Anna Strumińska (ur. 22 października 1941 w Grodnie zm. 16 maja 1990 w Pforzheim) – polska malarka.

W 1968 uzyskała dyplom z grafiki żurnalowej w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Łodzi. Członek Związku Polskich Artystów Plastyków, stypendystka polskiego Ministra Kultury i Sztuki. Po studiach związana z Lublinem, od 1982 mieszkała i tworzyła w Niemczech. W latach 1984–1985 stypendystka niemieckiego Atelierhaus w Worpswede. Stworzyła około 200 obrazów olejnych, setki pasteli, akwareli, szkiców kredkami i rysunków piórkiem. Jej prace znajdują się m.in. w galeriach Lublina, Kazimierza Dolnego i Torunia, w Galerii Malarstwa Polskiego XX Wieku Muzeum Lubelskiego oraz w zbiorach prywatnych w kraju i za granicą, a także w muzeach w Lublinie, Kazimierzu Dolnym, Toruniu, w zbiorach Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz w prywatnych kolekcjach w kraju i za granicą.

Życiorys Pierwsze lata życia spędziła z rodzicami w okupowanym Grodnie i Kaszubińcach, gdzie pracował jej ojciec - Henryk. Koniec wojny zastał Strumińskich w odkrytej węglarce pociągu repatriacyjnego na dworcu w Poznaniu. Stamtąd trafili do Lublina, gdzie przez kilka lat zajmowali ciasne mieszkanie w zapuszczonej kamienicy. Tam urodził się jej brat - Zygmunt (1948). Gdy w 1952 urodziła się siostra Maria, cała rodzina przeprowadziła się do pobliskiego Świdnika. Jeszcze w dzieciństwie lekarze zdiagnozowali u Anny skoliozę. Źle leczone schorzenie stało się przyczyną ciężkiego, trwałego kalectwa przyszłej malarki. W 1957 zmarła jej matka - Halina, druga żona ojca nie zaakceptowała kalekiej pasierbicy. W 1961 Strumińska wyjechała z rodzinnego domu na studia do Łodzi, gdzie uczyła się pod kierunkiem Stefana Wegnera i Stanisława Fijałkowskiego, przyjaciela i ucznia Władysława Strzemińskiego. Okres studiów Strumińskiej przedłużyły choroby i wielomiesięczne pobyty w szpitalach, jednak upór i potrzeba tworzenia zwyciężyły. W 1968 roku otrzymała dyplom z oceną bardzo dobrą. Po studiach wróciła do domu i malowała w zaadaptowanej na pracownię piwnicy. Dopiero od 1974 Strumińska mogła tworzyć w nowej, przestronnej pracowni, jaką przyznano jej w Lublinie. Szybko stała się ona nie tylko miejscem pracy artystki, ale też spotkań ówczesnej lubelskiej bohemy. W tym okresie uczestniczyła w wielu plenerach malarskich i odbywała zagraniczne podróże (m.in.: do Szwecji gdzie wystawiano jej prace i Hiszpanii). W 1982, na zaproszenie Senatu miasta Bremy, wyjechała do Niemiec na wernisaż wystawy swoich prac w tamtejszej „La petit galerie”. Entuzjastyczne przyjęcie jej twórczości w Niemczech sprawiło, że artystka postanowiła zostać za granicą. Wiele razy odwiedzała Polskę, ale nigdy nie wróciła na stałe. W 1984 otrzymała artystyczne stypendium prestiżowego Atelierhaus w Worpswede. Tam nawiązała wiele znajomości, m.in.: z niemieckim pisarzem Michaelem Zellerem. Intensywne życie artystyczne nie pozostało bez wpływu na zdrowie niepełnosprawnej artystki. Kiedy – osłabiona chorobą – nie mogła już malować, tworzyła rysunki i miniatury tuszem i pastelami. Zmarła w szpitalu Pforzheim. Urna z jej prochami spoczywa w rodzinnym grobowcu na cmentarzu przy ul. Lipowej w Lublinie.

