thumb|250px|Kłódka zawieszona na skoblu przechodzącym przez otwór we wrzeciądzu Wrzeciądz (dawniej także w formach: rzeciądz, rzecządz, rzecądz, rzejcuz, rzecoz) – okucie budowlane, zamknięcie drzwi lub bramy, element w formie sztaby (lub płaskownika) z otworem współpracujący ze skoblem służący wraz z nim do mocowania kłódki, czasem (szczególnie w przeszłości) w formie krótkiego łańcucha, służącego do zamykania drzwi od wewnątrz.
Bibliografia Słownik języka polskiego J. Karłowicza, A. Kryńskiego i W. Niedźwiedzkiego, tom VII, Warszawa 1919, s. 728 (DjVu) Słownik języka polskiego PWN
Kategoria:Elementy budowlane