Nadia Tueni (ur. w 1935 w Baklin, zm. w 1983 w Bejrucie) – libańska poetka, tworząca w języku francuskim, druzyjka, siostra byłego ministra telekomunikacji, Marwana Hamadeha, żona dziennikarza Ghassana Tueniego, matka Dżubrana Tueniego.
Twórczość Les Textes blonds, 1963. L'Âge d'écume, 1965. Juin et les Mécréantes, Seghers, 1968. Poèmes pour une histoire, 1972, Seghers, nagroda Académie française w 1973. Le Rêveur de Terre, 1975, Seghers. Liban: vingt poèmes pour un amour, 1979, Bejrut. Archives sentimentales d'une guerre au Liban, 1982, Bejrut. La Terre arrêtée, recueil posthume, 1984, Belfond. Une guerre pour les autres, Lattès, 1985. De ma fenêtre sans maison, Le Chêne, 1996. Jardinier de ma mémoire, Flammarion, 1998. Nadia Tueni, Les œuvres poétiques complètes. Éditions Dar An-Nahar, 1986. Nadia Tueni, La prose. Éditions Dar An-Nahar, 1986.
Linki zewnętrzne
Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Świętego Józefa w Bejrucie Kategoria:Libańscy poeci Kategoria:Urodzeni w 1935 Kategoria:Zmarli w 1983