Twórczość Główne założenia jej twórczości ukonstytuowały się już w okresie studiów, a potem były przez artystkę systematycznie rozwijane. Nie można dzieł Strumińskiej nazwać „czystą abstrakcją”, gdyż malowała z natury, wydaje się, że najbliższa jest jej „abstrakcja aluzyjna”. W jej dziełach można wyróżnić trzy sposoby budowania obrazu.W pierwszym na całym płótnie zostaje naszkicowana linearna konstrukcja tworząca jakby szkielet obrazu. Na tak zorganizowaną kompozycję malarka nakłada płaską plamę barwną. Te plamy barwne są silnie ze sobą skontrastowane a miejsca największych kontrastów – tak konturu jak koloru – są tzw. kluczami kompozycyjnymi: najmocniej działającymi miejscami w obrazie. To wokół nich organizuje się cała malarska rzeczywistość. Światło i cień to także płaskie plamy koloru. Dzielą one obrazy na dwie wyraźnie od siebie odgraniczone części.Drugi sposób to malarstwo wrażeniowe. Obrazy olejne malowane są tak laserunkowo, że przypominają akwarelę. Pozbawione konturu plamy zlewają się i przenikają nawzajem. W ten sposób malowane są przede wszystkim pejzaże. Perspektywa tych wrażeniowych obrazów jest odśrodkowa, otwarta, często ulatująca z jednego punktu na wszystkie strony. Kontrasty barwne są łagodniejsze niż w pierwszym sposobie.Trzeci sposób malowania jest syntezą dwóch pierwszych. Strumińska często łączyła graficzne, linearne kompozycje z laserunkowo malowaną plamą barwną. W partiach światła rysowane na bieli wrażliwe linie raz zderzają się ze sobą tworząc zamknięcia kompozycji, innym razem wylatują poza obraz wprowadzając doń lot i dynamikę. Z kolei w partiach cienia obraz tworzą przenikające się nawzajem, malowane laserunkowo plamy brązów i czerni. Stosunki przestrzenne zostają tu ukazane przez nakładanie się na siebie płaskich form. To, co bliższe zasłania to, co dalsze. Przestrzeń w obrazach Strumińskiej zostaje spłaszczona, ale wzajemne oddziaływania załamujących się płaszczyzn i ulatujących wrażliwych linii tworzą jednak jakąś jej iluzję.W jej malarstwie nastąpiło połączenie dwóch podstawowych wątków sztuki współczesnej: postimpresjonistycznego „ruchomego widzenia” skoncentrowanego na wrażeniu, jakie daje kolor w świetle, oraz kubistycznego rozumienia obrazu jako kompozycji form i linii, tworzących na płótnie pewien układ wraz z jego uproszczeniem i geometryzacją.Potrafiła, ale nie chciała malować realistycznie, nie zależało jej na osiągnięciu iluzji głębi w rozumieniu geometrii wykreślnej lecz o precyzyjną konstrukcję kształtów i barw na dwuwymiarowej płaszczyźnie. Jej obrazy rzadko posiadają fabularną treść, pełne są za to treści „poetyckiej”. Strumińska uważała, że wartości malarskie istnieją w dziele bez względu na jego temat.W Polsce rozwój twórczości Strumińskiej przebiegał od małych, prawie monochromatycznych obrazów, gdzie płaskie powierzchnie doskonale się równoważyły, poprzez duże otwarte kompozycje, w których plama barwna kładziona na bieli została spięta wrażliwą, dynamiczną linią, aż do płócien z iluzoryczną głębią utworzoną przez zachodzące na siebie i przenikające się nawzajem laserunkowe brązy.W Niemczech malarka kontynuowała wcześniejsze kierunki artystycznych poszukiwań. Na zdjęciach z pracowni w Worpswede koegzystują ze sobą oleje malowane wrażeniowo, laserunkowo z płótnami, na których mocne, płaskie formy są jakby wycięte z kolorowego papieru. Kolor był w jej malarstwie niezwykle istotny, to on miał budować napięcie w obrazie. Chciała do minimum skrócić sam akt tworzenia, zależało jej na „natychmiastowej kreacji”, maksymalnie szybkim przeniesieniu na płótno czy papier pierwszego wrażenia jakie wywarły na niej określone elementy rzeczywistości.

