Instrukcja techniczna G-4 – standard techniczny w geodezji w Polsce, obowiązujący na podstawie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 marca 1999 (Dz.U. Nr 30, poz. 297), zbiór wytycznych dotyczących geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych wprowadzonych zarządzeniem Prezesa Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii z 28 czerwca 1979 w sprawie stosowania instrukcji technicznej "G-4 Pomiary sytuacyjne i wysokościowe"na podstawie art. 8 ust. 1 dekretu z 13 czerwca 1956 o państwowej służbie geodezyjnej i kartograficznej (Dz.U. nr 25, poz. 115) oraz zarządzenia nr 39 Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z 12 grudnia 1972 w sprawie uprawnień Prezesa Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii (Dz.Urz. GUGiK nr 8, poz. 32). Ostatnim wydaniem jest wydanie III z 1988 opracowane w Instytucie Geodezji i Kartografii przez Apoloniusza Szejbę, Bogdana Grzechnika, Stefana Kacprzaka, Jana Kulkę, Henryka Musiatowicza zgodnie z zaleceniami Biura Rozwoju Nauki i Techniki Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii reprezentowanego przez Edwarda Jarosińskiego. W związku z wprowadzeniem ustawy o infrastrukturze informacji przestrzennej z 4 marca 2010 roku, standardy techniczne jako przepisy wykonawcze zachowują moc do 8 czerwca 2012 roku.
Instrukcja G-4 zawiera ogólne zasady techniczne, obowiązujące przy wykonywaniu bezpośrednich i fotogrametrycznych: pomiarów sytuacyjnych – zespołu czynności technicznych pozwalających na określenie kształtu, wielkości i wzajemnego położenia szczegółów terenowych, umożliwiających przedstawienie ich obrazów w rzucie prostokątnym na powierzchnię odniesienia, pomiarów wysokościowych – zespołu czynności technicznych pozwalających na określenie wysokości punktów względem przyjętego poziomu odniesienia i umożliwiających przedstawienie form ukształtowania terenu, pomiarów uzupełniających – zespołu czynności technicznych pozwalających na dostosowanie dokumentów geodezyjno-kartograficznych do ich zgodności z terenem w zakresie ustalonej dla nich treści,
służących do sporządzania aktualizacji mapy zasadniczej oraz map tematycznych.
Instrukcja G-4 określa m.in.: prace przygotowawcze do wykonania pomiarów przedmiot pomiarów sytuacyjnych bezpośrednie pomiary fotogrametryczne pomiary zasady generalizacji konturów szczegółów terenowych przedmiot pomiarów wysokościowych bezpośrednie pomiary rzeźby terenu fotogrametryczne pomiary rzeźby terenu pomiary uzupełniające sytuacyjne wysokościowe
Stosowanie metod, narzędzi i materiałów nieprzewidzianych instrukcją G-4 jest dopuszczalne, a metod będących wynikiem postępu technicznego jest zalecane, pod warunkiem zachowania wymaganych dokładności opracowań wynikowych. Prace geodezyjne związane z podziemnym uzbrojeniem terenu regulują wytyczne techniczne G-4.4.
Pierwsze wydanie instrukcji z 1979 zastąpiło wcześniejszą instrukcję techniczną C-IV "Geodezyjna inwentaryzacja uzbrojenia terenu"wprowadzona zarządzeniem nr 8 Prezesa GUGiK z 7 czerwca 1974 (Dz. Urz. GUGiK Nr 4, poz. 26). Ponadto straciły moc zarządzenia wprowadzające do stosowania: instrukcję C-I "Pomiary sytuacyjne"wprowadzona zarządzeniem nr 20 Prezesa GUGiK z 11 lipca 1967 (Dz. Urz. GUGiK Nr 8, poz. 23) instrukcję B-VII "Pomiar rzeźby terenu"wprowadzona zarządzeniem nr 17 Prezesa GUGiK z 8 czerwca 1968 (Dz. Urz. GUGiK Nr 6, poz. 26) instrukcję B-III "Poligonizacja techniczna. Część II. Wzory i przykłady"wprowadzona zarządzeniem nr 11 Prezesa GUGiK z 9 czerwca 1971 (Dz.Urz. GUGiK z 1972 r. Nr 8, poz. 36)
Zobacz też Standardy techniczne dotyczące geodezji w Polsce
Przypisy
Kategoria:Instrukcje i wytyczne techniczne w geodezji