Białoboki – wieś sołecka w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie przeworskim, w gminie Gać. Ma status sołectwa.

Wierni Kościoła rzymskokatolickiego należą do parafii św. Fabiana i św. Sebastiana w Ostrowie.

Wieś szlachecka położona była w 1589 roku w ziemi przemyskiej województwa ruskiegoAleksander Jabłonowski Źródła dziejowe. Tom XVII, część I. Polska XVI wieku pod względem geograficzno-statystycznym. Tom VII, część 1.. Ziemie Ruskie. Ruś Czerwona Warszawa 1902 (str. 11) [dostęp 2019-09-23]<br/ >[Cytat: Białoboki, lan. 4½. taber., hort. s. agr. 4, inq. c. pec. 5, inq. paup. 7.].

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa przemyskiego, lecz kilka kilometrów dalej było już województwo rzeszowskie

Wieś Białoboki leży 8 km. na południowy zachód od Przeworska, w wąskiej dolinie wybiegającej na północ od głównej doliny rzeczki Markówki.

Części wsi +Integralne części wsi Białoboki SIMC Nazwa Rodzaj0602644 Chałupki część wsi

Historia Wieś pierwszy raz wzmiankowana w Księdze Ziemskiej Przeworskiej w 1439 roku. Była to własność szlachty ruskiej, gniazdowej. Możliwe, że istniała już przed przyłączeniem Rusi Czerwonej do Polski. Wpis z 1445 roku wymienia właściciela Sieńkę z Urzejowic przekazującego Białoboki swojemu synowi Janowi Barzo. W 1454 roku jako dziedzic wymieniany jest inny z synów Sieńki, Ramsz z Białobok. Jan Barzy natomiast pisze się z Błozewa. W 1454 roku bracia Jan Barzy, Ramsz (Rampsz) i Aleksander odziedziczyli po zmarłym stryju Janie Derszniaku z Rokietnicy, podkomorzym przemyskim. W 1460 roku współwłaścicielem Białobok został Jakub Bierecki z BirczyAkta Grodzkie i Ziemskie z czasów Rzeczypospolitej Polskiej z Archiwum tak zwanego bernardyńskiego we Lwowie, Tom 13, (str. 87, 186, 327, 346, 353–356, 382, 385–386, 574–575). W 1483 roku Ramsz zamienił swoją część wsi za młyn i staw z Mikołajem sołtysem z Albigowej. Od 1487 roku część ta trzymana była przez Stanisława a następnie Ottę Pileckich właścicieli Łańcuta. Jakub Bierecki w 1496 roku sprzedał swoją część Janowi Pileckiemu. Syn Jana Mikołaj, właściciel Kańczugi, w 1498 roku darował ją swemu słudze Piotrowi Pruszynowskiemu. Pruszynowski był wymieniony jako dziedzic jeszcze w 1504 roku.

Według rejestru poborowego z 1515 roku wieś była wzmiankowana jako Byaloboky i podlegało opodatkowaniu 6 łanów kmiecych, karczma i popAleksander Jabłonowski Źródła dziejowe. Tom XVIII, część I. Polska XVI wieku pod względem geograficzno-statystycznym. Tom VII, część 1. Ziemie Ruskie, Ruś Czerwona Warszawa 1902 (str. 137) [dostęp 2019-09-23]<br/ >[Cytat: Byaloboky, lan. 6, tab. vect. gr. 6, pop gr. 15.].

Przed 1520 właścicielem został Wojciech Starzechowski, kasztelan i wojewoda bełskiMatricularum Regni Poloniae parV vol 1. Po nim dziedziczył około 1549 roku jego syn Jan Starzechowski (zm. 1567), podkomorzy lwowski i wojewoda podolski. Po jego śmierci Białoboki wraz z całym kluczem objął jego syn Stanisław, podkomorzy lwowski. Po śmierci Stanisława Starzechowskiego w 1582 roku odziedziczyli jego żona Anna z Tarłów Starzechowska i dzieci: Jan, Zofia, Dorota i Katarzyna. Opiekunem prawnym został Jan Tarło, wojewoda lubelski, ojciec Anny. Co najmniej od 1575 dzierżawcą klucza białobockiego był Mikołaj Sienieński, podkomorzy sanocki. Z umów wynika, że już wtedy w Białobokach istniał dwór obronny. Przed 1589 cały klucz białobocki: Białoboki, Ostrów, Wolica, część Dębowa, Mikulice, Rogóżno i Tarnawka zostały zakupione przez Konstantego Korniakta za sumę 100 tysięcy złotych. Starzechowscy byli u niego poważnie zadłużeni i trzymał on te dobra już wcześniej w dzierżawie.

