Świadkowie Jehowy w Kanadzie – społeczność wyznaniowa w Kanadzie, należąca do ogólnoświatowej wspólnoty Świadków Jehowy, licząca w 2024 roku 124 407 głosicieli, należących do 1159 zborów. Na dorocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej w 2024 roku zgromadziły się 196 562 osobyW związku z pandemią COVID-19 od 14 marca 2020 do 31 sierpnia 2022 roku działalność od domu do domu była zawieszona (prowadzona była listownie, telefonicznie, w formie elektronicznej, od 31 maja 2022 roku wznowiono publiczną działalność ewangelizacyjną). Od 1 kwietnia 2022 roku program uroczystości Pamiątki śmierci Jezusa Chrystusa oraz zebrań zborowych przeprowadza się ponownie w Sali Królestwa oraz w formie „hybrydowej” (wszyscy uczestnicy w Sali Królestwa i odbierający program transmitowany przez wideokonferencje mogą brać czynny udział w punktach i dyskusjach). Do końca 2022 roku wstrzymano organizowanie kongresów regionalnych i zgromadzeń obwodowych z osobistym udziałem obecnych. Ich program został zamieszczony w oficjalnym serwisie internetowym jw.org.. Działalność miejscowych głosicieli koordynuje Biuro Oddziału w Georgetown (przedmieście Halton Hills) w pobliżu Toronto. Jedna z 27 wspólnot Świadków Jehowy na świecie, których liczebność przekracza 100 tys. głosicieli.
Przy kanadyjskim Biurze Oddziału znajduje się jedna z największych drukarń Towarzystwa Strażnica, która od 2011 roku drukuje czasopisma „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy” oraz „Przebudźcie się!” dla Kanady, Stanów Zjednoczonych, Bermudów, Gujany i większości wysp basenu Morza Karaibskiego (do około 15 tys. zborów). Wydaje ona czasopisma w 30 językach, których łączny nakład stanowi prawie 25% czasopism w skali świata. Rocznie drukuje przeszło 300 milionów czasopism oraz wysyła do Biur Oddziałów na całym świecie ponad 6000 ton czasopism i innych publikacji w przeszło 200 językach. Biuro Oddziału nadzoruje również tłumaczenie publikacji Świadków Jehowy na 12 rdzennych języków***.
Historia thumb|180px|W 1914 roku rozpoczęto wyświetlanie Fotodramy stworzenia w kanadyjskich miastach Początki Od roku 1880 wielu Kanadyjczyków zainteresowało się działalnością Badaczy Pisma Świętego. W tym samym roku w Toronto powstał pierwszy zbór któremu przewodził William Brookman, były duchowny. W roku 1888 działalnością kaznodziejską objęto zachodnie prowincje kraju. 22 lutego 1891 roku Charles Taze Russell wygłosił dwugodzinny wykład publiczny na jednodniowym zgromadzeniu w Toronto z udziałem 700 obecnych. W roku 1903 zgromadzenie odbyło się w Massey Hall w Toronto. Do roku 1911 powstało 108 zborów.
W 1914 roku rozpoczęto wyświetlanie filmu „Fotodrama stworzenia” (projekcje tłumaczone były również na język polski i ukraiński). W roku 1914 pionierka Edith Mason przeniosła się z Nowej Szkocji na Nową Fundlandię, a w maju 1916 zorganizowała tam wyświetlanie „Fotodramy stworzenia”, na który przybyło ponad 10 000 osób; powstał również tam zbór.
W 1917 roku George Young zaczął usługiwać w zborach w charakterze pielgrzyma, jak nazywano wówczas podróżujących przedstawicieli Towarzystwa Strażnica. W miastach i miejscowościach Kanady wygłaszał wykłady jak na przykład „Do piekła i z powrotem” oraz przedstawiał „Fotodramę stworzenia”. Przemawiał w teatrach przy wypełnionych salach. Plan jego wizyt w zborach zamieszczano w „Strażnicy” do roku 1921, kiedy to został skierowany na wyspy Morza Karaibskiego. W styczniu 1918 roku blisko 600 kanadyjskich duchownych podpisało petycję, w której wzywało do obłożenia zakazem publikacji Badaczy Pisma Świętego. 12 lutego 1918 roku władze kanadyjskie wydały zarządzenie, zgodnie z którym posiadanie tych publikacji było przestępstwem karanym grzywną oraz więzieniem. Zarządzenie zostało cofnięte 1 stycznia 1920 roku.
Na początku stycznia 1918 roku otworzono Biuro Oddziału w Winnipeg. Dwa lata później przeniesiono je do Toronto, początkowo do budynku przy Dundad Street West, a w latach 1923–1956 przy Irwin Avenue. W 1923 roku w zgromadzeniu w Toronto uczestniczyło około 1200 osób, a w Winnipeg około 7000. W latach 20. XX wieku działalnością kaznodziejską objęto prowincję Quebec. W roku 1925 prawnie zarejestrowano działalność Badaczy Pisma Świętego w Kanadzie.
