Pedagogika antyautorytarna – pojęcie obejmujące kilka nurtów pedagogicznych powstałych w XX wieku. Ich wspólną cechą jest bezpośredni sprzeciw wobec autorytarnych tendencji pojawiających się w wychowaniu, oświacie i w życiu społecznym (zob. osobowość autorytarna).
Zakres pedagogiki antyautorytarnej nie mieści się w obrębie jednej teorii, odnosi się zarówno do ideologii wychowania rewolucyjnego w nurcie politycznym, gdzie głównym celem są radykalne zmiany kulturowe, społeczne i polityczne, jak i wychowania wolnego od represji i społecznego przymusu w nurcie edukacyjnym.
Pedagogika antyautorytarna związana z nurtem politycznym dąży do wolności jednostki w sprawiedliwym społeczeństwie. W tym sensie wychowanie jest traktowane jako jeden z elementów walki o społeczne zmiany. Prekursorami byli m.in. Theodor Adorno i Janusz Korczak.
Pedagogika antyautorytarna w nurcie edukacyjnym wyrosła na kontestacji pokolenia roku 1968. Tradycyjne, autorytarne wychowanie jest przez nią negowane na rzecz relacji partnerskich z rodzicami i nauczycielami. W myśl jej zasad rozwój dziecka powinien przebiegać swobodnie, co objawia się m.in. sprzeciwem tego nurtu pedagogicznego wobec tabuizacji różnych sfer życia dziecka, zwłaszcza seksualnego.
Zobacz też antypedagogika czarna pedagogika descholaryzacja społeczeństw
Bibliografia
Kategoria:Nurty pedagogiczne