CGA (ang. Color Graphics Adapter; także Color/Graphics Monitor Adapter) – jeden ze standardów kart graficznych dla komputerów z rodziny IBM PC, wprowadzony obok MDA wraz z pierwszym komputerem rodziny IBM PC w 1981 roku.
Oryginalna karta IBM CGA została zbudowana na kontrolerze Motorola 6845 i zawiera 16 kB pamięci obrazu (display buffer) mapowanej w przestrzeni adresowej od (16 kB, bez parzystości). Adapter obsługuje dwa podstawowe tryby pracy: alfanumeryczny (A/N) oraz graficzny all points addressable (APA).
Karta udostępnia wyjście bezpośrednie (direct drive) w standardzie TTL (złącze 9-pin D-Sub: sygnały R, G, B, bit intensywności oraz synchronizacje pozioma i pionowa) oraz wyjście kompozytowe (gniazdo typu phono/RCA; sygnał wideo o amplitudzie ok. 1,5 Vpp). Przewidziano także złącze dla zewnętrznego modulatora RF (do podłączenia telewizora) oraz interfejs pióra świetlnego.
W trybie alfanumerycznym karta pracuje w rozdzielczościach 40×25 (dla telewizorów i monitorów o niższej rozdzielczości) oraz 80×25 (dla monitorów o wyższej rozdzielczości); znaki są definiowane w polu 8×8 punktów i przechowywane w generatorze znaków w pamięci ROM (8 kB), a wybór jednego z fontów realizowany jest sprzętowo zworką (jumper). W trybie barwnym dostępnych jest 16 kolorów pierwszego planu i 8 kolorów tła na znak oraz miganie na poziomie pojedynczego znaku. Każda pozycja znaku na ekranie zajmuje dwa bajty (kod znaku i bajt atrybutu), co umożliwia przechowywanie do 8 stron ekranu w trybie 40×25 oraz do 4 stron w trybie 80×25 w pamięci adaptera.
Źródła polskojęzyczne z lat 80. i 90. opisywały CGA jako jeden z podstawowych standardów kart graficznych w komputerach zgodnych z IBM-PC.
Tryby graficzne mały|Pac-Man w rozdzielczości 160 × 100 z 16 kolorami
Może pracować w dwóch podstawowych trybach: Znakowym (alfanumerycznym, A/N) w rozdzielczościach: 40×25 znaków (łącznie 2000 bajtów na stronę: 1000 bajtów kodów znaków i 1000 bajtów atrybutów), 80×25 znaków (łącznie 4000 bajtów na stronę; do 4 stron w pamięci adaptera). Graficznym (APA), obejmującym m.in.: 160×100, do 16 kolorów (tryb niskiej rozdzielczości; wymaga 8000 bajtów pamięci i nie jest wspierany przez ROM/BIOS – wymaga specjalnego programowania i jest zestawiany na bazie trybu A/N 40×25), 320×200, 4 kolory jednocześnie (wymaga 16000 bajtów pamięci; 4 piksele na bajt, wybór zestawu barw jest kontrolowany rejestrami wyboru koloru), 640×200, czarno-biały (wymaga 16000 bajtów pamięci).
W trybie A/N znaki są pobierane z generatora znaków w ROM i mają pole 8×8 punktów; w trybie graficznym (APA) obraz jest pobierany bezpośrednio z pamięci obrazu mapowanej w przestrzeni adresowej od . Rejestry trybów i wyboru koloru są dostępne m.in. pod adresami portów (mode control), (color select) oraz (status), a programowanie kontrolera 6845 odbywa się przez porty (indeks) i (dane).
Karty CGA zostały zastąpione kartami EGA (IBM EGA: 2 sierpnia 1984), przy czym aplikacje korzystające z interfejsu BIOS były co do zasady zgodne z EGA.
Palety kolorów Wszystkie 16 kolorów możliwedo wyświetlenia w trybie znakowym 0 – czarny#000000 8 – (ciemny) szary#555555 1 – niebieski#0000AA 9 – jasny niebieski#5555FF 2 – zielony#00AA00 10 – jasny zielony#55FF55 3 – niebiesko-zielony#00AAAA 11 – jasny niebiesko-zielony#55FFFF 4 – czerwony#AA0000 12 – jasny czerwony#FF5555 5 – fioletowy#AA00AA 13 – różowy#FF55FF 6 – brąz (pomarańcz)#AA5500 14 – żółty#FFFF55 7 – biały (jasny szary)#AAAAAA 15 – jasny biały#FFFFFF
4-kolorowa paleta trybu graficznego #1 podstawowy 5 – fioletowy 3 – niebiesko-zielony 7 – biały (jasny szary) 4 kolorowa paleta trybu graficznego #2 podstawowy 4 – czerwony 2 – zielony 6 – brąz (pomarańcz)
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Standardy wyświetlania obrazu