Ulica Obornicka – ulica Poznania biegnąca od Winiar w kierunku północnym. Do 1918 nosiła nazwę Chaussee v.Obornik, 1918–1939: Obornicka, 1939–1945: Obornikerstrasse, Obersalzbergerallee, od 1945: Obornicka.

Historia thumb|left|240px|Nieużywany obecnie odcinek ul. Obornickiej (nieopodal ul. Juraszów) Dawniej ulica Obornicka rozpoczynała się na skrzyżowaniu ulic: Pułaskiego, Armii Poznań, Winogrady. Przy budowie Trasy Niestachowskiej (w latach 70. XX w.) jej bieg został przerwany. Funkcjonowały dwie ulice o tej samej nazwie, które nie łączyły się ze sobą. Dopiero przy budowie PST skorygowano nazwy i na odcinku Pułaskiego-Serbska stała się kontynuacją istniejącej ulicy o nazwie Piątkowska.

Na narożniku ul. Włościańskiej znajdowało się nieistniejące gospodarstwo rolne Maksymiliana Bajerleina (1895–1956) – prezesa kółka rolniczego na Winiarach i członka tutejszej rady gminy. Był m.in. posiadaczem pierwszego roweru i telefonu na WiniarachEwa Burchard, Katarzyna Stelmachowska, Winiary jakie pamiętamy... Dawny Poznań i jego mieszkańcy w fotografiach i wspomnieniach, Wagros, Poznań, 2014, s.27, . Dom pod numerem 303, murowany, pochodzący z 1890 i potem przebudowany, należał do Feliksa NowowiejskiegoPraca zbiorowa, Poznań - spis zabytków architektury, Wydawnictwo Miejskie, Poznań, 2004, s.168, . Tutaj kompozytor napisał m.in. muzykę do Kolendy Warmińskiej Marii Zientary-MalewskiejJan Boehm, Feliks Nowowiejski. Zarys biograficzny, Pojezierze, Olsztyn, 1968, s.67.

4 lutego 1945 w domu pod numerem 123 (obecnie Piątkowska) doszło do krwawej potyczki między oddziałem radzieckim, któremu towarzyszyli polscy ochotnicy, a żołnierzami Wehrmachtu. Z 25 członków oddziału radzieckiego przy życiu pozostało tylko dwóch zdolnych do walki ludzi. Na pomoc przyszli wtedy polscy cywile w liczbie sześciu osób, tworząc drużynę bojową. Pod ogniem niemieckim z okrążenia wydostała się Helena Mroczyńska, która dotarła do pozostałych Rosjan i sprowadziła odsiecz. Wydarzenia te stały się potem kanwą sztuki telewizyjnej Dom, którą napisał Zbigniew SzumowskiTadeusz Świtała, przedmowa do: red. Tadeusz Świtała, Trud pierwszych dni. Poznań 1945. Wspomnienia Poznaniaków, Wydawnictwo Poznańskie, Poznań, 1970, s.20, .

Od lat 60. do lutego 1986 rokuUchwała nr 192 Rady Ministrów z dnia 2 grudnia 1985 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg krajowych () ulica Obornicka była częścią drogi państwowej nr 155, następnie do 19 grudnia 2014 r. wchodziła w skład drogi krajowej nr 11. Od 1 stycznia 2016 biegnie nią droga wojewódzka nr 433.

Stan obecny i przyszłość

W całości jest jednojezdniowa, na znacznym odcinku charakteryzuje się fatalnym stanym technicznym – ma zniszczoną nawierzchnię z głębokimi koleinami, brak chodników oraz kanalizacji deszczowej. Istnieją plany zbudowania tzw. ulicy Nowej Obornickiej, która zaczynałaby się na wysokości skrzyżowania z ulicą Kurpińskiego i przejęłaby ruch z obecnie istniejącej drogi. Rozpoczęcie budowy nowej arterii prawdopodobnie nastąpi po 2022 roku.

Obiekty Od północy: granica z gminą Suchy Las, kolej obwodowa, wiadukt Gabriela Narutowicza, Wierzbak (dopływ Bogdanki), szkoła nr 112, Rondo Obornickie, stacja benzynowa BP. Na całej swojej długości ulica stanowi granicę między Podolanami, a Piątkowem.

Przypisy

Bibliografia Zbigniew Zakrzewski, Nazwy osobowe i historyczne ulic Poznania, Wydawnictwo Poznańskie, 1971 Poznań plus 4 - plan miasta 1:20.000, wyd. Demart, Warszawa, 2006,

Obornicka Kategoria:Piątkowo (Poznań) Kategoria:Podolany (Poznań)