Tadeusz Matysek

thumb|Tadeusz Matysek z rodziną thumb|Dyplom wydany przez Kanclerza Orderu Odrodzenia Polski potwierdzający dekret prezydenta Rzeczypospolitej z 10 listopada 1938 roku o zaliczeniu ppłk dra Tadeusza Matyska w poczet Kawalerów Orderu. Tadeusz Józef Matysek (ur. 17 września 1891 w Stróżach Wyżnych, zm. 27 września 1944 w Dössel) – podpułkownik audytor Wojska Polskiego, doktor obojga praw (doctor utriusque iuris).

Życiorys Urodził się w rodzinie Antoniego i Zofii z Drescherów; rodzina matki wywodziła się niemieckich kupców osiadłych w Krakowie. Ukończył studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Wiedeńskiego. Po studiach pełnił służbę w armii austro-węgierskiej. Został ranny w czasie I wojny światowej. Od 1918 służył w Wojsku Polskim. 1 listopada 1923 roku, jako kapitan rezerwy zatrzymany w służbie czynnej został odkomenderowany na trzy miesiące z Wojskowego Sądu Okręgowego Nr VIII w Grudziądzu do Wojskowego Sądu Rejonowego w Katowicach.

W tym okresie Matysek wszedł w osobisty konflikt z Józefem Piłsudskim. Piłsudski próbował wpłynąć na toczące się postępowanie sądowe, w którym oskarżony był jego znajomy. Matysek stanowczo odmówił Piłsudskiemu i wydał wyrok nie po myśli marszałka. W rezultacie zablokował sobie karierę.

Z dniem 15 stycznia 1926 roku został przeniesiony z Wojskowego Sądu Okręgowego Nr VIII do Prokuratury przy WSO Nr VIII na stanowisko podprokuratora. 11 grudnia 1931 roku Prezydent RP mianował go prokuratorem przy wojskowych sądach okręgowych, a minister spraw wojskowych przeniósł z WSO Nr VIII do Prokuratury przy WSO Nr VIII na stanowisko prokuratora. 12 marca 1933 roku został mianowany podpułkownikiem ze starszeństwem z 1 stycznia 1933 roku i 3. lokatą w korpusie oficerów sądowych. 31 sierpnia 1935 roku Prezydent RP zwolnił go ze stanowiska prokuratora przy wojskowych sądach okręgowych i mianował sędzią orzekającym w wojskowych sądach okręgowych, a minister spraw wojskowych przeniósł go do Wojskowego Sądu Okręgowego Nr IV w Łodzi na stanowisko szefa sądu. Na tym stanowisku pełnił służbę do 18 września 1939 roku.

Walczył w kampanii wrześniowej. Wzięty do niewoli niemieckiej. Jako oficer został początkowo umieszczony w Oflagu IV C w Colditz, a następnie przeniesiony do Oflagu VI B w Dössel.

Zginął 27 września 1944 wraz z 89 współtowarzyszami podczas zbombardowania przez lotnictwo brytyjskie baraków oflagu. Choć celem brytyjskiego ataku była stacja kolejowa w Nörde, piloci RAF-u omyłkowo zrzucili jedną bombę na obózTadeusz Kryska-Karski, Straty Korpusu Oficerskiego 1939–1945. Pochowany został na miejscowym cmentarzu.

Ordery i odznaczenia Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (10 listopada 1938) „za zasługi w służbie wojskowej”. Złoty Krzyż Zasługi (10 listopada 1928)M.P. z 1928 r. nr 260, poz. 634 „w uznaniu zasług, położonych w poszczególnych działach pracy dla wojska”. Srebrny Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości

Życie prywatne 12 stycznia 1913 roku w kościele św. Mikołaja we Lwowie wziął ślub z Izabelą Burke (1879–1971), córką Michała i Eugenii z Zarzyckich h. Nowina. Izabela od strony ojca pochodziła ze starego irlandzkiego-normandzkiego rodu Burke, który po przegranej wojnie dwóch królów na mocy Traktatu z Limerick w 1691 roku opuścił wyspę.

Irlandczycy przez kolejne stulecia służyli na kontynencie w armiach państw katolickich. Irlandzka historiografia określa ich mianem dzikich gęsi. Burke wyemigrowali do Hiszpanii, a następnie stamtąd jej część do Austrii.

Izabela dorastała w Zbarażu, gdzie znajdowała się przez pewien czas pod opieką wujostwa - braci Niementowskich. Następnie wyjechała do Wiednia; tam poznała przyszłego męża. Mieli troje dzieci: Marię (1919–1998) oraz bliźniaków: Zygmunta (zmarł w wieku dziecięcym) i Stanisława (1921–2002).

Zobacz też Sądownictwo Wojska Polskiego II Rzeczypospolitej. Niemieckie obozy jenieckie 1939–1945 Centralne Muzeum Jeńców Wojennych w Łambinowicach-Opolu

Przypisy

Bibliografia

Szymon Datner, Tragedia w Doessel. Ucieczki z niewoli niemieckiej 1939–1945 ciąg dalszy, Warszawa 1970. Juliusz Pollack, Jeńcy polscy w hitlerowskiej niewoli, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1986. Tadeusz Kryska-Karski, Straty Korpusu Oficerskiego 1939–1945, Polska Fundacja Kulturalna, Londyn 1996. Witold Jarno, Okręg Korpusu Wojska Polskiego nr IV Łódź 1918–1939, Instytut Historii Uniwersytetu Łódzkiego, Katedra Historii Polski Współczesnej, Wydawnictwo „Ibidem”, Łódź 2001, . Miesięcznik Jeńcy wojenni w niewoli Wermachtu nr 12/1988. Centralne Muzeum Jeńców Wojennych w Łambinowicach-Opolu.

Linki zewnętrzne

Strona poświęcona cmentarzowi w Dössel

Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Wiedeńskiego Kategoria:Jeńcy Oflagu VI B Dössel Kategoria:Ludzie związani z Grudziądzem Kategoria:Ludzie związani ze Lwowem Kategoria:Wojskowi związani z Łodzią Kategoria:Ludzie urodzeni w Stróżach Kategoria:Prawnicy związani z Łodzią Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921 Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Oficerowie Wojskowego Sądu Okręgowego Nr IV Kategoria:Oficerowie Wojskowego Sądu Okręgowego Nr VIII Kategoria:Podpułkownicy audytorzy II Rzeczypospolitej Kategoria:Polacy – oficerowie armii austro-węgierskiej Kategoria:Polacy w I wojnie światowej Kategoria:Szefowie wojskowych sądów okręgowych II Rzeczypospolitej Kategoria:Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1891 Kategoria:Zmarli w 1944 Kategoria:Żołnierze Wojska Polskiego zabici przez „przyjazny ogień”