ludzie (1918-1939). 100 lat prawdziwej historii (1), Wydawnictwo GiA, Katowice 2017
Kategoria:Piłkarze Pogoni Lwów Kategoria:Reprezentanci Polski w piłce nożnej Kategoria:Polscy trenerzy piłkarscy Kategoria:Trenerzy piłkarzy Polonii Bytom Kategoria:Trenerzy piłkarzy Zagłębia Sosnowiec Kategoria:Urodzeni w 1899 Kategoria:Zmarli w 1970 Kategoria:Pochowani na cmentarzu Mater Dolorosa Kategoria:Ludzie urodzeni we Lwowie