W roku 1925 rozpoczęto emisję audycji Badaczy Pisma Świętego za pośrednictwem stacji radiowych. Do roku 1926 uruchomiono cztery własne rozgłośnie radioweStacje radiowe Towarzystwa Strażnica znajdujące się w Kanadzie: CHCY – nadająca w Edmonton (prowincja Alberta), emitowała programy i wykłady biblijne skierowane do mieszkańców kanadyjskiej prowincji Alberta. CFYC – nadająca w Vancouver (prowincja Kolumbia Brytyjska), emitowała programy i wykłady biblijne skierowane do mieszkańców kanadyjskiej prowincji Kolumbia Brytyjska. CKCX – z 1000 watowym nadajnikiem w Toronto w Kanadzie, była wykorzystywana do nadawania audycji poruszających tematy biblijne. Nadawała na obszarze kanadyjskiej prowincji Ontario. Radiostację w 1926 roku uruchomił przedstawiciel Towarzystwa Strażnica, radiotechnik Ralph Leffler. CHUC – stacja radiowa przejęta przez Towarzystwa Strażnica w roku 1925. Nadawała w Saskatoon (prowincja Saskatchewan) z Regent Building, zakupionego w tym celu dawnego teatru. Emitowała programy i wykłady biblijne skierowane do mieszkańców kanadyjskiej prowincji Saskatchewan. Dzięki położeniu programy radiowe tej stacji docierały zarówno do podnóża Gór Skalistych w zachodniej Albercie jak i do północnej części Stanów Zjednoczonych, odległych o około 320 do 480 kilometrów. Stacje nadawały biblijne programy radiowe do 1928 roku, gdy wszystkie kanadyjskie rozgłośnie wykorzystywane przez Towarzystwo Strażnica utraciły licencje w wyniku presji wywieranej na urzędników przez duchownych., w prowincjach Alberta (CHCY), Kolumbia Brytyjska (CFYC), Ontario (CKCX) i Saskatchewan (CHUC), a także korzystano z usług komercyjnych rozgłośni radiowych. W roku 1927 wykład Wolność dla ludzi, przedstawiony przez Josepha F. Rutherforda na zgromadzeniu w Toronto w Kanadzie, przekazany został przez sieć 53 stacji nadawczych w różnych krajach – również w Anglii i Australii.
W roku 1929 F.J. Franske – kapitan szkunera Morton Towarzystwa Strażnica wraz z Jimmym Jamesem prowadzili działalność kaznodziejską wśród mieszkańców Labradoru oraz wszystkich osad rybackich na Nowej Fundlandii. Zimą Franske przemierzał wybrzeże psim zaprzęgiem, działając wśród Eskimosów i Nowofundlandczyków. W następnych latach głosił w surowej krainie Cariboo w Kolumbii Brytyjskiej. W latach 30. XX wieku do działalności w trudno dostępnych zakątkach zachodniego wybrzeża Kanady – od Vancouver do Alaski wykorzystywano również łódź Charmian. Dzięki niej, działalnością objęto większą części linii brzegowej prowincji Kolumbia Brytyjska. Poza małą grupką w Prince Rupert nie było wówczas innych głosicieli na tym terenie. W latach 1930–1936 załogę łodzi stanowili pionierzy: Arne i Christina Barstadowie, Frank Franske oraz Arthur i Anna Melin. Załoga została wyposażona w przenośne gramofony i płyty z wykładami biblijnymi oraz urządzenia nagłaśniające zainstalowane na łodzi. Dzięki temu wykłady biblijne były słyszane w promieniu kilku kilometrów.
W roku 1931 zanotowano liczbę 798 głosicieli, wzrosła ona do 4269 w roku 1939. Na przełomie lat 1932–1933 George Young wraz z dużą grupą pionierów prowadził działalność kaznodziejską w okolicach Ottawy.
Ze względu na neutralność 4 lipca 1940 roku kanadyjski minister Ernest la Pointe ogłosił delegalizację działalności Świadków Jehowy oraz nakazał zamknięcie biura Towarzystwa Strażnica w Kanadzie. Jednakże w Dominium Nowej Fundlandii we wrześniu 1942 roku w St. John’s można było zorganizować kongres pod hasłem „Nowy świat”. Głosiciele odmawiający służby wojskowej trafiali do więzień, a dzieci odmawiające brania udziału w ceremoniach patriotycznych zostały wydalone ze szkół.
W okresie zakazu działalności wokół wyspy Nowa Fundlandia wykorzystywano łódź misjonarską Hope. Została zakupiona za kwotę 600 USD przez członka załogi Gusa Barnesa. Planowano prowadzić działalność głównie na południowym wybrzeżu od Port-aux-Basques do Zatoki Placentia. W trakcie zakazu w porcie Burgeo, celnicy i policja konna zamierzali zająć literaturę biblijną. Głosicielem udało się jednak pod osłoną nocy ją rozpakować i potajemnie wysłać do innego portu. Dzięki temu literatura biblijna mogła trafić do rąk zainteresowanych.
