Dysydent ( – niezgadzający się) – synonim innowiercy chrześcijańskiego, czyli spoza wyznania dominującego w danym miejscu i czasie, np. w danym państwie. Najczęstsze znaczenia tego słowa były różne w różnych krajach: w Polsce to słowo pojawiło się w czasach Rzeczpospolitej Obojga Narodów (RON), w XVI wieku. W konfederacji warszawskiej z 1573 roku nazwano tak zwolenników reformacji (protestantyzmu)Zygmunt Poniatowski, Mały słownik religioznawczy, Wiedza Powszechna, Warszawa 1969, s. 115.. Od XVI do XVIII wieku dysydentami nazywano także prawosławnych, choć byli też znani jako dyzunici; w Anglii dysydenci to inaczej dyssenterzy. Tak nazwano wyznania protestanckie spoza anglikanizmu (Kościoła Anglii); w Szkocji dysydentami nazywano protestantów spoza narodowego Kościoła Szkocji – np. innych prezbiterian, kongregacjonistów i baptystówHervé Masson, Słownik herezji w Kościele katolickim, Wydawnictwo „Książnica”, Katowice 1993, s. 114..
Zobacz też Herezja Schizma Apostazja
Przypisy
Bibliografia
Dysydenci, Encyklopedia Onet
Kategoria:Religioznawstwo