Tadeusz Gałecki (ur. w Irkucku, zm. 27 stycznia 1941 w WarszawieNekrolog w: „Nowy Kurier Warszawski”, nr 24 z 29 stycznia 1941 roku.) – generał brygady Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Syn Stanisława (zm. 1874), lekarza, powstańca 1863, i Wiktorii z Maszewskich urodzony 11 lipca (29 czerwca) 1868 w Irkucku, ówczesnej stolicy guberni irkuckiej. Do 1885 uczył się w szkole realnej w Tiumeniu, a następnie w Jekaterynburgu. 8 listopada 1885 wstąpił do armii rosyjskiej jako wolontariusz i został wcielony do 6 rezerwowego pułku piechoty. 20 sierpnia 1887 został przyjęty do Czugujewskiej Szkoły Junkrów Piechoty. 6 sierpnia 1889, po ukończeniu szkoły, został mianowany chorążym i wcielony do 6 pułku piechoty. W styczniu 1902 został przeniesiony do 69 riazańskiego pułku piechoty w Lublinie. Awansował na pułkownika. Po rewolucji październikowej był więziony przez bolszewików za czynny udział w organizowaniu polskich formacji wojskowych na Ukrainie.
25 listopada 1918 roku został przyjęty do Wojska Polskiego, w stopniu pułkownika ze starszeństwem z dniem 3 października 1914 rokuDziennik Rozporządzeń Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 7 z 30.11.1918 r. i przydzielony do Komisji Emerytalnej Ministerstwa Spraw WojskowychDziennik Rozporządzeń Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 10 z 11.12.1918 r.. 6 czerwca 1919 roku został przeniesiony z Dowództwa Wojsk Samochodowych Okręgu Generalnego „Lublin” w Lublinie do Armii WielkopolskiejDziennik Rozkazów Wojskowych Nr 71 z 28 czerwca 1919 roku, poz. 2300..
6 czerwca 1919 roku na wniosek głównodowodzącego Sił Zbrojnych Polskich w byłym zaborze pruskim, generała piechoty Józefa Dowbor-Muśnickiego został zatwierdzony przez Komisariat Naczelnej Rady Ludowej w posiadanym stopniu pułkownikaTygodnik Urzędowy Naczelnej Rady Ludowej Nr 23 z 24.06.1919 r.. 22 maja 1920 roku został ponownie zatwierdzony w Wojsku Polskim w stopniu pułkownika z dniem 1 kwietnia 1920 rokuDziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 20 z 29.05.1920 r..
W czasie wojny z bolszewikami dowodził 7 pułkiem Strzelców Wielkopolskich (od 1 czerwca do 2 września 1919), II Brygadą 2 Dywizji Strzelców Wielkopolskich (od 2 września 1919Obowiązki dowódcy II brygady 2 DSW łączył do dnia 3 listopada 1919 roku z pełnieniem obowiązków dowódcy 7 Pułku Strzelców Wielkopolskich.) i XXX Brygadą Piechoty (od 20 IX 1920). W 1921 roku został mianowany dowódcą piechoty dywizyjnej 15 Wielkopolskiej Dywizji Piechoty.
26 października 1923 roku Prezydent RP Stanisław Wojciechowski zatwierdził go w stopniu generała brygady ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku, w związku z przeniesieniem w stan spoczynkuDziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 70 z 7.11.1923 r..
Żonaty z Leonią Kowalewską, z którą miał dwóch synów: Tadeusza Józefa (1898–1945), prawnika, sędziego w Radomiu, zmarłego podczas ewakuacji KL Gross-Rosen i Jarosława Wiktora (ur. 25 kwietnia 1900).
Pochowany w alei głównej na cmentarzu Powązki Wojskowe w Warszawie (kwatera A23-tuje-1)Wyszukiwarka cmentarna - Warszawskie cmentarze.
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 1105 – 13 maja 1921 Krzyż Walecznych dwukrotnie
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Absolwenci Czugujewskiej Szkoły Wojskowej Kategoria:Dowódcy 61 Pułku Piechoty (II RP) Kategoria:Generałowie brygady II Rzeczypospolitej Kategoria:Ludzie urodzeni w Irkucku Kategoria:Pochowani na Powązkach-Cmentarzu Wojskowym w Warszawie Kategoria:Polacy – oficerowie Imperium Rosyjskiego Kategoria:Polacy – żołnierze Armii Imperium Rosyjskiego w I wojnie światowej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1868 Kategoria:Zmarli w 1941 Kategoria:Żołnierze Armii Wielkopolskiej