Sytuacja w prowincji Quebec W połowie lat 40. XX wieku w prowincji Quebec Świadkowie Jehowy spotkali się z brutalnym traktowaniem zarówno ze strony skrajnych ugrupowań katolickich, jak i urzędników państwowych. W 1946 roku przeprowadzono 16-dniową kampanię, w czasie której rozpowszechniano traktat zatytułowany „Zaciekła nienawiść Quebecu do Boga, Chrystusa i wolności hańbą dla całej Kanady”. Liczba spraw sądowych wytoczonych Świadkom Jehowy przekroczyła 1700. W roku 1946 Świadków Jehowy w Kanadzie bronił Hayden C. Covington.
2 marca 1947 roku Świadkowie Jehowy rozpoczęli w całym kraju kampanię, podczas której zachęcali do podpisywania skierowanej do rządu petycji w sprawie ustawy o swobodach obywatelskich. Zebrano ponad 500 000 podpisów. Była to największa petycja, jaką do tamtej pory przedłożono Parlamentowi Kanady. W 1948 roku zebrano jeszcze większą ilość podpisów, by poprzeć pierwszą petycję. W roku 1949 wypędzono misjonarzy Świadków Jehowy z miasta Joliette. W ciągu lat 1946–1950 liczba Świadków Jehowy w Quebecu wzrosła z 300 do 1000 osób, a w roku 2021 wyniosła ponad 24 tysiące.
W czerwcu 1950 roku Sąd Najwyższy Kanady w pełnym składzie przystąpił do rozpatrzenia sprawy oskarżonego o działalność wywrotową Aimé Bouchera, która miała polegać na rozpowszechnianiu traktatu „Zaciekła nienawiść Quebecu”. 18 grudnia 1950 Sąd Najwyższy po ponownej rozprawie uznał, że obywatele Kanady oraz całej Brytyjskiej Wspólnoty Narodów mogą swobodnie wyrażać obawy związane ze sposobem działania organów państwa. Orzeczenie to przyczyniło się do umorzenia pozostałych 122 spraw o działalność wywrotową wniesionych przeciw Świadkom Jehowy w Quebecu oraz oznaczało, że obywatele Kanady i całej Brytyjskiej Wspólnoty Narodów mogli odtąd swobodnie wyrażać obawy związane ze sposobem działania organów państwa.
27 sierpnia 2003 roku Sąd Apelacyjny Quebecu podtrzymał decyzję, że władze lokalne nie mogą wymagać od Świadków Jehowy zezwolenia na publiczną działalność kaznodziejską od drzwi do drzwi, ani też nie mogą zabraniać prowadzenia jej w godzinach wieczornych lub w weekendy. Sąd orzekł, że wizyty Świadków Jehowy to działalność społeczna.
Rozwój działalności 12 listopada 1944 roku w Maple Leaf Garden w Toronto przemówienie wygłosił Nathan Homer Knorr. W roku 1944 odzyskano obiekty w Toronto, tak iż mogły do nich wrócić osoby pracujące tam przed zakazem.
W 1945 roku na Nową Fundlandię przybyła pierwsza grupa misjonarzy, absolwentów Szkoły Gilead i utworzono tam Biuro Oddziału nadzorujące działalność na wyspie (działające do 1981 roku). Kolejni skierowani tam misjonarze, Bernie i Elizabeth Mahler, którzy w 1952 roku pomogli utworzyć zbór w Bonavista.
W 1945 roku Sąd Najwyższy prowincji Ontario orzekł, że nie wolno zmuszać dzieci do udziału w uroczystościach niezgodnych z ich sumieniem. Nakazał też ponownie przyjąć uczniów wydalonych ze szkół. 22 maja 1945 roku rząd kanadyjski uchylił zakaz działalności Świadków Jehowy. Latem 1946 roku rząd kanadyjski uwolnił z obozów pracy wszystkich Świadków Jehowy. Prawie 300 młodych mężczyzn zostało zmuszonych do wykonywania prac fizycznych w obozach, ponieważ podyktowani sumieniem odmówili pełnienia obowiązkowej służby wojskowej.
6 października 1953 roku Sąd Najwyższy stwierdził, że rozpowszechnianie publikacji Świadków Jehowy to nieodłączny element chrześcijańskiej wiary Świadków Jehowy, co jest konstytucyjnie chronione przed cenzurą. Decyzja Sądu Najwyższego posłużyła za podstawę umorzenia ponad 1600 spraw sądowych wytoczonych Świadkom Jehowy w prowincji Quebec.
W roku 1951 przekroczono liczbę 20 tysięcy głosicieli, w 1961 roku – 40 tysięcy, a w roku 1972 – 50 tysięcy.