W 1589 roku wieś należała już do Konstantego Korniakta (ojca), który płacił podatek zwany poborem od 4 i 1/2 łanu kmiecego, (co odpowiada powierzchni gruntów chłopskich przed parcelacją folwarku Lubomirskich w 1944 roku)

W samym środku doliny wsi Białoboki od strony zachodniej usytuowane jest wzgórze dość pokaźnych rozmiarów, na którym osadził swoje gniazdo rodowe Konstanty Korniakt.

W 1624 roku Tatarzy zniszczyli Białoboki wraz z zamkiem Korniaktów wybudowanym w 1609 roku. Od zadanych ran zmarł właściciel Konstanty Korniakt z Białobok (syn). Tatarzy stacjonowali w wąwozie w pobliskiej Wolicy – w wałach i urządzili tam magazyn broni zwany zwolicą. W sąsiedniej wiosce Urzejowice miał swoją bazę wódz tatarski, skąd robił wypady na sąsiednie wsie i zamek Korniaktów.

Wieś była następnie wzmiankowana w rejestrach poborowych z: 1628Zdzisław Budzyński i Kazimierz Przyboś. Polska południowo-wschodnia w epoce nowożytnej. Źródła dziejowe tom I, część 1. Rejestr poborowy ziemi przemyskiej 1628. Wydawnictwo WSP. Rzeszów 1997 (str. 35)<br/ >[Cytat: Białoboki: hortulani agris carenres 4 per gr 4; inquilinus pecora habens 1 gr 8; inquilini pauperes 3 per gr 2 .......................1/0/0.], 1651Zdzisław Budzyński i Kazimierz Przyboś. Polska południowo-wschodnia w epoce nowożytnej. Źródła dziejowe tom I, część 2. Rejestr poborowy ziemi przemyskiej 1651. Wydawnictwo WSP. Rzeszów 1997 (str. 18)<br/ >[Cytat: Białoboki: lanei omnes ad curiam antiquitus accepti, taberna annualis gr 12, hortulani in agris 4 per gr 6, inquilini cum pecore 4 per gr 8, inquilini pauperes 7 per gr 2, a caldeari vini cremati gr 12, a propinatione eiusdem gr 6 ...................[3/10/0].], 1658Zdzisław Budzyński i Kazimierz Przyboś. Polska południowo-wschodnia w epoce nowożytnej. Źródła dziejowe tom I, część 3. Rejestr poborowy ziemi przemyskiej 1658. Wydawnictwo WSP. Rzeszów 2000 (str. 41)<br/ >[Cytat: Białoboki: lanei omnes ad curiam antiquibus accepti; taberna annualis gr 12, hortulani in hortis 4 per gr 4, inquilini cum pecore 5 per gr 8, inquilini pauperes 7 per gr 2, a propinatione vini cremati gr 6 ....................2/28/0<br/ >Caldea[to]r vini cremati desolatus et abiuratus ..............0/12/0.], a w 1674 roku wieś posiadała 91 domów (w tym 47 we folwarku)Zdzisław Budzyński i Kazimierz Przyboś. Polska południowo-wschodnia w epoce nowożytnej. Źródła dziejowe tom I, część 4. Rejestr pogłównego ziemi przemyskiej 1674. Wydawnictwo WSP. Rzeszów 2000 (str. 9)<br/ >[Cytat: Białoboki: a curia fl. 47/15 et a personis subditorum 44 ................91/15.].

Wydana w 1786 r. popularna później „Geografia (...) Galicyi i Lodomeryi” autorstwa hr. Ewarysta Andrzeja Kuropatnickiego podawała: Białoboki. Wieś niegdyś domu Korniaktów; wielkość pałacu wcale już pustego, okazuje potomności zamożność tego już wygasłego domu.

. Na drugim krańcu tej niecki, od południowo-wschodniej strony, na stromym brzegu leży wieś Ostrów.

Najazdy na zamek w BiałobokachWładysław Łoziński Prawem i lewem. Obyczaje na Czerwonej Rusi w pierwszej połowie XVII wieku, 1903, (str. 98) Konstanty Korniakt po ojcu odziedziczył nie tylko fortunę, ale i wiele nieprzyjaźni. Przeciw jego nobilitacji w 1601 roku protestował Hieronim Jazłowiecki, który stracił za długi Sośnicę na rzecz Korniakta, i Stanisław Stadnicki -„Diabeł Łańcucki”, który również był dłużny Korniaktowi fortunę. Pierwszą awanturę, jaką wywołał Konstanty w ziemi przemyskiej, to 1603 roku, i pojedynek ze Stanisławem Branickim, którego porąbał szablą jako niespełna dwudziestolatek, a od 1609 roku stał się już postacią typową dla tamtego okresu.

Najechał zbrojnie na Marcina z Goraja, wypędził ze swoich włości Annę z Fredrów Jaksmanicką, w prywatnym więzieniu trzymał szlachcica Jaczewskiego, a za pomocą swego sługi Adama Żydowskiego zabił na rynku w Przemyślu, Marcina Sadowskiego. W 1609 roku napadł i zabił chorążego Rudnickiego oraz jego 16 podwładnych, zabierając ich dobra osobiste.

