31 Stalingradzka Dywizja Strzelecka odznaczona Orderami Czerwonego Sztandaru, Suworowa i Bohdana Chmielnickiego (, 31 DS) – związek taktyczny piechoty Armii Czerwonej.
W czerwcu 1941 pod dowództwem pułkownika Michaiła Ozimina w składzie 40 Korpusu Strzeleckiego Zakaukaskiego Okręgu Wojskowego. W 1945 roku razem z 214 Dywizją Strzelecką i 373 Dywizją Strzelecką wchodziła w skład 78 Korpusu Strzeleckiego. W czasie walk na ziemiach polskich 31 DS dowodził płk Iwan Chilczewski. Dywizja uczestniczyła m.in. w ofensywie Armii Czerwonej rozpoczętej 12 stycznia 1945 roku, biorąc udział w przełamaniu niemieckich fortyfikacji Stellung a2. Uczestniczyła też w zdobyciu Bolesławca i zakończeniu w mieście panowania reżimu III Rzeszy.
Dowództwo dywizji Dowódcy: płk Iwan Chilczewski.
Struktura organizacyjna Dowództwo 31 Dywizji Strzeleckiej 75 Pułk Strzelecki 177 Pułk Strzelecki 248 Pułk Strzelecki 32 Pułk Artylerii 129 Pułk Artylerii Haubic 151 samodzielny dywizjon artylerii przeciwpancernej dywizjon artylerii przeciwlotniczej 86 kompania zwiadowcza 128 samodzielny batalion łączności → 128 samodzielna kompania łączności (23.04.1943 - 01.08.1943) 1149 samodzielna kompania łączności (01.08.1943 - 25.11.1944) 52 samodzielny batalion łączności (od 25.11.1944) 104 batalion saperów 16 batalion medyczno-sanitarny
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Kategoria:Radzieckie dywizje piechoty Kategoria:Jednostki wojskowe odznaczone Orderem Czerwonego Sztandaru Kategoria:Jednostki wojskowe odznaczone Orderem Suworowa Kategoria:Jednostki wojskowe odznaczone Orderem Bohdana Chmielnickiego