Wystawy indywidualne 1968 – malarstwo – Łódź, PWSSP 1971 – malarstwo – Lublin, Salon Biura Wystaw Artystycznych 1971 – rysunek żurnalowy – Świdnik, Dom Kultury 1972 – malarstwo – Nałęczów, Pałac Małachowskich 1972 – malarstwo – Lublin, Salon Biura Wystaw Artystycznych 1973 – malarstwo i rysunek – Chełm 1974 – malarstwo – Zamość, Salon Biura Wystaw Artystycznych 1974 – malarstwo i rysunek – Lublin, Salon Biura Wystaw Artystycznych 1976 – malarstwo – Lublin, Salon „Plastyka” 1976 – malarstwo i rysunek – Lublin, Salon Biura Wystaw Artystycznych 1977 – malarstwo – Lublin, Galeria „Labirynt” 1978 – malarstwo – Lublin, Dom Kultury LSM 1978 – malarstwo – Lublin, Galeria KMPiK 1978 – malarstwo – Malmö (Szwecja), Galerie Andersz 1978 – malarstwo – Karlskoga (Szwecja), Kunstgården Torpskog 1979 – malarstwo – Lublin, Filharmonia Lubelska 1979 – malarstwo – Dęblin 1980 – malarstwo i rysunek – Warszawa, Galeria PAX (ul.Piękna) 1981 – malarstwo i rysunek – Lublin, Galeria PAX 1982 – malarstwo i rysunek – Warszawa, Maria-Teresa Zapiain (ul.Szpitalna) 1982 – malarstwo, rysunek, pastele – Bremen (Niemcy), La Petite Galerié 1983 – malarstwo i pastele – Varellbusch (Niemcy), Galerie L.K. 1983 – malarstwo – Preetz (Niemcy) 1984 – malarstwo i pastele – Worpshausen (Niemcy), Niels-Stensen Haus 1985 – malarstwo – Münster (Niemcy) 1985 – malarstwo i rysunek – Bremen (Niemcy), La Petite Galerié 1986 – malarstwo – Bremen (Niemcy), Galeria Ars Nova Villa Ichion 1987 – malarstwo – Baden-Baden (Niemcy), Galerie Cosa Nova 1988 – malarstwo i rysunek – Pforzheim (Niemcy), Galerie Wolf 1988 – malarstwo, pastele, kaligrafia – Maulbronn (Niemcy), Galerie am Klostertor 1988 – malarstwo – Karlsruhe (Niemcy), BBB Empore 1988 – malarstwo – Filderstadt (Niemcy) 1989 – malarstwo i pastele – Bühl (Niemcy), Galerie Jutta’s Schneckenkaus 1989 – malarstwo – Stuttgart (Niemcy) 1989 – malarstwo – Fulda (Niemcy) 1989 – malarstwo – Norymberga (Niemcy), Theater im Altstadthof 2010 – Metafizyka koloru – malarstwo – Warszawa "Galeria -1" Centrum Olimpijskie (wernisaż 08.12.2010 do 09.01.2011) 2021 – Dźwięki barw – malarstwo Anny Strumińskiej – Świdnik, Miejsko-Powiatowa Biblioteka Publiczna

Wystawy zbiorowe 1969 – malarstwo – Rzeszów, „Malarstwo Młodych” 1972 – malarstwo – Rzeszów, „Jesienne konfrontacje” 1972 – malarstwo – Toruń, „Kopernik – kosmos” 1973 – malarstwo – Opole, „Wiosna opolska” 1973 – malarstwo – Koszalin, Wystawa Plastyków Lubelskich 1973 – malarstwo – Lublin, „Wystawa czterech województw” 1973 – malarstwo – Bielsko-Biała, „Bielska Jesień” 1974 – malarstwo – Warszawa, „Panorama Warszawska” 1975 – malarstwo – Lublin-Majdanek, Wystawa „Przeciw wojnie” 1975 – malarstwo – Poznań, Wystawa pokonkursowa im. Spychalskiego 1976 – malarstwo – Debreczyn (Węgry), Wystawa Malarzy Lubelskich 1977 – malarstwo – Bielsko-Biała, „Bielska Jesień” 1977 – malarstwo – Wrocław, „Tematy Muzyczne w Malarstwie” 1977 – malarstwo – Sandomierz, Wystawa Malarstwa 1979 – malarstwo – Lublin, Wystawa „Przeciw wojnie” 1979 – malarstwo – Warszawa, Wystawa Malarstwa „Dziecko” 1980 – malarstwo – Lublin, Wystawa Malarstwa „Lubelskie Zagłębie Węglowe” 1980 – malarstwo – Lublin, Wystawa projektów ubioru 1982 – malarstwo – Lublin, Muzeum Diecezjalne, Wystawa Sztuki Sakralnej 1985 – malarstwo – Worpswede (Niemcy), Wystawa „Atelierhaus” 1985 – malarstwo – Bremen (Niemcy), Wystawa malarstwa 1988 – malarstwo i pastele – Plattenhard (Niemcy), Dom St. Vinzenz 1991 – malarstwo – Warszawa, Zachęta – wystawa „Jesteśmy” 1996 – malarstwo – Lublin, Muzeum Zamek Lublin, wystawa 60 lat ZPAP 2008 – malarstwo – Lublin, Wystawa jubileuszowa 50 lat Galerii ART ZPAP 2009 – malarstwo – Lublin

Udział w wystawach okręgowych ZPAP, plenerach międzynarodowych (Węgry) i ogólnopolskich "Kazimierz" Kazimierzu Dolnym nad Wisłą "Roztocze" Zamość "Metafora", "Kosmos" Kluczkowice "Konie" Białka Nałęczów Brok nad Bugiem wystawy poplenerowe.

Przypisy

Bibliografia Archiwum rodzinne malarki. Marta Sztokfisz COMMITMENT TO EUROPE arts & business. Lech „Lele” Przychodzki „Obyczaje” Nr 4 zima 2001. Ks.prof.dr hab. Witold Broniewski (Stuttgart) „Zero 15” maj 1995. Lublin.

Kategoria:Polscy malarze Kategoria:Absolwenci Akademii Sztuk Pięknych w Łodzi Kategoria:Pasteliści Kategoria:Urodzeni w 1941 Kategoria:Zmarli w 1990 Kategoria:Ludzie urodzeni w Grodnie Kategoria:Członkowie Związku Polskich Artystów Plastyków Kategoria:Malarze związani z Łodzią