W czasie, gdy Stadnicki „Diabeł” prowadził wojnę z Łukaszem Opalińskim, Korniakt wygrywał cztery wielkie procesy przeciw Stadnickiemu; pierwszy o sumę 40 tysięcy zł, która należała się jeszcze jego ojcu z dóbr łańcuckich, drugi o 30 tysięcy zł za lasy w Albigowie i Wysokiej, trzeci o 100 tysięcy zł za dochody z gwałtownie odjętych włości i najazd na Sośnicę, czwarty o 42 tysięcy zł za zrabowane przy tym najeździe klejnoty i kosztowności. Suma pretensji to 212 tysięcy złotych, jak na tamte czasy olbrzymia. Gdyby Stadnicki ją spłacił, zostałby bankrutem. Trybunał zmniejszył ją o połowę, a i Korniakt w razie dobrowolnej ugody, chciał jeszcze obniżyć. Jednak, Stadnicki „Diabeł” w wojnie z Opalińskim zginął, a jego synowie zwani „Diablętami" Władysław, Zygmunt i Stanisław wzorem ojca nie zamierzali uzgadniać żadnych kompromisów. Najstarszy, Władysław w porozumieniu ze stryjecznym bratem Aleksandrem, sprzedał temu ostatniemu fikcyjnie majątek Łańcut i zebrał oddziały hajduków. Wojna z Korniaktem rozpoczęła się od nowa, aż do śmierci „Diabląt”. Konstanty Korniakt prowadził też wojnę z bratem „Diabła" Adamem Stadnickim – panem włości Dubiecka i wojewodą, sanockim oraz z jego synem Hieronimem. Konstanty zmarł w 1624 roku mając 40 lat, pozostawiając dwóch synów, Karola i Aleksandra.

Franciszek Korniakt ożeniony z Katarzyną Bełżecką, zmarł w 1672 roku, z małżeństwa urodził się syn Antoni i dwie córki, Leonora i Katarzyna, Antoni zmarł bezpotomnie, a zamek w Białobokach po jego śmierci uległ zapomnieniu i ruinie.

Stanisław Stadnicki herbu Szreniawa „Diabeł Łańcucki” urodził się około 1551 roku w Dubiecku, jako pierwszy syn Stanisława Mateusza Stadnickiego, ożenionego z Barbarą, siostrą Samuela Zborowskiego. Stanisław Mateusz uchodził w Polsce za filar reformacyjnego ruchu, a jego zamek w Niedźwiedzy w województwie krakowskim za twierdzę heretycka. W 1551 roku przeniósł się do Dubiecka i zaczął szerzyć reformację w Przemyskim. W Dubiecku znaleźli schronienie i protekcję dwaj wybitni reformatorzy, Jerzy Tobołka i Andrzej z Dynowa, obaj wyklęci przez kościół rzymskokatolicki. Dołączył do nich wikary z Niedźwiedzy, Wojciech z Iłży, który ochrzcił w obrzędzie luterańskim nowo narodzonego syna Stadnickiego. W Dubiecku rozpoczęto odprawiać nabożeństwa luterańskie z liturgia po Polsku i zaczęto szerzyć żywą propagandę różnowierstwa. W 1552 roku biskup Dziaduski rzucił na Stadnickiego ekskomunikę, pozbawiając go wszelkich dostojeństw i honorów oraz dóbr ruchomych i nieruchomych. W odpowiedzi w 1554 roku Stadnicki zajął kościół katolicki w Dubiecku, rozbił siekierą cyborium, sprofanował eucharystię, powyrzucał obrazy świętych i chorągwie. Następnie wprowadził do niego wśród śpiewu ambrozjańskiego hymnu, Wojciecha z Iłży. Odtąd był w otwartej wojnie z kościołem rzymskokatolickim, i stał się zwolennikiem nauk Kalwina, usunął Wojciecha z Iłży i sprowadził Franciszka Stankra, rozkazując mu ponownie ochrzcić swoje dzieci w tejże wierze. Założył szkołę reformacyjną w Dubiecku i sprowadził do niej 5 profesorów, rozwinął ją w zakład naukowy, szkoła zdobyła w krótkim czasie ogromna popularność, ogałacając z uczniów szkołę katedralną w Przemyślu. Stanisław Mateusz Stadnicki zmarł w 1563 roku, główne gniazdo rodziny przypadło Andrzejowi, z czego by wynikało, że był najmłodszym z braci, zwyczajem spadkowym przestrzeganym prawie w całe Polsce, samo gniazdo rodziny przypadało najmłodszemu synowi. Najstarszy, czyli Stanisław Stadnicki zw. „Diabłem Łańcuckim” otrzymał w dziale; Nienadowę, Szklary, Tarnawę, Piątkowe i Iskań.