Wrona przylądkowa (Corvus capensis) – gatunek ptaka z rodziny krukowatych (Corvidae), zamieszkujący wschodnią i południową Afrykę. Nie jest zagrożony wyginięciem.
Podgatunki Wyróżniono dwa podgatunki Corvus capensis: C. capensis kordofanensis Laubmann, 1919 – południowo-wschodni Sudan, Sudan Południowy, Erytrea i Somalia do Ugandy, Kenii i północnej Tanzanii. C. capensis capensis M.H.C. Lichtenstein, 1823 – Angola, Zambia i Zimbabwe na południe do RPA, być może także południowo-zachodni Mozambik.
Morfologia Długość ciała 48–50 cm, masa ciała 410–697 g. Osobniki z północnej populacji są przeciętnie nieco mniejsze niż z południowej. Wrona przylądkowa jest nieco większa niż czarnowron.
Obie płcie są do siebie podobne. Upierzona całkowicie na czarno z lekkim fioletowym połyskiem piór. Ma też proporcjonalnie dłuższe nogi, skrzydła i ogon oraz dużo dłuższy, smukły dziób, który wygląda na stworzony typowo do zagłębiania w ziemi za bezkręgowcami. Pióra na głowie mają miedziano-fioletowy połysk, a na gardle upierzenie jest dość długie i stroszy się w trakcie krakania i popisów.
Występowanie Wrona przylądkowa występuje w dwóch oddzielonych od siebie rejonach Afryki. Zasięg jednego z podgatunków sięga od południowych krańców Czarnego Kontynentu po środkową Angolę i dalej na wschód po Zimbabwe, być może także południowo-zachodni Mozambik. Drugi podgatunek zajmuje rozległe obszary w środkowo-wschodniej Afryce – od południowo-wschodniego Sudanu, Sudanu Południowego, Erytrei i Somalii przez Etiopię po Ugandę, Kenię i północną Tanzanię.
Ptak zasiedla otwarte łąki, pastwiska, wrzosowiska, obszary rolnicze z pojedynczymi drzewami lub zadrzewieniami wykorzystywanymi do gniazdowania. Rozmieszczenie sugeruje, że szczególnie dobrze gatunek rozwija się na terenach uprawnych.
Zachowanie Pożywienie thumb|left|Wrona przylądkowa potrafi podkraść jaja lub pisklęta z naziemnych gniazd innych ptaków Wrona przylądkowa żywi się ziarnami zbóż i innymi nasionami, bezkręgowcami, które wydobywa mocnymi uderzeniami swego długiego dzioba. Dobiera się do kolb kukurydzy, nim ta jest w pełni dojrzała, bulw roślin cebulowych i mięsistych korzeni wybranych roślin. Zjada też żaby i małe gady, owoce i jagody. Plądruje jaja i pisklęta z naziemnych ptasich gniazd, a widywano sytuacje, gdy zabijała ptaki ważące nawet jeden funt (zwłaszcza domowy drób). Odwraca odchody ssaków, z których wybiera owady.
Gniazdowanie Gniazda wron przylądkowych znajdują się najczęściej na drzewach, przeważnie blisko wierzchołka. Rzadziej spotyka się gniazda ulokowane w wysokich krzewach, na słupach, wiatrakach i podobnych sztucznych strukturach, rzadko gniazduje na klifach. Samica składa 1–6 jaj, najczęściej 4. Ich wysiadywaniem zajmują się oboje rodzice przez 18–19 dni. Pisklęta pierzą się po około 38 dniach. Zwykle jedynie 3 pisklęta przeżywają okres gniazdowania.
Głos Odgłosy przypominają krakanie: krrah.....krrah.....krrah lub cichsze kah-kah-kah. Wydaje też bardzo hałaśliwe dźwięki kojarzone z bulgotaniem wody, które roznoszą się po okolicy, lub gardłowy śmiech. Ma również w zwyczaju naśladowanie zasłyszanych głosów.
Status zagrożenia IUCN uznaje wronę przylądkową za gatunek najmniejszej troski (LC, Least Concern) nieprzerwanie od 1988 roku. Całkowita liczebność populacji nie została oszacowana, ale ptak ten jest opisywany jako pospolity bądź bardzo liczny. Trend liczebności populacji jest oceniany jako wzrostowy ze względu na ekspansję rolnictwa.
Przypisy Systematyka i nazwy polskie za:
Linki zewnętrzne
Kategoria:Krukowate Kategoria:Ptaki Afryki Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1823 roku Kategoria:Taksony opisane przez Martina Lichtensteina