Szkoła Podchorążych Rezerwy Broni Pancernej – szkolna jednostka pancerna Polskich Sił Zbrojnych.

Szkoła Podchorążych Broni Pancernej (i Kawalerii Pancernej) Rozbudowa broni pancernej wymagała znacznej ilości oficerów młodszych, szczebla dowódcy plutonu, wychodząc naprzeciw rozbudowie w Polskich Siłach Zbrojnych w ZSRR, a następnie w ramach Armii Polskiej na Wschodzie oraz w składzie II Korpusu uruchomiono Szkołę Podchorążych Rezerwy Broni Pancernej i później poszerzoną o podchorążych klasy kawalerii pancernej.

I promocja

5 marca 1942 w ZSRR w Kirgizji, w Kaindzie sformowano Szkołę Podchorążych Rezerwy Broni Pancernej. Wchodziła ona w skład Centrum Wyszkolenia Broni Pancernej. Na pierwszym kursie szkolono 148 żołnierzy. Od 5 do 21 marca 1942 r. w szkole trwał okres unitarny. 26 marca 1942 r., transportem kolejowym, przewieziono kadrę i słuchaczy do Krasnowodska, a 2 kwietnia 1942 przetransportowano statkiem do Persji. 27 kwietnia szkołę przeniesiono do Egiptu, wraz z CWBPanc i (1) 4 batalionem czołgów, a następnie do Palestyny zaś potem do Iraku, gdzie działała w ramach Ośrodka Wyszkolenia Pancernego. Do Szkoły dołączono również klasę podchorążych kawalerii pancernej, którzy dotychczas byli zgrupowani przy pułku ułanów Karpackich i w części z niego się wywodzili. Po połączeniu obu klas szkoły w połowie grudnia 1942 I kurs SPRBPanc i Kaw. liczył 103 kandydatów na podchorążych. Dopiero tu rozpoczęto właściwe szkolenie pancerne. W dniu 27 lutego 1943 kurs ukończyło 101 kursantów, tytuł podchorążych otrzymało 84 żołnierzy, 17 oczekiwało na zweryfikowanie ich cenzusu wykształcenia. Pierwszym komendantem szkoły był kpt. Aleksander Mieczkowski, a następnie por. Mieczysław Kłosiński.

II promocja

W jej skład wchodzili słuchacze, którzy przybyli 26 lutego 1942 do Szkoły Podchorążych (I promocja), lecz ze względu na obowiązujące przepisy sanitarne, musieli pozostać w Rosji i nie zostali ewakuowani w kwietniu 1942. W ramach Ośrodka Szkolnego Broni Pancernej przy Centrum Wyszkolenia Armii rozpoczęto szkolenie 84 słuchaczy w końcu kwietnia 1942 we Wriewskim. 18 sierpnia 1942 szkołę ewakuowano do Persji. 15 listopada 1942 została czasowo rozwiązana, a uczniowie odesłani na praktyki do oddziałów. Kurs wznowiono dopiero 27 stycznia (1 lutego) 1943 w Quizil Ribat. Jego zakończenie nastąpiło 12 czerwca 1943, na którego zakończeniu obecny był Naczelny Wódz gen. broni Władysław Sikorski. Promowano 63 podchorążych. Komendantami szkoły byli kpt. Stanisław Ezman, a następnie kpt. Jerzy Rędziejowski, a po wznowieniu szkolenia w styczniu 1943 por. Marian Rudnicki.

III promocja

Kurs Szkoły Podchorążych Rezerwy Broni Pancernej i Kawalerii Pancernej rozpoczął się 6 września 1943 w Palestynie. Szkoliły się jednocześnie dwie grupy: broni pancernej i kawalerii pancernej. Kurs zakończył się 15 kwietnia (5 marca) 1944 promowano 105 podchorążych. Z broni pancernej wywodziło się 60 żołnierzy, pozostali z pułków kawalerii pancernej. Komendantem szkoły był por. Marian Rudnicki.

IV promocja

Szkołę zorganizowano ponownie dla potrzeb 2 Brygady Pancernej w nad Jeziorem Trazymeńskim we Włoszech naukę rozpoczęło 80 słuchaczy przy 7 pułku pancernym. Początek szkolenia zaplanowano na 3 (1) października 1944. Szkoła obejmowała dwie grupy: broni pancernej i kawalerii pancernej. Zakończenie kursu nastąpiło 19 (31 marca) kwietnia 1945 Promowano 70 podchorążych. Komendantem szkoły był kpt. Jerzy Orzeszko.

V promocja

Szkolenie rozpoczęto 2 sierpnia 1945 w 7 pułku pancernym w Gubbio we Włoszech. Słuchacze rekrutowali się z oddziałów pancernych 2 Warszawskiej Dywizji Pancernej Kurs rozpoczęło 112 słuchaczy. (30 marca) 18 kwietnia 1946 promowano 88 słuchaczy. Komendantem szkoły był kpt. Jerzy Orzeszko. Podchorążowie wydali „Jednodniówkę piątej promocji” (Gubbio – Włochy, 1945–1946), a w dniu Święta Podchorążych 29 listopada 1945 r. numer specjalny „Wiarusa Pancernego” (Włochy – 29 XI 1945 r.).

VI promocja

Na początku marca 1946 w 7 pułku pancernym w Gubbio rozpoczęto szkolenie 90 słuchaczy ostatniego kursu Szkoły Podchorążych Rezerwy Broni Pancernej. Jednak z uwagi na zarządzenie o transporcie jednostek II Korpusu z Włoch do Wielkiej Brytanii pod koniec maja 1946 proces szkolenia został wstrzymany. Wstrzymano również inne szkolenia organizowane w 7 ppanc i CWWPanc.

Szkoła Podchorążych Rezerwy Kawalerii Pancernej Szkoła Podchorążych Rezerwy Kawalerii (pancernej) powstała w składzie Centrum Wyszkolenia Broni i Służb powołana rozkazem dowódcy Wojsk Polskich na Środkowym Wschodzie L.dz.1440/III/42 z dnia 23 marca 1942. Miejscem organizacji był obóz wojskowy w El Amiriji w Egipcie, a następnie w Beiy Jirja w Palestynie. Komendantem szkoły był rtm. Stanisław Kałusowski, później rtm. Antoni Smodlibowski. Od połowy kwietnia do połowy sierpnia 1942 szkoła przeszkoliła 41 podchorążych, w tym 31 wywodzących się z pułku ułanów Karpackich, który w tym czasie był rozpoznawczym pułkiem samochodów pancernych 3 Dywizji Strzelców Karpackich.

Ponownie Szkoła Podchorążych Rezerwy Kawalerii Pancernej jako oddzielny byt powstała w ramach Centrum Wyszkolenia Wojsk Pancernych w Gallipoli po rozdzieleniu szkolenia na dwa osobne nurty broni pancernej realizowanego głównie w 7 pułku pancernym i kawalerii pancernej, którego realizację podjęto w CWWPanc. Kurs rozpoczął się 17 (24) września 1945. Komendantem Szkoły był por. Romuald Kobecki, a zastępcą komendanta był por. Wacław Rubnikowicz Uczestniczyło w nim 124 słuchaczy zakończył się 16 kwietnia 1946. Ukończyło Szkołę 116 podchorążych. Uroczysta promocja odbyła się 10 lipca 1946 na której był obecny między innymi gen. dyw. Władysław Anders.

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Jednostki szkolne Wojska Polskiego Kategoria:Wojska pancerne Polskich Sił Zbrojnych Kategoria:Szkolnictwo Polskich Sił Zbrojnych