thumb|Gibson Girl|220px Gibson Girl (pol. Dziewczyna Gibsona) – stworzona przez rysownika personifikacja amerykańskiego kobiecego ideału urody z końca XIX w. i początku XX w.. Inspiracją dla rysowanej przez Gibsona postaci była żona rysownika, Irene Langhorne i jej siostry. Czarno-białe szkice przedstawiające Gibson Girl ukazywały się m.in. w czasopismach jak „Life”, „Harper's” oraz „Collier's Weekly”.
Charakterystyka Typowa Gibson Girl była młodą przedstawicielką zamożnej klasy średniej. Była szczupła, ubierała się elegancko, ale wygodne, nie krępujące ruchów stroje, nie nosiła turniury, uzyskiwała jednak bardzo wąską talię i figurę o kształcie klepsydry dzięki wykorzystaniu gorsetu. Miała kręcone włosy, nosiła je wysoko podpięte z przodu, często z celowo puszczonymi luźno pojedynczymi kosmykami lub rozpuszczoną, opadającą na ramię, lewą częścią fryzury. Portretowane były zazwyczaj na zewnątrz, nierzadko podczas uprawiania sportu (np. jazdy na rowerze, wiosłowania czy gry w tenisa lub golfa) lub oddawania się innym pasjom (np. grze na skrzypcach).
Odbiór społeczny thumb|Cała sylwetka Gibson Girl Gibson Girl stanowiła ideał dla aspirującej klasy średniej, uosabiając amerykański sen i nadzieję na awans społeczny. Postać stała się niezwykle modna, a liczne kobiety starały się naśladować styl, ubiór i gesty z rysunków Gibsona. W celu uzyskania podobnie bujnej fryzury często wykorzystywały sztuczne włosy i peruki lub zbierały w tym celu własne wypadające podczas czesania włosy; kobiety o prostych włosach korzystały z lokówek.
Ucieleśnieniem ideału Gibson Girl była piosenkarka i aktorka , która w 1906 r. wykonała w Londynie piosenkę Why Do They Call Me a Gibson Girl?.
Przypisy
Kategoria:Moda w Stanach Zjednoczonych